O Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε το δίλημμα στον δρόμο προς τις επόμενες εκλογές μιλώντας για «ελπίδα ή περιπέτειες».
Έχει επισημάνει την ανάγκη σταθερότητας στο πλαίσιο της προοπτικής που διαμορφώνεται. Και αναφέρεται στη διακυβέρνησή του και στο πρόγραμμά του με ορίζοντα το 2030 όχι ως προς τη λήξη της θητείας μιας κυβέρνησης αλλά τη συμπλήρωση 200 ετών από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.
Με απλά λόγια απευθύνεται στους πολίτες παραθέτοντας τα πεπραγμένα των επτά και πλέον χρόνων διακυβέρνησης της χώρας ως σφραγίδα στο «διαβατήριο αξιοπιστίας» –για το οποίο έχει μιλήσει– στο πλαίσιο της υλοποίησης αυτών για τα οποία δεσμεύεται. Ταυτόχρονα αναφέρει ότι αν υπάρξουν επιλογές που δημιουργούν συνθήκες αστάθειας ή συνεργασιών μεταξύ κομμάτων με προγράμματα που τινάζουν την μπάνκα στον αέρα και δύναται να οδηγήσουν σε καταστάσεις ανάλογες με αυτές που οδήγησαν στα μνημόνια, τότε μπαίνουμε σε περιπέτειες.
Το «εκβιαστικό» δίλημμα
Και το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί αυτό το δίλημμα είναι εκβιαστικό; Ποιος είναι ο εκβιασμός και προς ποιον; Προς τους πολίτες που θα κληθούν να ψηφίσουν και γιατί;
Θα πρέπει κάποιος όταν χαρακτηρίζει κάτι ως «εκβιασμό» να διευκρινίζει και ποιος είναι αυτός. Σε ποιο σημείο δηλαδή το δίλημμα γίνεται «πράξη κατά την οποία κάποιος εξαναγκάζει έναν άλλο άνθρωπο σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή χρησιμοποιώντας απειλές ή βία». Εκτός αν θεωρείται πως αυτό το δίλημμα ασκεί… ψυχολογική πίεση.
Διότι αν δεχθούμε την εξήγηση της λέξης «εκβιασμός», και τίθεται θέμα εξαναγκασμού σε πράξη, τότε είναι σαν να αναγνωρίζουν αυτοί που τη χρησιμοποιούν ότι οι πολίτες εξαναγκάζονται να ψηφίσουν ΝΔ και Κυριάκο Μητσοτάκη διότι δεν υπάρχει κάτι άλλο. Και μάλλον αυτή η… εξήγηση δεν εξυπηρετεί το δικό τους αφήγημα.
Το περιεχόμενο ενός πολιτικού διλήμματος
Τι θέλουμε να πούμε: Οτι ένα πολιτικό δίλημμα είναι δίλημμα με συγκεκριμένο περιεχόμενο. Συνδέεται με πολιτικές και με προγράμματα. Δεν είναι απειλή ή ψυχολογική πίεση προς τους ψηφοφόρους.
Αν κάποιος το πιστεύει αυτό, τότε μάλλον θεωρεί ότι οι ψηφοφόροι άγονται και φέρονται μέσα από τέτοιες διαδικασίες. Οι τελευταίοι που το πίστεψαν –και το είπαν αυτό– δεν πήγαν και πολύ καλά στις εκλογικές διαδικασίες.
Τέτοιες αναφορές θυμίζουν τα «δεν κατάλαβαν τι ψήφισαν οι πολίτες» μιλώντας για τις εκλογές του 2019 ή ότι είναι «σε βάρος της χώρας αυτό που ψήφισαν» για τις εκλογές του 2023.
Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι πολίτες όταν ψηφίζουν αποφασίζουν σε διλημματικού χαρακτήρα ερωτήματα. Ως εκ τούτου, τα περί εκβιασμού μάλλον είναι εκτός πλαισίου δείχνοντας και μια αγωνία για την επόμενη ημέρα.
Τα διλήμματα της άλλης πλευράς
Διαφορετικά, και τα διλήμματα που θέτει η άλλη πλευρά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «εκβιαστικά», ειδικά όταν στηρίζονται στην καταστροφολογία και στον λαϊκισμό. Ή όταν εδράζονται για παράδειγμα σε διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Οπως και να ’χει, η απάντηση θα δοθεί στις εκλογές.
Η «περιπέτεια» και η εμπειρία
Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα περί περιπετειών, επειδή η χώρα τα πέρασε μαζί με τους πειραματισμούς και τα… φροντιστήρια που πλήρωσαν οι πολίτες για τις αυταπάτες και τους χορούς με τα νταούλια, το να τίθενται ως δίλημμα έχουν μια βάση.
Πολύ περισσότερο όταν οι γεωπολιτικές και οικονομικές αναταράξεις λαμβάνουν διαστάσεις που ξεπερνούν μια χώρα και ταρακουνούν ισχυρές και κραταιές οικονομίες τόσο στην Ευρώπη όσο και εκτός αυτής.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
