Παρά τους υψηλούς τόνους κατά τις δημόσιες αντιπαραθέσεις, περισσεύουν τελευταίως οι στιγμές κοινοβουλευτικής… ανακωχής μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Μπορεί δημοσίως να ανταλλάσσουν βαριές κουβέντες, μπορεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου να εξαπολύει πυρά κατά της Χαριλάου Τρικούπη και το ΠΑΣΟΚ να απαντά σε εξίσου υψηλούς τόνους, όμως οι τελευταίες κοινοβουλευτικές κινήσεις δημιουργούν μια εικόνα πολύ πιο σύνθετη. Δεν αποδεικνύουν κάποια πολιτική συμφωνία. Δίνουν, όμως, τροφή σε όσους βλέπουν δύο κόμματα που, παρά τον δημόσιο ανταγωνισμό τους, συναντώνται σε συγκεκριμένες κοινοβουλευτικές επιλογές.
Το πρώτο επεισόδιο γράφτηκε στις 23 Σεπτεμβρίου. Η Ολομέλεια της Βουλής εξέτασε δύο αιτήματα άρσης ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, τα οποία τελικά πέρασαν με 191 ψήφους στην πρώτη περίπτωση και 190 στη δεύτερη. Στην ίδια συνεδρίαση εξετάστηκαν όμως και τα αιτήματα άρσης ασυλίας του Λευτέρη Αυγενάκη και του Μακάριου Λαζαρίδη. Εκεί το αποτέλεσμα αντιστράφηκε: τα αιτήματα απορρίφθηκαν. Για τον Λαζαρίδη καταγράφηκαν 121 ψήφοι υπέρ της άρσης, 151 κατά και μία ψήφος «παρών», ενώ για τον Αυγενάκη 122 υπέρ και 151 κατά. ΠΑΣΟΚ και Πλεύση Ελευθερίας βρέθηκαν στην πλευρά που ζητούσε να αρθεί η ασυλία των δύο κυβερνητικών βουλευτών.
Και ύστερα ήρθε το δεύτερο επεισόδιο: στις 25 Σεπτεμβρίου, στην Επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, συζητήθηκε νέο αίτημα άρσης της ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, αυτήν τη φορά μετά από έγκληση του δημοσιογράφου Πέτρου Κουσουλού για φερόμενη δημόσια εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμηση. Η ΝΔ ψήφισε υπέρ της άρσης, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και Πλεύση Ελευθερίας κατά, η Νίκη «παρών» και η Ελληνική Λύση επιφυλάχθηκε να τοποθετηθεί στην Ολομέλεια. Και το ΠΑΣΟΚ; Απουσίαζε.
Μια ηχηρή απουσία
Σύμφωνα με κοινοβουλευτικές πηγές του ΠΑΣΟΚ που επικαλέστηκε το «Πρώτο Θέμα», ο Παναγιώτης Δουδωνής επρόκειτο να παραστεί αλλά αντιμετώπισε έκτακτο προσωπικό λόγο και δεν κατέστη δυνατή η αντικατάστασή του. Αυτή είναι η επίσημη εξήγηση και πρέπει να καταγράφεται. Πολιτικά, όμως, η εικόνα παραμένει: όταν ήρθε η στιγμή να πάρει θέση, η αξιωματική αντιπολίτευση ήταν απούσα.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η αντίφαση. Γιατί μόλις δύο ημέρες νωρίτερα η σύγκρουση ΠΑΣΟΚ-Κωνσταντοπούλου είχε χτυπήσει κόκκινο. Η ίδια η πρόεδρος της Πλεύσης είχε επιτεθεί σφοδρά στο ΠΑΣΟΚ για τη στάση του στις δικές της άρσεις ασυλίας, ενώ ο Δημήτρης Μάντζος απάντησε επίσης σε υψηλούς τόνους.
Ετσι δημιουργείται ένα παράδοξο πολιτικό σκηνικό: στα μικρόφωνα αντιπαράθεση, στη Βουλή κατά περίπτωση κοινές ψήφοι και, όταν το ΠΑΣΟΚ καλείται να τοποθετηθεί σε νέα υπόθεση Κωνσταντοπούλου, απουσία.
Παρότι αυτό δεν αρκεί για να τεκμηριώσει οργανωμένη πολιτική σύμπλευση, αρκεί να τροφοδοτήσει ερωτήματα για το πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις στον κατακερματισμένο χώρο της αντιπολίτευσης. Γιατί οι πολιτικές σχέσεις δεν αποτυπώνονται μόνο στις τηλεοπτικές αψιμαχίες. Αποτυπώνονται και στις ψηφοφορίες.
Ο δημόσιος καβγάς, λοιπόν, είναι υπαρκτός. Το ίδιο υπαρκτές είναι όμως και οι στιγμές κοινοβουλευτικής σύμπτωσης. Και όσο πλησιάζει η επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αυτές οι συμπτώσεις θα εξετάζονται όλο και περισσότερο.
Κάπως έτσι, πίσω από τις κραυγές και τις θεατρικές συγκρούσεις, αρχίζουν να φαίνονται οι πραγματικές κοινοβουλευτικές διαδρομές. Το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει τη Ζωή, η Ζωή κατακεραυνώνει το ΠΑΣΟΚ, αλλά όταν έρχεται η ώρα της απόφασης, η εικόνα γίνεται πολύ πιο θολή. Κοινές ψήφοι εδώ, μια ηχηρή απουσία εκεί και η «άβυσσος» που υποτίθεται ότι τους χωρίζει μοιάζει ξαφνικά λιγότερο απέραντη. Σύμπτωση; Πολιτική τακτική; Προαναγγελία μιας νέας ισορροπίας; Θα φανεί. Προς το παρόν, στη Βουλή οι ψήφοι και οι απουσίες αφήνουν ίχνη. Και μερικές φορές αυτά τα ίχνη λένε πολύ περισσότερα από τις κραυγές μπροστά στις κάμερες.
