Δεν πρόκειται για μεμονωμένο εύρημα ούτε για συγκυριακή φωτογραφία της στιγμής.
Είναι η τελευταία από μια αλληλουχία δημοσκοπήσεων του τελευταίου εξαμήνου όπου η πολιτική σταθερότητα καταγράφεται σταθερά πάνω από το 80% ως βασική ανάγκη της κοινωνίας. Η πρόσφατη μέτρηση της Opinion Poll απλώς επιβεβαιώνει αυτό που οι πολίτες λένε με συνέπεια: σε έναν κόσμο που μοιάζει να κινείται πάνω σε κινούμενη άμμο, η Ελλάδα δεν αντέχει πολιτικούς πειραματισμούς.
Οι παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις –πόλεμοι, ενεργειακή αστάθεια, ανακατατάξεις συμμαχιών, οικονομικές πιέσεις– δεν αντιμετωπίζονται με συνθήματα, θυμικά ξεσπάσματα ή εύκολες καταγγελίες. Το 83,8% που δηλώνει ανήσυχο για όσα συμβαίνουν εκτός συνόρων δεν ζητά «αλλαγή για την αλλαγή». Ζητά αντοχή, σοβαρότητα, προβλεψιμότητα. Ζητά κράτος που να λειτουργεί και κυβέρνηση που να ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.
Σε αυτό το περιβάλλον, η εικόνα που εκπέμπει ο πρωθυπουργός λειτουργεί καταλυτικά. Όχι επειδή είναι αλάνθαστος ή υπεράνω κριτικής, αλλά επειδή εκπροσωπεί το ακριβώς αντίθετο από αυτό που τρομάζει σήμερα την κοινωνία: θεσμική σοβαρότητα αντί για πολιτικό τυχοδιωκτισμό. Η σύγκριση με το σύνολο της αντιπολίτευσης είναι αναπόφευκτη και, για την ίδια, αμείλικτη. Κατακερματισμός, εσωτερικές αντιφάσεις, ρητορική έντασης και μια διαρκής αδυναμία να παρουσιαστεί πειστική εναλλακτική διακυβέρνησης.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση των πολιτών απέναντι στα υπό ίδρυση ή περιθωριακά κόμματα που επενδύουν στον λαϊκισμό, στον εύκολο θυμό και στις απλουστευτικές «λύσεις». Σε μια εποχή που η διεθνής πραγματικότητα γίνεται ολοένα πιο σύνθετη, οι φωνές αυτές δεν ακούγονται ριζοσπαστικές· ακούγονται επικίνδυνες.
Η «παράσταση νίκης» και το σταθερό προβάδισμα της κυβέρνησης δεν είναι προϊόν επικοινωνίας. Είναι αντανάκλαση μιας συλλογικής επιλογής: όταν γύρω σου όλα τρίζουν, δεν γκρεμίζεις και το σπίτι σου.
Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί, είναι πολιτική ωριμότητα.
