Φεύγουν. Με το αυτοκίνητο φορτωμένο, με μια μικρή καθυστέρηση στην εκκίνηση, με τις συνηθισμένες σκηνές εκνευρισμού, με το ίδιο σχεδόν πρόγραμμα κάθε χρόνο λες και πρόκειται για ιεροτελεστία.
Η έξοδος του Πάσχα δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Είναι μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται σχεδόν αυτόματα, σαν να ξέρει ο καθένας πού πρέπει να βρίσκεται αυτές τις ημέρες.
Τη Μεγάλη Πέμπτη πέρασαν από τα δύο εθνικά δίκτυα σχεδόν 121.000 οχήματα. Πάνω από 70.000 προς την Αθηνών Κορίνθου και περισσότερα από 50.000 προς την Αθηνών Λαμίας. Την ίδια ώρα, τα πλοία αναχωρούν με πληρότητα που αγγίζει το 100% για τους δημοφιλείς προορισμούς, τα ΚΤΕΛ κινούνται επίσης στο απόλυτο με συνεχείς ενισχύσεις δρομολογίων, ενώ οι πτήσεις διατηρούν υψηλές πληρότητες κοντά στο 80%. Η εικόνα είναι ενιαία. Μαζική φυγή από το κλεινόν άστυ.
Γιατί το ελληνικό Πάσχα είναι αλλού. Είναι στο χωριό. Στην αυλή που ανοίγει μετά από καιρό, στο τραπέζι που στρώνεται σιγά σιγά, στους συγγενείς που εμφανίζονται χωρίς πολλές τυπικότητες. Είναι οι σούβλες που στήνονται από νωρίς, η μυρωδιά από τα κάρβουνα, οι φωνές των παιδιών που τρέχουν πέρα δώθε.
Εκεί αλλάζει και ο ρυθμός. Οι ώρες δεν πιέζουν, τα τηλέφωνα μένουν στην άκρη, οι κουβέντες κρατάνε λίγο παραπάνω. Δεν συμβαίνει κάτι εντυπωσιακό, αλλά αυτό είναι το ζητούμενο. Μια επιστροφή σε κάτι γνώριμο.
Και όλα αυτά σε μια περίοδο που το κλίμα διεθνώς μόνο ήρεμο δεν είναι. Η ένταση στο Ιράν και η πίεση στις τιμές του πετρελαίου δημιουργούν ανησυχία. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα στους δρόμους και στα χωριά δείχνει ότι η καθημερινότητα συνεχίζεται. Οι μετακινήσεις γίνονται, οι οικογένειες συναντιούνται, οι παραδόσεις κρατούν.
Ίσως αυτό να είναι και το πιο ουσιαστικό στοιχείο. Ότι, παρά τις δυσκολίες, υπάρχουν στιγμές που δεν αλλάζουν. Που επιμένουν.
Καλή Ανάσταση, με υγεία. Και προσοχή στον δρόμο, τόσο στην έξοδο όσο και στην επιστροφή. Το σημαντικό είναι να φτάσουν όλοι στον προορισμό τους και να γυρίσουν πίσω, σώοι, με το Πάσχα να έχει κάνει αυτό που ξέρει πάντα να κάνει. Να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.
