Είναι πολλές οι μέρες που βλέπουμε τρακτέρ στους δρόμους.
Πολλές οι μέρες που η Ελλάδα είναι μισή ανοιχτή και μισή κλειστή, με τους αγρότες να είναι στα μπλόκα γιατί πιέζονται, γιατί νιώθουν ότι δεν αντέχουν άλλο.
Όμως όσο περνούν οι μέρες, ένα ερώτημα γίνεται όλο και πιο έντονο: πού πάμε από εδώ και πέρα;
Γιατί δεν είναι όλα μονόπλευρα και τα μπλόκα κρατούν ομήρους ολόκληρη την κοινωνία. Επαγγελματίες, εργαζόμενοι, οικογένειες, άνθρωποι που απλώς θέλουν να γυρίσουν σπίτια τους ή να μεταφέρουν εμπορεύματα. Κι όσο ο χρόνος περνά, η κατανόηση αρχίζει να εξαντλείται.
Η κυβέρνηση και καλό είναι να το λέμε καθαρά, δεν έμεινε αμέτοχη. Δεν γύρισε την πλάτη στον αγροτικό κόσμο. Αντίθετα, έβαλε στο τραπέζι συγκεκριμένα μέτρα με φθηνότερο ρεύμα, επιστροφές στο πετρέλαιο, αποζημιώσεις και ρυθμίσεις για μικρούς παραγωγούς. Δεν έμεινε στα λόγια.
Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο, γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν υποσχέθηκε θαύματα, ούτε «λεφτά που δεν υπάρχουν». Υποσχέθηκε ρεαλισμό και να στηριχθεί ο αγρότης χωρίς να τιναχτεί στον αέρα η οικονομία και χωρίς να πληρώσει τον λογαριασμό ο υπόλοιπος κόσμος.
Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς:
- Πρώτον, η χώρα δεν μπορεί να κυβερνάται με μπλόκα.
- Δεύτερον δεν γίνεται κάθε πρόβλημα να λύνεται κλείνοντας δρόμους.
- Και σίγουρα δεν μπορεί η κοινωνία να μένει όμηρος επ’ αόριστον.
Και σε όλα αυτά οι αγρότες δεν έχουν καμία διάθεση για διάλογο, καμία διάθεση για ένα βήμα παρακάτω. Μόνο παραμένουν κολλημένοι στην ένταση.
Γιατί, οκ...οι αγρότες είναι κομμάτι της Ελλάδας. Αλλά και η υπόλοιπη κοινωνία έχει δικαιώματα.
Και αν θέλουμε μια χώρα που προχωρά, που παράγει, που στέκεται στα πόδια της, τότε χρειαζόμαστε λογική, μέτρο, συνεργασία και διάλογο...όχι αδιέξοδα.
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλες χαμένες μέρες. Αντέχει όμως σοβαρές λύσεις. Και αυτές, καλώς ή κακώς, έρχονται μόνο μέσα από την συνεργασία!
