Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να μετατρέψει τις υποκλοπές σε μόνιμο πολιτικό όπλο, επενδύοντας στην πόλωση και στη ρητορική περί θεσμικής εκτροπής.
Η υπόθεση των υποκλοπών εξελίσσεται πλέον για το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο σε πεδίο σκληρής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, αλλά και σε βασικό εργαλείο πολιτικής επιβίωσης και επανασυσπείρωσης, με τη Χαριλάου Τρικούπη να ανεβάζει καθημερινά τους τόνους απέναντι στο Μέγαρο Μαξίμου, μιλώντας για «παρακράτος», «συγκάλυψη», «θεσμική εκτροπή» και «χειραγώγηση της Βουλής», σε μια στρατηγική που θυμίζει διαρκή κατάσταση πολιτικού συναγερμού.
Το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη επιχειρεί να κρατήσει ανοιχτό το μέτωπο των παρακολουθήσεων επενδύοντας στην οργή και στην πόλωση, παρουσιάζοντας κάθε κοινοβουλευτική ή θεσμική εξέλιξη ως απόδειξη αυταρχισμού και δημοκρατικής εκτροπής, την ώρα που στο εσωτερικό του πολιτικού σκηνικού πληθαίνουν οι εκτιμήσεις πως η συνεχής δραματοποίηση της υπόθεσης αρχίζει να λειτουργεί περισσότερο ως επικοινωνιακή στρατηγική υψηλής έντασης παρά ως ψύχραιμη θεσμική αντιπολίτευση με σαφές πολιτικό βάθος και ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Αντιπολίτευση μέσω καταγγελίας
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει να έχει εγκλωβιστεί σε μια πολιτική γραμμή διαρκούς θεσμικής καταγγελίας, όπου κάθε εξέλιξη βαφτίζεται «εκτροπή» και κάθε πολιτική σύγκρουση παρουσιάζεται ως μάχη για τη δημοκρατία. Όμως όσο η Χαριλάου Τρικούπη επενδύει αποκλειστικά στην υπόθεση των υποκλοπών, τόσο ενισχύεται η εικόνα ενός κόμματος που δυσκολεύεται να παράξει θετική πολιτική ατζέντα και επιλέγει να επιβιώνει μέσα από την ένταση, την πόλωση και τη συντήρηση ενός κλίματος μόνιμης κρίσης. Γιατί η κοινωνία μπορεί να ακούει με ενδιαφέρον τις καταγγελίες, αλλά στο τέλος ζητά και κάτι περισσότερο από οργή, θεσμικές κορώνες και πολιτικό θόρυβο.
