Αν προκύπτει ένα συμπέρασμα από τις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και –σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα ισχύει και για όσες ακολουθήσουν αυτή την εβδομάδα και την επόμενη– είναι ότι ψηφοφόροι που το 2023 έδωσαν την εκλογική νίκη στη ΝΔ τηρούν στάση αναμονής και δεν μετακινούνται σε άλλα κόμματα.
Ούτε η εμφάνιση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα άλλαξε, μέχρι τώρα, τα δεδομένα. Ούτε το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού προκάλεσε ζημιά στο κυβερνών που μετά από σχεδόν οκτώ χρόνια στη διακυβέρνηση παραμένει πρώτο με διαφορά από το δεύτερο, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σταθερά πρώτο στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός.
Και μιλάμε για οκτώ χρόνια κρίσεων. Από το 2020 τα διαστήματα… νηνεμίας είναι ελάχιστα και παρ’ όλα αυτά κατέστη εφικτή η ανάταξη της οικονομίας. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν οι αγορές και τονίζουν οι διεθνείς οργανισμοί. Παράλληλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι κυβερνήσεις του διαμόρφωσαν συνθήκες διατήρησης της κοινωνικής συνοχής και ενίσχυσης των πολιτών.
Στάση αναμονής απέναντι στην ακρίβεια
Ισως αυτό να αποτελεί την αιτία της πρωτοκαθεδρίας. Υπάρχουν όμως και δυσαρεστημένοι ή και απογοητευμένοι που όμως, όπως αναφέραμε, ακόμη και σήμερα περιμένουν να δουν τι θα γίνει. Τι θα κάνει η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας. Η κρίση της ακρίβειας, η αβεβαιότητα διαμορφώνουν συνθήκες απαισιοδοξίας.
Το γεγονός ότι δεν στρέφονται σε κόμματα που μοιράζουν αφειδώς υποσχέσεις και κλείνουν τ΄ αυτιά τους στις σειρήνες του λαϊκισμού κάτι σημαίνει. Ισως φταίει το γεγονός ότι τις επιπτώσεις του λαϊκισμού, του «λεφτά υπάρχουν», του «σκίζω τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο» και του λύνω τα προβλήματα με ένα μαγικό ραβδί, τις ζήσαμε σε αυτή τη χώρα. Ακόμη και οι νεότεροι που δεν είδαν και δεν έζησαν αυτά που έγιναν στην υπερδεκαετή οικονομική κρίση δεν αποτελούν, όπως φαίνεται, εύκολη λεία για τα δίχτυα όσων επιλέγουν να απευθυνθούν σε αυτούς με τη γλώσσα των εύκολων υποσχέσεων, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και αυτοί που αρέσκονται στις εύκολες και άκοπες… λύσεις των προβλημάτων τους.
Η μάχη της Κεντροαριστεράς για τη δεύτερη θέση
Στην Κεντροαριστερά η μάχη για τη δεύτερη θέση οδηγεί σε συγκρούσεις και σε υψηλούς τόνους. Η κόντρα για το ποιος αντιπολιτεύεται πιο σκληρά δημιουργεί συνθήκες πολιτικής αρένας με ένα διαρκές «όχι» που όμως δεν συνοδεύεται με ένα «διά ταύτα» με μια πρόταση και μια εναλλακτική λύση που να ανταποκρίνεται σε πραγματικά δεδομένα.
Η επαναφορά συνθημάτων περί Δεξιάς και άλλων τινών συνδέεται με την ανάγκη να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο περιχαράκωσης και να διαμορφωθούν συνθήκες τροφοδότησης της δυσαρέσκειας που προκαλούν η ακρίβεια και οι ρυθμοί αντίδρασης, οι οποίοι όμως συνδέονται με το γεγονός ότι η πορεία της κρίσης δεν είναι προδιαγεγραμμένη.
Η προεκλογική περίοδος δείχνει να κινείται γύρω από την ακρίβεια και την καθημερινότητα, ενώ η κρίση στην ενέργεια χτυπά οριζόντια και κάθετα, καθώς και το στεγαστικό. Ακουμπά τους χώρους στους οποίους καταγράφεται και η… αποστασιοποίηση των ψηφοφόρων, αν και κατανοούν, όπως φαίνεται, πως πρόκειται για μια κρίση παγκόσμια και δεν είναι μια κρίση που αφορά την Ελλάδα.
Σε κάθε περίπτωση, όπως διαμορφώνονται τα δεδομένα στις δημοσκοπήσεις, αντίπαλος της κυβέρνησης παραμένει η κρίση και η διαχείρισή της. Η στάση της αντιπολίτευσης δεν θα αλλάξει, όπως δεν άλλαξε και στις κρίσεις που προηγήθηκαν.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
