Άραγε η ρητή δέσμευση του ΠΑΣΟΚ που προέκυψε από το συνέδριο για μη συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία, συνιστά τελικά λευκή επιταγή αυτοδυναμίας στον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Μήπως τελικά, όλος αυτός ο τοίχος συζήτησης, όχι βέβαια περί άμεσης συγκυβέρνησης, αλλά περί πιθανής στάσης σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 2027, εντείνει την αβεβαιότητα των ψηφοφόρων και τους κατευθύνει προς τη λογική της «ασφαλούς επιλογής»;
Αυτό που προέκυψε από το συνέδριο είναι σαφές: καμία διάθεση συνεργασίας με τον Μητσοτάκη. Το ερώτημα όμως παραμένει: αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, ποιος θα κυβερνήσει; Με τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, τα αριθμητικά δεδομένα δείχνουν ότι χωρίς συμμετοχή του πρώτου κόμματος, η συγκρότηση κυβέρνησης καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη.
Άρα, τι σηματοδοτεί η στάση του ΠΑΣΟΚ; Μπορεί να εκληφθεί ως πολιτική πίεση για πρωταγωνιστικό ρόλο ή, από μια άλλη οπτική, ως επιλογή που ενδέχεται να οδηγήσει σε αδιέξοδο. Σε ένα περιβάλλον όπου η πολιτική σταθερότητα παραμένει βασικό ζητούμενο για μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος, η αβεβαιότητα λειτουργεί συχνά υπέρ του ισχυρότερου πόλου.
Ο αναποφάσιστος ψηφοφόρος, ακόμη και αν δεν επιθυμεί μια τρίτη τετραετία Μητσοτάκη, ενδέχεται να στραφεί προς τη Νέα Δημοκρατία αν θεωρήσει ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική διακυβέρνησης - που δεν υπάρχει δηλαδή. Έτσι, η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να ερμηνευθεί όχι ως αντιπολιτευτική σαφήνεια, αλλά ως έμμεση ενίσχυση του αντιπάλου.
Αγαπητοί αναγνώστες, η ρητή δέσμευση για μη συγκυβέρνηση αποτελεί αδιαμφισβήτητα το πιο ηχηρό αυτογκόλ στο πολιτικό αφήγημα της Χαριλάου Τρικούπη. Για την ακρίβεια, μιλάμε για τιτανοτεράστιο γκολ από τα αποδυτήρια.
Να μου το θυμηθείτε.
