Μία ακόμη φορά φταίει το κράτος που δεν έχει φροντίσει να μας αποτρέψει από επιλογές που οι ίδιοι κάνουμε.
Πρόσφατα, τα τραγικά τροχαία δυστυχήματα με θύματα ανήλικους οδηγούς πατινιών έφεραν στο προσκήνιο μια κατάσταση που προκάλεσε προβληματισμό. Γονείς εξέφραζαν την ικανοποίησή τους επειδή απαγορεύτηκε η χρήση από ανηλίκους, την ώρα που οι ίδιοι αυτοί γονείς αγόραζαν τα πατίνια για τα παιδιά τους.
Το παράδειγμα δεν έχει στόχο να επιπλήξει αυτούς τους γονείς, αλλά να δείξει την κατάσταση που επικρατεί και που, στο τέλος της ημέρας, οδηγεί στο να απευθύνονται όλοι στο κράτος όταν το πράγμα αρχίζει να ξεφεύγει, με ευθύνη όλων μας.
Ο θάνατος του Μαζωνάκη
Και ερχόμαστε στο σήμερα. Ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη έχει δημιουργήσει ένα ντόμινο εξελίξεων και καταγγελιών, όχι μόνο για τους φερόμενους ως εμπλεκόμενους στον θάνατό του, αλλά συνολικά για μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί γύρω από την ευεξία και τη διατήρηση μιας επίπλαστης νεότητας.
Η τάση αυτή ξεκινά από διάφορες θεραπείες και φτάνει στα μπότοξ, στις ενέσεις κολλαγόνου σε διάφορα σημεία, στην εμφύτευση μαλλιών και άλλα πολλά.
Αποκαλύψεις δίνουν και παίρνουν για παρεμβάσεις που γίνονται σε ξενοδοχεία –ένα είδος παραϊατρικού τουρισμού–, σε καταστήματα που συνδέονται με την… ομορφιά και τον καλλωπισμό και άλλα σχετικά, στα οποία πηγαίνουμε για να κάνουμε τη δήθεν θεραπεία σε χαμηλές τιμές.
Η ευθύνη του κράτους
Και εδώ έρχεται ο ρόλος του κράτους. Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύουμε.
Πού είναι άραγε το κράτος για να μας αποτρέψει να πάμε σε ένα κατάστημα που λειτουργεί, για παράδειγμα, ως κομμωτήριο ή, όπως λένε στα χωριά μας, «nails spa», και να κάνουμε ένα μπότοξ μισοτιμής; Γιατί δεν τα κλείνει; Γιατί αφήνει το κατάστημα να λειτουργεί και εμείς μπορούμε να πηγαίνουμε; Ε;
Δεν κάνουμε πλάκα. Αυτά ακούμε. Τα περί ευθύνης ενός κράτους επειδή κάποιος ή κάποια από εμάς αποφασίζει ότι μπορεί να κάνει ένα… μποτοξάκι σε τιμή ευκαιρίας ή άλλες παρεμβάσεις που χρήζουν ιατρικών ή εξειδικευμένων γνώσεων, ίσως και μηχανημάτων.
Η ατομική ευθύνη
Και αν ψελλίσει κάποιος κάτι περί ατομικής ευθύνης, θα πέσουν όλοι να τον φάνε. Σιγά μην είναι θέμα ατομικής ευθύνης αν αποφασίσεις να σου κάνει μια ένεση κολλαγόνου –και αν είναι κολλαγόνο– η ή ο υπάλληλος ενός καταστήματος που δεν έχει σχέση ούτε από απόσταση με το αντικείμενο.
Φταίει, είπαμε, το κράτος. Οπως φταίει που δεν έχει έναν αστυνομικό έξω από κάθε σπίτι, όπως έφταιγε και φταίει που μας άφηνε να αγοράζουμε πατίνια για τ’ ανήλικα παιδιά μας.
