Ο Αλέξης Τσίπρας, τώρα ως πρόεδρος της ΕΛΑΣ, συνεχίζει το ίδιο αφήγημα που είχε και το 2015 περί κράτους Δικαίου.
Με το λάβαρο του κράτους Δικαίου και της Δικαιοσύνης να το επιδεικνύει σε κάθε ευκαιρία, ο Αλέξης Τσίπρας αρχίζει τη νέα διαδρομή του προς την… Ιθάκη, με πολιτικό πλεούμενο την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Κι ας είναι το λάβαρο εκείνο που τσακίστηκε στα βράχια την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Ποιος να θυμάται άραγε τα παλιά ναυάγια; Τώρα είναι αλλιώς. Καινούργιο σκαρί, με τα «γερά» υλικά των… κατεδαφίσεων, έμπειρος καπετάνιος και «φρέσκο» πλήρωμα. Νιότη, γνώση, ρωμαλέες ψυχές και σώματα. Τι ωραία που τα γράφανε και τα λέγανε κάποιες φορές οι αριστεροί. Σειρήνες να σε μαγέψουν, να κάνουν το άσπρο μαύρο και να φτιάχνουν κατάφαση μέσα από τις αντιφάσεις. Να προκαλούν με ιδεολογήματα που οι ίδιοι ποδοπατούν και στα συντρίμμια τους να δηλώνουν αιώνια πίστη. Και ο Τσίπρας είναι συνεπής σε αυτήν τη νοοτροπία της Αριστεράς. Μάλλον είναι χούι του οι ιδεολογικές αντιφάσεις, τα παράλογα, υπερφίαλα-παράδοξα και οι πολιτικές κυβιστήσεις.
Συγκυρία ή χούι;
Κάπως έτσι και ενώ υπεραμύνεται της απόλυτης απαγκίστρωσης της Δικαιοσύνης από έμμεσες ή άμεσες πολιτικές… επισυνδέσεις, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στον Άρειο Πάγο για να καταθέσει την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός του έχοντας στο πλευρό του την πρώην αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Λεπενιώτη, η οποία ήταν η πρόεδρος του Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών που δίκασε και καταδίκασε τα μέλη της Χρυσής Αυγής. Κίνηση υψηλού συμβολισμού, «διάβασαν» κάποιοι. Αλλά εύλογη η απορία και κάποιων άλλων. Δηλαδή τι σηματοδοτεί; Ότι το νέο κόμμα «αγκαλιάζει» τη Δικαιοσύνη; Μα… Δεν έχει μα. Οι συμβολισμοί του Αλέξη δεν ήταν ποτέ απλοϊκοί!
Εξάλλου τα ζητήματα Δικαιοσύνης έχουν πέραση και ο Τσίπρας έχει γνώσεις και στο θέμα των αγορών. Εδώ είχε επιχειρήσει να τις κάνει… αρκουδιάρηδες, να χορέψουν, με νταούλια και ζουρνάδες, στον ρυθμό που αυτός θα επέλεγε!
Σημασία έχει τι λέει ο ίδιος και όχι τι κάνει. Λέει λοιπόν στην ιδρυτική διακήρυξη: «Οι υποκλοπές, η διαφθορά, τα Τέμπη, η συγκάλυψη, η περιφρόνηση του κράτους Δικαίου, η χειραγώγηση των θεσμών και της Δικαιοσύνης, ο διεθνής εξευτελισμός με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την έκπτωση της πατρίδας μας σε τακτικό πελάτη των ευρωπαϊκών δικαστηρίων, η καταστροφή της εμπιστοσύνης και της κοινωνικής συνοχής».
Αυτά λέει ο Τσίπρας το 2026, ίδια κατ’ αντιστοιχία των τότε κοινωνικών δεδομένων με εκείνα που έλεγε το 2015, όταν η Δικαιοσύνη επί των ημερών της διακυβέρνησής του ήταν κάτω από την εφιαλτική πίεση του Παπαγγελόπουλου, με την περιβόητη δήλωση για το «μεγαλύτερο σκάνδαλο από τη σύσταση του ελληνικού κράτους», έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, για τη Novartis. Αυτό που αποδείχτηκε ως η μεγαλύτερη σκευωρία.
Λέει και ξαναλέει ο Τσίπρας, το τελευταίο διάστημα, για τις παρακολουθήσεις και τα περί δήθεν… κουκουλώματος από την κυβέρνηση και ξεχνά την υπόθεση της παρακολούθησης του Στέργιου Πιτσιόρλα και του Σπύρου Σαγιά, επί των ημερών του. Παρακολουθούσαν δηλαδή τον επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ και τον γενικό γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου. Όχι κάποια πρόσωπα εν δυνάμει απειλή εκ του εξωτερικού για τη χώρα. Αλλά οι κυβερνητικοί παρακολουθούσαν τους ίδιους τους… εαυτούς τους.
Κράτος Δικαίου, λέει και ξαναλέει ο Τσίπρας, ο οποίος ως πρωθυπουργός ενημερωνόταν για τα τηλέφωνα των υφισταμένων του και, αντί να ζητήσει θεσμικές εγγυήσεις, ενέκρινε ή… ανέχονταν τη συνέχιση της παρακολούθησης.
Αλλά η Αριστερά και ο Τσίπρας είχαν πάντα ένα άλλοθι. Έτσι διαμορφώθηκε και το αφήγημα περί «εθνικού συμφέροντος» και «συριακών μυστικών υπηρεσιών» στην υπόθεση της Ζακύνθου στη διακυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστερά. Κάπως έτσι οι κρατικοί μηχανισμοί εργαλειοποιήθηκαν, καταργώντας στην πράξη τις όποιες θεσμικές δικλίδες ασφαλείας.
Πέρασαν όλα αυτά, όμως. Τι να τα συζητάμε τώρα; Μήπως το κράτος έχει ή θα έπρεπε να έχει συνέχεια; Μήπως η μνήμη χρυσόψαρου είναι επιζήμια για τη χώρα και τους πολίτες; Μήπως η στοιχειώδης πολιτική ηθική απαιτεί δύο λέξεις αυτοκριτικής και μία συγνώμη; Ειδικά όταν… επανεμφανίζεσαι πολιτικά, καταγγέλλοντας τις σημερινές επισυνδέσεις ως «εκτροπή», ενώ όταν η δική σου διακυβέρνηση τις έκανε, ήταν απλώς μία «υπηρεσιακή διαδικασία»;
Σιωπή για τα παλιά, φωνές για τα τωρινά. Ούτε λέξη για τις καταγγελίες περί παρακράτους, στα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όταν μάλιστα αυτές δεν προήλθαν από την αντιπολίτευση, αλλά από τα… συντρόφια.
Στην παρούσα συγκυρία όμως υψώνει φωνή και κουνάει το δάχτυλο, μήπως και χαθούν μέσα στον… θόρυβο και τη σκόνη, τα αλλοτινά καμώματα της περιόδου 2015-2019.
Υπόσχεται και πάλι «σεισάχθεια», καταγγέλλοντας «δημοκρατικές εκτροπές» και «θεσμικές απαξίες και εκφυλισμούς». Συνεχίζει απτόητος και αμετανόητος στη ρητορική περί κράτους Δικαίου, κρατώντας ανά χείρας μαζί με τη διακήρυξη του νέου κόμματος, ένα γράμμα κενού περιεχομένου.
Στην πολιτική επιστροφή του τον Τσίπρα τον… υποδέχτηκε μία μάλλον δυσάρεστη και ενοχλητική έκπληξη. Η συνάντηση στο πολιτικό τερέν με τη Μαρία Καρυστιανού και την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Εκεί που ξεδίπλωνε το γνωστό αφήγημα για την υπεράσπιση του κράτους Δικαίου και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, εκεί που… ευλογούσε το κίνημα των πολιτών για δικαιοσύνη, με αφορμή την τραγωδία των Τεμπών, θα πρέπει να αναμετρηθεί πολιτικά με το πρόσωπο-σύμβολο (τουλάχιστον αρχικά) αυτού του κινήματος: τη Μαρία των Τεμπών. Και είναι ένα ενδεχόμενο μερίδα των πολιτών να προτιμήσει ως εκφραστή της αποκατάστασης του δικαίου το κόμμα Καρυστιανού, καθώς υπάρχει η θεώρηση ότι όσοι έχουν κυβερνήσει είναι μέρος του προβλήματος του κράτους Δικαίου και όχι μέρος της λύσης του.
