Η πρόσφατη απόφαση του Γ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας αναφορικά με τις άδειες λειτουργίας τριών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων, του CITY College, του Keele University και του Anatolia College, πρόσφερε μια ακόμη ευκαιρία για να ξεδιπλωθεί το γνωστό πολιτικό θέατρο του παραλόγου της χώρας.
Με πρώτο το ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης έσπευσαν να μιλήσουν για «κατάρρευση» και «φιάσκο», επιβεβαιώνοντας μια βαθιά ριζωμένη παθογένεια: την αλά καρτ αντιμετώπιση και εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης με μοναδικό γνώμονα τα μικροκομματικά οφέλη.
Διοικητικές διορθώσεις, όχι συνταγματικό μπλόκο
Για όποιον μπαίνει στον κόπο να διαβάσει την ουσία και το νομικό σκεπτικό των δικαστικών αποφάσεων, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.
Το ΣτΕ δεν έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο-πλαίσιο για την ίδρυση των μη κρατικών πανεπιστημίων, ούτε αμφισβήτησε τη συνταγματικότητα του θεσμού. Αντιθέτως, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο κινήθηκε αυστηρά εντός του ελεγκτικού του ρόλου, εντοπίζοντας συγκεκριμένες, επιμέρους πλημμέλειες στη διοικητική διαδικασία εφαρμογής του από την εκτελεστική εξουσία.
Οι ακυρώσεις των αδειών εστιάζουν σε καθαρά γραφειοκρατικά και διαδικαστικά κενά: Την ανάγκη για μεγαλύτερη ποσοτική και ποιοτική εξειδίκευση των κριτηρίων αξιολόγησης από την ΕΘΑΑΕ, ζητήματα ενδεχόμενης υπόνοιας μεροληψίας στη σύνθεση συγκεκριμένης επιτροπής αξιολόγησης και καθυστερήσεις στην έγκαιρη πιστοποίηση και διαπίστωση των κτιριολογικών προσαρμογών.
Πρόκειται για αστοχίες της δημόσιας διοίκησης που η κυβέρνηση οφείλει προφανώς να διορθώσει άμεσα. Από αυτό το σημείο όμως μέχρι το σημείο να παρουσιάζεται μια διοικητική διόρθωση ως «ολική ανατροπή» της μεταρρύθμισης, μεσολαβεί μια τεράστια απόσταση πολιτικής υστερίας.
Το πώς επιλέγει να πολιτευτεί το ΠΑΣΟΚ αποτυπώνεται ανάγλυφα στις επίσημες τοποθετήσεις του. Ο υπεύθυνος του ΚΤΕ Παιδείας του κόμματος, Στέφανος Παραστατίδης, έσπευσε να δηλώσει ότι η εφαρμογή του νόμου «εξελίσσεται σε φιάσκο πρωτοφανών διαστάσεων», προσθέτοντας μάλιστα με δραματικό τόνο πως εκατοντάδες φοιτητές «βλέπουν το μέλλον στο οποίο έχουν επενδύσει να καταρρέει».
Η ανευθυνότητα απέναντι στους φοιτητές
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η μέγιστη ανευθυνότητα.
Το πιο επικίνδυνο κομμάτι αυτής της τακτικής δεν είναι η συνήθης αντιπολιτευτική γυμναστική, αλλά η ανασφάλεια που σπέρνεται στις οικογένειες και στους νέους ανθρώπους που επέλεξαν να σπουδάσουν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Κι ενώ το Υπουργείο Παιδείας ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να χαθεί κανένα ακαδημαϊκό έτος για κανέναν φοιτητή, το ΠΑΣΟΚ προτιμά να συντηρεί το αφήγημα της καταστροφής, αδιαφορώντας για το ψυχολογικό και οικονομικό κόστος που προκαλεί στους φοιτητές και στις οικογένειές τους.
Η Χαριλάου Τρικούπη υποστηρίζει μεν ότι «για εμάς στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να υπάρχει η λέξη δικαίωση» μπροστά στην αγωνία των φοιτητών, όμως η αλήθεια είναι ότι η ανακοίνωσή της στάζει ικανοποίηση για το γεγονός ότι βρήκαν ένα «πάτημα» να επιτεθούν στη μεταρρύθμιση.
Αντί να λειτουργήσουν ως ένας σοβαρός θεσμικός εταίρος, πιέζοντας για την ταχύτερη και αυστηρότερη θωράκιση των διαδικασιών, επιλέγουν να τρομοκρατούν την κοινωνία.
Η Δικαιοσύνη για το ΠΑΣΟΚ είναι «τα καλά και συμφέροντα»
Το φαινόμενο έχει καταντήσει κουραστικό.
Όταν μια δικαστική απόφαση βολεύει το αφήγημα της αντιπολίτευσης, η Δικαιοσύνη είναι «ανεξάρτητη» και «θριαμβεύει». Όταν οι αποφάσεις δικαιώνουν τις κυβερνητικές επιλογές, τότε οι δικαστές «χειραγωγούνται».
Αυτή η αλά καρτ σχέση με τους θεσμούς υπονομεύει τη σοβαρότητα του δημόσιου διαλόγου.
Η απόφαση του ΣτΕ είναι χρήσιμη, διότι υπενθυμίζει ότι το κράτος δικαίου λειτουργεί και απαιτεί από τη διοίκηση απόλυτη ακρίβεια, διαφάνεια και τήρηση των κανόνων.
Τα μη κρατικά πανεπιστήμια αποτελούν μια αναγκαιότητα που ευθυγραμμίζει την Ελλάδα με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, ενώ η κοινωνία τα έχει ήδη αγκαλιάσει.
Οι διοικητικές αρρυθμίες θα διορθωθούν, η νομική ασφάλεια των φοιτητών θα διασφαλιστεί πλήρως και, στο τέλος, το μόνο που θα απομείνει θα είναι η σκόνη από τις ανεύθυνες κραυγές όσων πόνταραν, για μία ακόμη φορά, στη θεσμική αποτυχία της κυβέρνησης.
