Οι πολίτες αναζητούν σταθερότητα και προοπτική, όχι ατέρμονη επιχείρηση καταγγελίας και διαμαρτυρίας.
Δυστυχώς, τείνει να γίνει ευχολόγιο η αυτονόητη αποστολή της πολιτικής και των πολιτικών. Η υπερκατανάλωση συμβουλών και συνταγών πολιτικής επικοινωνίας, όπως και η αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση, έχουν σχεδόν υποκαταστήσει το περιεχόμενο του πολιτικού λόγου και την πολιτική δράση.
Οι ικανότητες διοίκησης, η επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα —και όχι με αυτή που εξυπηρετεί την εκάστοτε μικροκομματική σκοπιμότητα— και η πολιτική αντοχή του πολιτικού προσωπικού της χώρας κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν στη σφαίρα του ιδεατού.
Τι κι αν οι πολίτες, σύμφωνα με τα στοιχεία όλων των ερευνών, δεν εμπιστεύονται και δεν επενδύουν σε πολιτικούς του σαλονιού και του… ψευδεπίγραφου κοινωνικού αντιδραστήρα, που «μαγειρεύει» σχάσεις και εκρήξεις ανάλογα με τα συμφέροντα της αντιπολίτευσης και με βασικό στόχο να φύγει ο Μητσοτάκης.
Οι πολίτες αναζητούν σταθερότητα και προοπτική, όχι ατέρμονη επιχείρηση καταγγελίας και διαμαρτυρίας. Όχι ένταση για την ένταση και χάος. Αναζητούν πολιτικούς στο πεδίο και πολιτικές για τον λαό.
Η ανάγκη για σοβαρότητα
Είναι σχεδόν βέβαιο, πάντως, ότι στο πολιτικό διακύβευμα αυτής της χώρας, που έχει κατακρεουργηθεί από την οικονομική κρίση και τους… πολιτικούς σε κρίση θεσμική κι αξιακή, δεν υπάρχει το περιθώριο για τεχνάσματα και μαθήματα πολιτικής… μαγείας.
Ούτε από παραμ-Ιθάκηδες με ISO, όπως ο Τσίπρας, ούτε από εμμονικούς πολιτικάντηδες σαν τον Ανδρουλάκη, που κοιμάται και ξυπνάει με την ευχή και την κατάρα να πέσει ο Μητσοτάκης και μετά… βλέπουμε.
Στο άτεχνο μωσαϊκό της αντιπολίτευσης θα συναντήσεις και τους οπαδούς του comme il faut, και τους ισαποστάκηδες, κι αυτούς που δηλώνουν μπαρουτοκαπνισμένοι —ίσως μόνο από τον ήλιο του καλοκαιριού! Δύσκολα, πάντως, θα εντοπίσεις αυτούς που πέφτουν στη φωτιά, αν χρειαστεί, και βουτάνε και στα βαθιά γι’ αυτή τη χώρα και τους πολίτες της.
Στην αντιπολίτευση περισσεύει η πολιτική κενολογία και ο ισαποστακισμός, που εξυπηρετούν ανάγκες πολεμικής και απολύτως τίποτα άλλο. Τροφοδοτούν διχαστικά συνθήματα του τύπου «ή εμείς ή αυτοί», την ίδια ώρα μάλιστα που καταγγέλλουν τη διχόνοια.
Βλέπουν τον κόσμο και την πολιτική αμιγώς μανιχαϊστικά, γιατί μόνο μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικό περιβάλλον μπορούν να επιβιώσουν και να σταθούν, αφού έχουν φροντίσει με την τακτική τους να σπείρουν στην κοινωνία το ζιζάνιο μιας γενικευμένης διανοητικής νωθρότητας και απαξίας.
Ανδρουλάκης και Τσίπρας
Ο Ανδρουλάκης, σε ρόλο… επαναστάτη χωρίς αιτία, με τον εγωισμό και την ευαισθησία του εφήβου, εμφανίζει αυτοκτονικές τάσεις. Όταν όλα τα ευρήματα των ερευνών δείχνουν ότι αρμενίζει στραβά, αυτός επιμένει ότι στραβός είναι ο γιαλός.
Δεν ψηφίζει τον Στουρνάρα για διοικητή της ΤτΕ, αλλά στηρίζει αναφανδόν την Ακρίτα για αντιπρόεδρο της Βουλής και μασάει τα λόγια του για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Κι εκεί έρχεται ο Τσίπρας, αθεράπευτα αιθεροβάμων και υπερφίαλος, με την πρόχειρη οικονομική ανάλυση των επτά δεσμεύσεων διακυβέρνησης της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, να προσπαθεί να πείσει ότι έχει… μεταλλαχθεί σε politically correct οπαδό του comme il faut στην πολιτική άποψη.
Με αυτή την τακτική ευελπιστεί ότι θα είναι αυτός που στις εκλογές θα κόψει δεύτερος το νήμα. Ίσως τελικά και να μη γίνει έτσι, αν ο μόνιμα θυμωμένος Νίκος του ΠΑΣΟΚ αλλάξει ρότα από το… μότο «να πέσει ο Μητσοτάκης και… μετά βλέπουμε».
Προς το παρόν, πάντως, δεν φαίνεται να κάνει τη διαφορά όταν φωνασκεί ότι Μητσοτάκης και Τσίπρας είναι «κρυφά πρόσωπα», αφού και οι δύο έχουν εξυπηρετήσει συμφέροντα κατά τη διάρκεια της θητείας τους.
Σε παράλληλο χωροχρόνο…
«Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, 3 του Σεπτέμβρη να περνάς…» τραγουδούν στη Χαριλάου Τρικούπη και… κάνουν σεκόντο στην Αμαλίας.
Σε Θεσσαλονίκη και Κρήτη μεταφέρεται η πολιτική δραστηριότητα του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο Τσίπρας βγαίνει από τις κουίντες και, πριν ανέβει στο βήμα της ΔΕΘ ο πρωθυπουργός, παρουσιάζει τις βασικές κατευθύνσεις του οικονομικού και δήθεν κυβερνητικού προγράμματος της ΕΛΑΣ, με έμφαση στην αντιμετώπιση της ακρίβειας και την άρση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Ο Ανδρουλάκης σαλπάρει για την Κρήτη και φιλοδοξεί να σηματοδοτήσει την 3η του Σεπτέμβρη, γενέθλια ημέρα των ιδεών του ΠΑΣΟΚ, με το… φερόμενο εκλογικό προπύργιο του κόμματος.
Τσίπρας και Ανδρουλάκης δίνουν ραντεβού στη γενική πρόβα της ΔΕΘ, με στόχο να δώσουν… παράσταση νίκης για τον πολιτικό αντίπαλο του Μητσοτάκη, η οποία θα καταγραφεί στο πρώτο «κύμα» δημοσκοπήσεων μετά την καλοκαιρινή ανάπαυλα.
Γι’ αυτή την πρόβα, εξάλλου, έκαναν εντατική προγύμναση, εν μέσω θέρους, με την Αμαλίας να επιτίθεται σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για τη διόγκωση των χρεών τους προς τις τράπεζες και τη Χαριλάου Τρικούπη να καταλογίζει στο κόμμα Τσίπρα ότι είναι αποδέκτης μυστικών χρηματοδοτήσεων.
Τόσο η Αμαλίας όσο και η Χαριλάου Τρικούπη αγωνιούν να αποδείξουν ότι μπορούν να αποτελέσουν τον κεντροαριστερό μονομάχο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, με ζητούμενο τη μεγαλύτερη εκλογική δεξαμενή εκείνων που επιθυμούν πολιτική αλλαγή.
Η ΕΛΑΣ, πότε στο άρμα των ισαποστάκηδων, πότε συνεπής στην αστική πολιτική ευγένεια και πότε ως φερόμενη… μπαρουτοκαπνισμένη των κοινωνικών αγώνων, επενδύει στη θετική δημοσκοπική αφετηρία των δύο προηγούμενων μηνών.
Φιλοδοξεί η εκδήλωση της Θεσσαλονίκης να καταγραφεί ως παρουσίαση εναλλακτικών και κοστολογημένων προτάσεων, καταρρίπτοντας την πεποίθηση ότι ο Τσίπρας έρχεται να πουλήσει ένα ακόμη πολιτικό παραμύθι, με το… έντιμο βασιλόπουλο να κατατροπώνει τον κακό δράκο της διαφθοράς.
Πώς ήταν το καινούργιο του ευφυολόγημα; «Ετοιμαζόμαστε όχι μόνο να δώσουμε τη μάχη, αλλά για να κυβερνήσουμε. Γιατί γνωρίζουμε καλά ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή», είπε ο Τσίπρας και… σφύριξε ετοιμότητα στους ΕΛΑΣίτες του.
Όσο για το ΠΑΣΟΚ, επιστρέφει σε έναν τόπο με ισχυρό ιστορικό και εκλογικό συμβολισμό, την Κρήτη, επενδύοντας στον… αυθεντικό μπαρουτοκαπνισμένο, που ασπάζεται τη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και την πολιτική παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου.
