Η «Δύση από μόνη της δεν είναι αυταξία» δήλωσε ο πρώην «ανεξάρτητος» επικεφαλής της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμμος.
Προσθέτοντας κι αυτός το όνομά του στον κατάλογο εκείνων που εμμέσως αισθάνονται την ανάγκη, στο όνομα του διεθνούς δικαίου, να παραβλέψουν τις φρικαλεότητες που έχει διαπράξει το ισλαμοφασιστικό καθεστώς του Ιράν.
Σχετικά με τη «Δύση» και την εξωτερική πολιτική οι δηλώσεις του αντανακλούν σε μια ευρύτερη φιλοσοφική και πολιτική τοποθέτηση που υπερβαίνει τα στενά όρια της προηγούμενης θεσμικής του ιδιότητας, τροφοδοτώντας τη συζήτηση για τη μετέπειτα πορεία του.
Η θέση του ότι η Δύση δεν αποτελεί αυταξία αν δεν συνοδεύεται από τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιείται συχνά από τον ίδιο για να ασκήσει κριτική σε αυτό που θεωρεί «επιλεκτική ευαισθησία» των δυτικών δυνάμεων.
Στο πλαίσιο των πρόσφατων γεωπολιτικών εξελίξεων (2025-2026), ο κ. Ράμμος έχει εκφράσει έντονες επιφυλάξεις για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ υποστηρίζοντας ότι τέτοιες ενέργειες υπονομεύουν την παγκόσμια σταθερότητα και τις ίδιες τις αξίες που η Δύση διατείνεται ότι προασπίζεται.
Αυτές οι απόψεις ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με τη ρητορική της Νέας Αριστεράς, η οποία τον πρότεινε για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα. Για τους επικριτές του, αυτή η σύγκλιση απόψεων αποτελεί απόδειξη ότι η προηγούμενη σύγκρουσή του με την κυβέρνηση για το κράτος δικαίου δεν ήταν αμιγώς θεσμική, αλλά εντασσόταν σε ένα ευρύτερο πολιτικό σχέδιο που αποσκοπούσε στη φθορά της κυβέρνησης.
Ο ίδιος και η «συντεχνία» των νομικών που τον υποστηρίζουν, αντιτείνουν ότι ένας δικαστής και θεσμικός λειτουργός δεν παύει να είναι σκεπτόμενος πολίτης με πολιτική άποψη και ότι η κριτική του στοχεύει στην προστασία των δημοκρατικών αξιών, είτε αυτές αφορούν το εσωτερικό είτε τη διεθνή νομιμότητα στο εξωτερικό.
Ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, η σύνδεση του ονόματός του με τη Νέα Αριστερά, αλλά και το γεγονός ότι επί των ημερών του ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης είχαν «προνομιακή» μεταχείριση από την ΑΔΑΕ, αποκαλύπτουν ότι ο Χρήστος Ράμμος ήταν από τότε «πολιτευόμενος» και μάλιστα αντικυβερνητικός. Και είναι λογικό το ζήτημα της «ανεξαρτησίας» του όταν κατείχε τη θέση του προέδρου της Ανεξάρτητης Αρχής, καθώς και της μεταγενέστερης πολιτικής του εμπλοκής να αποτελεί αντικείμενο δημόσιας αντιπαράθεσης.
Αυτό, πάντως, θα πρέπει να προβληματίσει τόσο για το πόσο «ανεξάρτητες» κομματικά είναι οι ανεξάρτητες Αρχές, αλλά και πόσο σημασία έχουν οι απόψεις των περισπούδαστων συνταγματολόγων που τον υποστηρίζουν στο όνομα του… κράτους δικαίου. Σε κάθε περίπτωση, δεν υπήρξε «τύπος και υπογραμμός» ως πρόεδρος, ενώ ως «πολιτευόμενος» είναι Ράμμος και υπογραμμός.
