Δεν ήταν «ένταση». Δεν ήταν «παρεξήγηση». Ήταν μια ωμή, οργανωμένη επίθεση εναντίον ενός εκλεγμένου υπουργού έξω από δημόσιο νοσοκομείο.
Κι αυτό από μόνο του θα έπρεπε να παγώνει το αίμα κάθε ανθρώπου που αντιλαμβάνεται τι σημαίνει θεσμική ομαλότητα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας για τα νέα ΤΕΠ και αντί για πολιτική αντιπαράθεση αντιμετώπισε πέτρες, αυγά, μπουκάλια. Όχι επιχειρήματα. Όχι διάλογο. Αντικείμενα που εκτοξεύονταν με πρόθεση να τραυματίσουν. Τα πλάνα –από συνεργεία που δεν μπορούν να κατηγορηθούν ως κυβερνητικά δεκανίκια– δείχνουν καθαρά μια πλευρά να επιτίθεται και μια άλλη να προσπαθεί να προστατευθεί.
Η παρουσία της αστυνομίας δεν ήταν επίδειξη ισχύος. Ήταν το ελάχιστο αναγκαίο για να μη θρηνήσουμε χειρότερα. Όσοι ισχυρίζονται ότι «τα ΜΑΤ προκάλεσαν» προσβάλλουν τη στοιχειώδη λογική. Οι εικόνες καταγράφουν δυνάμεις σε αμυντική διάταξη και διαδηλωτές –ανάμεσά τους, δυστυχώς, και υγειονομικούς– να σπρώχνουν, να βρίζουν, να πετούν αντικείμενα. Χωρίς αυτή την ασπίδα, κανείς δεν μπορεί σοβαρά να εγγυηθεί ότι η κατάληξη δεν θα ήταν πολύ πιο σκοτεινή.
Κι όμως, αντί για καθαρή καταδίκη, ακούσαμε τα γνωστά «ναι μεν, αλλά». Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε τον Αδωνι Γεωργιάδη για «αυταρχισμό και αλαζονεία». Το ΚΚΕ χαρακτήρισε τη επίσκεψη «στημένη φιέστα» και κατήγγειλε τον ξυλοδαρμό υγειονομικών από τις δυνάμεις καταστολής. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, εξαπέλυσε προβλέψιμη επίθεση προς τον Αδωνι Γεωργιάδη κάνοντας λόγο για «παρακράτος» και ζητώντας για ακόμη μια φορά παραιτήσεις. Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής καταδίκασε τυπικά, αλλά στελέχη του έσπευσαν να εξηγήσουν ότι «ο Άδωνις προκαλεί», ότι «είναι τοξικός», ότι «η παρουσία των ΜΑΤ όξυνε την κατάσταση».
Αυτή η ρητορική επιχειρεί να μοιράσει την ευθύνη στη μέση, λες και η πέτρα έχει ιδεολογική ουδετερότητα. Λες και η βία είναι απλώς μια υπερβολική μορφή διαφωνίας. Όχι. Η βία είναι βία. Και όποιος τη σχετικοποιεί, την κανονικοποιεί.
Ας ειπωθεί λοιπόν χωρίς περιστροφές: αυτοί που χθες προπηλάκισαν και επιχείρησαν να εμποδίσουν την είσοδο υπουργού σε δημόσιο νοσοκομείο το έκαναν επειδή ζουν σε μια δυτική φιλελεύθερη δημοκρατία που τους το επιτρέπει. Επειδή ξέρουν ότι θα επιστρέψουν σπίτι τους, θα δώσουν δηλώσεις, θα εμφανιστούν σε πάνελ. Σε έναν «κομμουνιστικό παράδεισο» που συχνά εξιδανικεύουν, η τύχη όσων επιτίθενται σε κρατικούς αξιωματούχους δεν θα απασχολούσε τα δελτία ειδήσεων. Θα αγνοούνταν.
Η ελευθερία που τους προστατεύει είναι η ίδια που χθες προστάτευσε τον άνθρωπο που ήθελαν να χτυπήσουν. Αυτό είναι το μέτρο της δημοκρατίας μας. Και αυτό δεν επιτρέπεται να το θεωρούμε δεδομένο
