Με αφορμή την επίθεση που δέχθηκε ο υπουργός Υγείας είναι προφανές ότι έχει χαθεί η αίσθηση του μέτρου και παράλληλα το νόημα του τι σημαίνει να είσαι φιλελεύθερος στην Ελλάδα.
Στο πρόσωπο του Άδωνι Γεωργιάδη επιχειρείται συστηματικά η υπονόμευση της σταθερότητας και της ασφάλειας που αποτελούν πρώτιστες υποχρεώσεις ενός σοβαρού κράτους. Αυτή η επίθεση οφείλει να προβληματίσει κάθε δημοκράτη ανεξάρτητα από κομματική προτίμηση, αλλά και να βάλει το πλαίσιο μέσα στο οποίο το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση επιβάλλεται στην τήρηση της τάξης με το αιτιολογικό ότι δημιουργεί δίκαιο.
Ωστόσο, με βάση αυτό το περιστατικό όπως και πολλά άλλα που συμβαίνουν, δεν υπήρξε ποτέ τόσο μεγάλη ανάγκη για φιλελεύθερη σκέψη και δράση όσο σήμερα. Και αυτό οφείλουν να το εκτιμήσουν οι πολίτες, κυρίως οι ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας που πρέπει όχι μόνο να κρίνουν αλλά και να συγκρίνουν. Επισημαίνοντας ότι σήμερα υπάρχει ανάγκη για ισχυρές ενέσεις μεθόδου και φιλελεύθερης σκέψης στον χώρο της Κεντροδεξιάς.
Ο προβληματισμός πρέπει να γίνει με τη μεταφορική έννοια της λατινικής φράσης του in corpore vili για τις μεθόδους και τις πρακτικές που χρησιμοποιούνται από τους εξτρεμιστές σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Γιατί πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι είμαστε θεατές σ’ ένα εν εξελίξει «ευτελές πείραμα» σε βάρος των πραγματικών δικαιωμάτων που έχει στόχο τη νομιμότητα. Ξεκινώντας από τα μέσα ενημέρωσης που κατέχουν συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα και τα οποία σε καθημερινή βάση βομβαρδίζουν τη κοινή γνώμη, και καταλήγοντας στα κόμματα της αντιπολίτευσης που διαβαθμισμένα ανταποκρίνονται στην «μπαχαλοποίηση» του πολιτικού συστήματος.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανελεύθερο από τις μεθόδους που υιοθετούνται προκειμένου να στοχοποιηθούν πολιτικοί -κλασικό παράδειγμα ο Άδωνις Γεωργιάδης- από το «Τρίγωνο των Βερμούδων» που λειτουργεί μεταξύ συγκεκριμένων μέσων ενημέρωσης, συγκεκριμένων κομμάτων και πρόθυμων ηλιθίων που εκτελούν ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής.
Η ελληνική Αριστερά πάσχει από ένα είδος «παβλοφικού» αντανακλαστικού και, αντιδρώντας στον γνήσιο φιλελευθερισμό, ασκεί έναν ακτιβισμό που περιλαμβάνει την προστασία οποιουδήποτε βγαίνει στους δρόμους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παραβατούν και κυρίως δρουν αντιδημοκρατικά όπως στην περίπτωση του υπουργού Υγείας. Ωστόσο η «light» Αριστερά είναι περισσότερο ή λιγότερο συνειδητό θύμα αυτού του πολιτικού correct που με υπερβάλλοντα ζήλο κόπτεται για το κράτος δικαίου, αλλά δικαιολογεί φασίζουσες νοοτροπίες αποδίδοντας «προκλητική συμπεριφορά» στα θύματα των τραμπούκικων επιθέσεων.
Αυτή η αντίληψη του «παράλογα σωστού» από την οποία διακατέχεται μέρος της κοινωνίας είναι το σοβαρότερο ζήτημα που οφείλει να αντιμετωπίσει το υγιές κομμάτι του πολιτικού κόσμου, με νέους κανόνες σε όλα τα επίπεδα και επικεντρωμένο στην προστασία της δημόσιας τάξης. Και για να καταστεί αυτό εφικτό χρειάζεται ένας «νέος διαφωτισμός» ώστε όλοι να αντιληφθούν ότι η προσέγγιση της Αριστεράς, όπως γίνεται, πέρα από λανθασμένη είναι και επικίνδυνη για τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Γιατί η προσέγγιση της Αριστεράς με τα εργαλεία του παρελθόντος είναι το αντίθετο από αυτό το υγιές μείγμα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στο οποίο βασίζεται το ελληνικό φιλελεύθερο και δημοκρατικό σύνταγμα.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, σήμερα χρειαζόμαστε μια υγιή βουτιά φιλελευθερισμού, τη σκέψη και την καταλληλότερη μέθοδο για να εγγυηθούμε, χωρίς υπερβολικά «δικαιώματα», την υπεράσπιση και την ανάπτυξη των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Και αυτό εναπόκειται στη βούληση όλων όσοι δεν θέλουν να ξαναδούν τον θυμό και την οργή, τον φανατισμό και τη μισαλλοδοξία να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.
