Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε σε «αυτόκλητους σωτήρες».
Το έκανε μέσα στην αγωνία και τον πανικό του για την κατεδάφιση του αφηγήματος περί εντίμου πρώτης φοράς αριστεράς κυβερνήσεως που επιχειρεί να στήσει παρά τα όσα έχει καταμαρτυρήσει και για τους πρώην συντρόφους του κατά την επίθεσή του στον Γιάννη Στουρνάρα – που θύμισε τακτικές δολοφονίας χαρακτήρων.
Συγκεκριμένα, αφού υποστήριξε πως ο Γιάννης Στουρνάρας επιδιώκει μια τρίτη θητεία ως κεντρικός τραπεζίτης και ότι «υποβάλλει διαπιστευτήρια της υπακοής του στον κύριο Μητσοτάκη» σημείωσε ότι το κάνει αυτό «διότι μάλλον δεν προκύπτει η πιθανότητα να επιστρέψει στην πολιτική ως ένας ακόμη αυτόκλητος σωτήρας του τόπου».
Και το ερώτημα που τίθεται είναι ότι αφού, κατά τη γνώμη του Αλέξη Τσίπρα δεν προκύπτει αυτό το ενδεχόμενο –απορίας άξιο είναι πώς προέκυψε βέβαια αυτό–, ποιοι είναι άραγε οι άλλοι που επιχειρούν να εμφανιστούν ως αυτόκλητοι σωτήρες;
Διότι αυτόκλητος είναι ας πούμε αυτός που δεν έχει κληθεί. Που δεν του έχει ζητηθεί να σώσει κάποιον. Που εμφανίζεται έτοιμος να τον σώσει ή να τους έχει σώσει υποστηρίζοντας πως γνωρίζει τον τρόπο αλλά και πάλι χωρίς να του έχει ζητηθεί.
Για παράδειγμα, ένα πρόσωπο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί… αυτόκλητος σωτήρας είναι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος εμφανίζεται να μιλά για τη διάσωση της χώρας και των πολιτών της την ώρα που δεν είναι πρόεδρος, εκπρόσωπος κόμματος.
Βέβαια θα πει κανείς ότι θα τον καλέσουν οι σύντροφοι που… αυτοοργανώνονται, οι ίδιοι που ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια για να… αυτοοργανωθούν υπέρ Τσίπρα. Μέχρι τότε όμως και μέχρι να γίνει ένα κόμμα ο ίδιος με τις παρεμβάσεις του εκφράζει ακριβώς τον όρο του αυτόκλητου σωτήρα.
Και δεν είναι ο μόνος γιατί και κάποιοι/ες άλλοι/ες μιλούν για κινήματα που οργανώνονται και θα επιλέξουν ποιος θα τους εκπροσωπήσει την ώρα που επίσης μιλούν για διάσωση της χώρας και των πολιτών της από μια αόρατη κακή δύναμη.
Όπως και να έχει, πάντως, λίγη προσοχή, όταν εξαπολύεις κατηγορίες για να καλύψεις πράξεις και παραλείψεις, δεν βλάπτει.
