Δεν χρειάστηκαν φωνές, ούτε υπερβολές. Μερικές καθαρές κουβέντες του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα, ήταν αρκετές για να τινάξουν στον αέρα το προσεκτικά χτισμένο rebranding του Αλέξη Τσίπρα.
Γιατί όταν μιλά ο άνθρωπος που βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα το 2015, οι μύθοι δυσκολεύονται να σταθούν όρθιοι. Όταν μιλά ο Στουρνάρας, η Ιθάκη γίνεται παραμυθάκι.
Ο κεντρικός τραπεζίτης δεν αναμάσησε γενικότητες. Μίλησε για το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για την «περήφανη διαπραγμάτευση» που οδήγησε σε capital controls, σε τρίτο μνημόνιο, σε δεκάδες δισ. κόστος για την οικονομία. Υπενθύμισε ότι η χώρα το 2014 είχε επιστρέψει στις αγορές και βρισκόταν σε τροχιά σταθεροποίησης. Και περιέγραψε, χωρίς περιστροφές, τις πιέσεις που δέχθηκε.
Η πιο βαριά καταγγελία αφορά την υπόθεση της Τράπεζα Αττικής: απόπειρα επιβολής διοίκησης και, όταν ο ίδιος αρνήθηκε, ελεγκτικός έλεγχος στη σύζυγό του την αμέσως επόμενη ημέρα. Αν αυτά δεν παραπέμπουν σε λογικές παρακράτους, τότε τι παραπέμπει;
Και όμως, αντί η αντιπολίτευση να απαντήσει στην ουσία, επέλεξε να πυροβολήσει τον αγγελιοφόρο. Ο κ. Τσίπρας μίλησε για σκοπιμότητες. Το ΠΑΣΟΚ & ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να καταγγείλουν τη συνέντευξη επειδή δόθηκε στην Ομάδα Αλήθειας. Μόνο που η Ομάδα Αλήθειας έχει αποδείξει διαχρονικά ότι λειτουργεί ως αντίβαρο στην παραπληροφόρηση, αναδεικνύοντας στοιχεία και αντιφάσεις που άλλοι επιλέγουν να αποσιωπούν, δεν είναι «όργανο», αλλά φωνή τεκμηρίωσης μέσα στη βοή των fake news. Λες και όποιος μιλά στην Αυγή ή στον Ριζοσπάστη αποκτά αυτομάτως ηθικό πλεονέκτημα. Από πότε η αξιοπιστία ενός κεντρικού τραπεζίτη κρίνεται από το μέσο και όχι από τα στοιχεία;
Ιδιαίτερα θλιβερή η στάση του ΠΑΣΟΚ, που πλέον συντάσσεται με τις πιο ακραίες φωνές σε κάθε ευκαιρία, επιλέγοντας μικροκομματική τακτική αντί θεσμικής σοβαρότητας.
Στο τέλος μένει ένα απλό ερώτημα: ποιος λέει ψέματα; Ο άνθρωπος που κράτησε όρθιο το τραπεζικό σύστημα, που προειδοποιούσε για τον κίνδυνο Grexit και δικαιώθηκε όταν οι τράπεζες έκλεισαν; Ή ο πολιτικός που υποσχόταν σκίσιμο μνημονίων και κατέληξε να υπογράφει νέο, βαρύτερο; Η απάντηση δεν χρειάζεται δραματική αφήγηση. Τα capital controls, το δημοψήφισμα-φιάσκο και ο λογαριασμός που πλήρωσαν οι πολίτες είναι εκεί. Όπως και η σοβαρότητα του ενός απέναντι στην ευκολία του άλλου.
