Το θέμα έλαβε διαστάσεις ελέω σόσιαλ μίντια και κυρίως των ανώνυμων χρήστων που έσπευσαν να στοχοποιήσουν μια ρεπόρτερ πρώτης γραμμής.
Η Μαρία Σιαμπάνου, μια εκ των δημοσιογράφων που βρίσκονται στα μέτωπα της πυρκαγιάς στο πλαίσιο της καλύτερης δυνατής ενημέρωσης των πολιτών για όσα λαμβάνουν χώρα, βρέθηκε στο στόχαστρο διότι γέλασε την ώρα που βρισκόταν σε ζωντανή σύνδεση.
Κανείς δεν ασχολήθηκε με το πόσες ώρες βρισκόταν στο μέτωπο της μεγάλης πυρκαγιάς, κανείς δεν ρώτησε αν και πόσες φορές μετακινήθηκε μαζί με το συνεργείο της, όπως και πολλοί ακόμη δημοσιογράφοι όλων των μέσων ενημέρωσης που βρίσκονται εκεί από την πρώτη στιγμή, διότι κινδύνευσε η ζωή τους.
Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μάθει τι προκάλεσε το νευρικό γέλιο της, αν συνέβη –που συνέβη– κάτι έστω και όχι τόσο αστείο, αλλά οδήγησε σε ένα μικρό ξέσπασμα που μπορεί να συμβεί σε όλους μας.
Κανείς από τους επικριτές των σόσιαλ μίντια δεν μπήκε στον κόπο να μάθει τίποτα πριν πιάσει το πληκτρολόγιο ή το κινητό και αρχίσει την αναπαραγωγή ενός αποσπάσματος και τα σχόλια που έφτασαν στο σημείο να κάνουν λόγο για απόλυση.
Οι ίδιοι άνθρωποι που γίνονται εισαγγελείς, δικαστές και δήμιοι, από τον καναπέ του σπιτιού τους ή από την καρέκλα του γραφείου ή από την ξαπλώστρα της παραλίας. Οι ίδιοι που δικάζουν και καταδικάζουν, διασύρουν ανθρώπους. Αυτοί, οι παλιοί «κάνε με πρωθυπουργό για μια… μέρα και θα δεις», που είναι καλύτεροι προπονητές, καλύτεροι παίκτες, καλύτεροι δικαστές, καλύτεροι δημοσιογράφοι, καλύτεροι αστυνομικοί, καλύτεροι από τους καλύτερους, έσπευσαν να κάνουν την… πλάκα τους.
Είναι αυτή η ανωνυμία που τους δίνει τη δυνατότητα να τα κάνουν όλα. Να απειλήσουν και να υβρίσουν. Να εξευτελίσουν και να διασύρουν. Να στοχοποιήσουν και να δολοφονήσουν χαρακτήρες.
Οι πυροσβέστες - δασοκομάντος έσπευσαν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Λίγοι όμως έκατσαν να δουν την ανάρτησή τους. Λίγοι έκατσαν να δουν και την παρέμβαση του διευθυντή του τηλεοπτικού σταθμού στον οποίο εργάζεται και τη στήριξή του σε μια εργαζόμενη για ένα συμβάν που ειλικρινά εμείς δεν θα μπούμε καν στη λογική να το αναφέρουμε ως «ατυχές», διότι δεν είναι, διότι μπορεί να συμβεί στον καθέναν.
Και εδώ κάπου επανέρχεται στο προσκήνιο και το θέμα της ανωνυμίας στα σόσιαλ μίντια που έχει τεθεί και από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη και κάποια στιγμή πρέπει ν’ αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους. Διότι αυτή η ανθρωποφαγία δεν οδηγεί πουθενά – ή μάλλον οδηγεί στο χάος.
Διότι καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες δολοφονίας χαρακτήρων χωρίς τέλος, είτε αφορά πολιτικούς, είτε δικαστικούς και δημόσιους λειτουργούς, είτε δημοσιογράφους, είτε όποιον θέλουν να διασύρουν οι ανώνυμοι επαναστάτες του καναπέ που τη μια θέλουν να πάρουν την… Πόλη και την άλλη επιχειρούν να διαμορφώσουν το πολιτικό κλίμα και την πολιτική ατζέντα με μεθόδους που θυμίζουν άλλες εποχές.
Υγ.: Δεν τη γνωρίζω προσωπικά τη συνάδελφο, αλλά κάπου όπα...
