Ως πότε; Ως πότε θα ξυπνάμε το πρωί και θα διαβάζουμε ότι η λίστα με τις γυναίκες που φεύγουν από τα χέρια των συντρόφων τους μεγαλώνει;
Ως πότε, κάθε φορά που φεύγει μία, άλλες πόσες θα τρέμουν μέσα στα σπίτια τους μήπως είναι οι επόμενες, έχοντας ήδη δεχθεί σωματική βία, ψυχολογική κακοποίηση και απειλές; Ως πότε η πατριαρχία θα συνεχίζει να σκοτώνει;
Στην Ηγουμενίτσα, μια γυναίκα μόλις 25 ετών βρέθηκε νεκρή, με τραύματα από μαχαίρι. Δεν ήταν ατύχημα, την έσφαζε μέχρι να ξεψυχήσει, ήξερε τι έκανε ο καθ' ομολογία δράστης. Αφαιρούσε μια ζωή. Ο 27χρονος πρώην -όπως διαβάζω- σύντροφός της, τραυματισμένος και ο ίδιος, ισχυρίστηκε αρχικά ότι είχαν δεχθεί επίθεση από αγνώστους. Ύστερα από τις αντιφάσεις του, ομολόγησε τη δολοφονία, λέγοντας πως είχαν οικονομικές διαφορές. Αλήθεια ή ένα ακόμα ψέμα μετά τη σκηνοθετημένη δήθεν επίθεση;
«Τσακωθήκαμε και θόλωσα», φέρεται να είπε. Θόλωσε! Μια ακόμα μάνα θα θάψει ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά γιατί κάποιος θόλωσε. Μία ακόμη γυναίκα νεκρή και μία φράση να επιχειρεί να μικρύνει το αδιανόητο. Και μη μου πείτε πως, αν ήταν πρώην σύντροφος, δεν «πιάνεται». Η Μακρινίτσα είναι ακόμη εδώ για να μας θυμίζει πως το «πρώην» δεν σταματά την κτητικότητα και την εμμονή. Και όσο η οσμή της γυναικοκτονίας θα πλανάται πάνω από ένα δολοφονημένο κορίτσι από το χέρι του πρώην της, τίποτα δε θα είναι την επόμενη μέρα το ίδιο, και η λίστα θα μεγαλώνει. Όσο υπάρχει στην κοινωνία η αντίληψη-κίνητρο ότι ο άνδρας είναι ανώτερος, ότι η γυναίκα είναι κτήμα του, ότι δεν δικαιούται να φύγει, να αρνηθεί, να υπάρξει χωρίς εκείνον, τόσο η αναθεματισμένη λίστα θα μεγαλώνει.
Την ίδια αρρωστημένη κουλτούρα βλέπουμε να αναπαράγεται ξανά και ξανά. Τα ίδια κίνητρα, τα ίδια σκηνικά, όλα τα ίδια, απλά τα πρόσωπα αλλάζουν. Αλλά εγώ δεν θέλω να γράψω σήμερα ξανά τα ίδια για την οικογένεια που μεγαλώνει δολοφόνους, για την παιδεία, για την πρόληψη και για την κοινωνική ευθύνη. Θέλω μόνο μία απάντηση: ως πότε;
