Ο Κ. Μητσοτάκης με τη συνέντευξή του ξεκαθάρισε για άλλη μια φορά τους όρους του πολιτικού παιγνίου, τον εκλογικό στόχο της ΝΔ, το τι βλέπει για πιθανή κυβέρνηση συνεργασίας.
Καλά έκανε και είναι αναγκαίο να γίνεται. Ενάμιση και πάνω χρόνια τουλάχιστον έχουμε ακούσει μια σειρά σενάρια που στόχο έχουν τον ίδιο και την ΝΔ. Πέρυσι την περίοδο των συλλαλητηρίων για τα Τέμπη, τότε δηλαδή την περίοδο της ξυλολιάδας, γραφόταν ότι η κυβέρνηση πέφτει, ότι τον ρίχνουν οι βουλευτές του, ότι θα γίνει αλλαγή ηγεσίας εν κινήσει μέχρι τις εκλογές, ότι σπεύδει να αλλάξει τον εκλογικό νόμο για να διευκολυνθεί.
Τα ίδια γράφονταν επί μήνες, το ίδιο μονότονα, το ίδιο βαρετά, κι ας διαψεύδονταν εκ των πραγμάτων. Εκατοντάδες άρθρα και βαθυστόχαστες αναλύσεις περιέγραφαν βασικά το πολιτικό τέλος του Κ. Μητσοτάκη. Το ίδιο διαψεύστηκαν και όλα όσα γράφτηκαν για πρόωρες εκλογές και ότι πανικόβλητος θα πάει να κάνει το φθινόπωρο εκλογές. Το παραμύθι αυτό μπήκε σε νέα φάση με την έναρξη της συζήτησης για νέο κόμμα Α. Τσίπρα, το κόμμα Σαμαρά, το νέο κόμμα Καρυστιανού από πέρυσι το φθινόπωρο.
Τα δύο από αυτά ιδρύθηκαν και βλέπουμε, θα βλέπουμε και στη συνέχεια, τις δημοσκοπικές τουλάχιστον επιδόσεις τους. Το κόμμα Τσίπρα με την ίδρυσή του εμφανίστηκε με 15.5% και τον Ιούλιο στο 17%.
Καλή επίδοση, αλλά όχι και για σαμπάνιες. Τόσο περίπου πήρε σαν επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, οπότε θεωρώντας απογοητευτικό το ποσοστό, παραιτήθηκε. Κάποιες δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν να χάνει 1-1.5%. Θα δούμε όμως.
Το σίγουρο είναι ότι η παρουσίαση του Προγράμματος δεν έσπασε Ταμεία και συνοδεύτηκε με σειρά από πολιτικά και επικοινωνιακά προβλήματα και ότι η γραμμή πυρός μάλλον δεν είναι και τόσο ισχυρή, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φεύγοντας από την πρωτόγνωρη γραμμή «είμαστε κόμμα, αλλά δεν κάνουμε τίποτα και δεν κατεβαίνουμε σε εκλογές» φαίνεται να θέλει να δώσει μάχη με ό,τι κόστος μπορεί να επιφέρει αυτό στον Α. Τσίπρα.
Το κόμμα Καρυστιανού ξεκίνησε τον Ιούνιο με 11% κατά μέσο όρο όλων των δημοσκοπήσεων και τον Ιούλιο εμφάνισε πτώση κατά 25%-30% των δυνάμεών του, ενώ στη συνέχεια υπήρξαν σοβαρά προβλήματα με αποχωρήσεις στελεχών κ.α. Δημοσκοπήσεις την δείχνουν κάπου στο 4%-5%, αλλά ας κάτσουμε πάλι να δούμε. Αυτό που δεν έχουμε δει είναι το κόμμα Σαμαρά. Οι δημοσκοπικές εταιρείες μετράνε για έναν ολόκληρο χρόνο τη δυνητική του ψήφο γύρω στο 12% κατά μέσο όρο (5%-6% το σίγουρα ).
Τι σημαίνει αυτό; Ότι όταν θα εμφανιστεί, σε μια πρόθεση ψήφου θα μπορούσε να εμφανιστεί περίπου στο 5%, πολύ κάτω από τα εναρκτήρια ποσοστά Α. Τσίπρα και Μ. Καρυστιανού. Επίσης ότι δεν υπάρχει -αυτό φαίνεται τουλάχιστον- εκείνο το ισχυρό αφετηριακό ποσοστό που θα του έδινε ώθηση και το πιο πιθανό είναι δύσκολα να κρατηθεί μέχρι την κάλπη. Μάλλον το αντίθετο, αλλά ας περιμένουμε και πάλι. Πάντως αυτό που ακούω σαν ψιθυρισμούς ότι βρίσκεται στο 10%, είναι κάτι σαν κι αυτό που έλεγαν παλιότερα. Ότι δηλαδή κάποιες δημοσκοπήσεις ξένων πρεσβειών δίνουν αποτελέσματα άλλα από αυτά που βλέπουμε.
Σε τελευταία ανάλυση αν υπάρχουν έρευνες που δείχνουν τέτοια επίδοση, γιατί δεν τις δίνουν στην δημοσιότητα; Αυτό που φαίνεται να εμπεδώνεται πάντως στην κοινή γνώμη και να πεισμώνει τη νεοδημοκρατική βάση είναι η πεποίθηση ότι όλα γίνονται για ένα γινάτι που στοχεύει στο χτύπημα του Κ. Μητσοτάκη και της ΝΔ. Γιατί δεν υπάρχει» μόρφωμα Μητσοτάκη», ενώ ο Α. Σαμαράς είναι δήθεν η ψυχή της. Υπάρχει η ΝΔ που εξέλεξε τον Κ. Μητσοτάκη πρόεδρο το 2016 και από τότε έχει κερδίσει και συντριπτικά όσες εκλογικές μάχες έδωσε.
Γι' αυτό και ό,τι σημείωσε στην συνέντευξή του στην ΔΕΘ ο Κ. Μητσοτάκης ήταν σωστό. Η ΝΔ βρίσκεται στο 30% στην εκτίμηση ψήφου (μετρήσεις Ιουλίου) μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης και μάλιστα με αρκετά λάθη, με ολιγωρίες και αρκετά στελέχη που εξαφανίζονταν στα δύσκολά της.
Ζημιά μπορεί να δημιουργήσουν όσοι αυτοκαθορίζονται «οι ψυχές της παράταξης» και οι απόντες, όχι αυτός που κρατάει σε τέτοια επίπεδα την επίδοση την ΝΔ. Είναι δε πρόβλημα όταν τη ζημιά την επιδιώκει ο ίδιος που της ξαναδημιούργησε ζημιά δύο φορές. Πάντως το θέμα έχει να κάνει με την κοινή λογική. Αν κάποιος πάρει τον μέσο όρο των δημοσκοπήσεων του Ιουλίου θα δει ότι η ΝΔ μ΄ αυτά τα ποσοστά παίρνει περίπου 120 έδρες. Αν κάποιος προσμετρήσει τις έδρες του ΚΚΕ ή και της Ελπίδας, το άθροισμα πάει πάνω από το 150. Δηλαδή κανένα σχήμα δεν δίνει «κυβέρνηση των ηττημένων» ή καμία οικουμενική κυβέρνηση για «να τιμωρηθούν οι διεφθαρμένοι.
Ακόμα και αν η ΝΔ πάρει μικρότερη επίδοση, σίγουρα θα είναι πρώτη, και έχοντας πάρει τμήμα του bonus, η κατάσταση θα είναι σαφής: Και αυτοδύναμη να μην βγει, θα είναι πρώτη και δεν θα μπορεί να σχηματιστεί καμία κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή της. Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε με άλλο σκεπτικό και πολιτική κατεύθυνση να συμβάλει στον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.
Με την απόφαση του υνεδρίου χάνει τη δυνατότητα να διαδραματίσει τον ρόλο του ρυθμιστή των εξελίξεων και μάλιστα αν έχει βγει και τρίτο, μπαίνει σε πολύ επικίνδυνο πεδίο, αφού και ο Κ. Μητσοτάκης και ο Α. Τσίπρας σε πιθανές δεύτερες εκλογές θα στοχεύσουν στην άντληση δυνάμεων από αυτό. Ως γνωστόν, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα και οι πολίτες δεν φαίνονται διατεθειμένοι -όσο και αν έχουν προβλήματα και ενστάσεις- να τα τινάξουν στον αέρα.
Στην πολιτική τα προβλήματα είναι συχνά πολύπλοκα, αλλά ταυτόχρονα είναι και απλά. Όσα σενάρια και αν γράφονται και αν «προβλέπονται», δεν καθορίζουν το τελικό αποτέλεσμα.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal.gr
