Η ανάπτυξη… πατριωτικών συστοιχιών ως μέσο πολιτικής επιβίωσης συνιστά σοβαρή ανευθυνότητα.
Επί αυτής της αρχής η αντιπολίτευση χρησιμοποιεί τους Patriot ως προπέτασμα καπνού για να κρύψει τις αδυναμίες της. Κι αν αυτό χαρακτηρίζει τα κόμματα «ελευθέρας πλεύσης» με «ελληνικές λύσεις» που συμπλέουν «ΣΥΡΙΖΑ» με τον εθνολαϊκισμό, για το ΠΑΣΟΚ είναι ιστορική ειρωνεία.
Γιατί ενώ επικαλείται τον Ελευθέριο Βενιζέλο, στοιχίζεται με τη… συστοιχία των πατριωτών της «μη εμπλοκής», κατηγορώντας την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη –διά του αρμόδιου τομεάρχη– ότι «μαζί με τους δύο ιρανικούς πυραύλους καταρρίφθηκε και το αφήγημα της κυβέρνησης περί μη εμπλοκής της Ελλάδας στον πόλεμο, θέση που εξαρχής υποστήριξε το ΠΑΣΟΚ».
Δεν μας είπε όμως ο Νίκος Ανδρουλάκης «εξαρχής» πώς γίνεται να καταγγέλλει την εθνική στρατηγική της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά να υιοθετεί την πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου, που ήταν σταθερά προσανατολισμένη στο πλευρό των δυτικών μας συμμάχων.
Προφανώς γιατί υποτιμά τα συμφέροντα της χώρας –οικονομικά, στρατιωτικά, στρατηγικά– με δηλώσεις προφανούς ψηφοθηρικού υπολογισμού. Η συζήτηση για τους Patriot και τη συμμετοχή σε διεθνείς επιχειρήσεις αντικατοπτρίζει δύο διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις: αυτή που ενεργεί με βάση το δημοσκοπικό επείγον και της εθνικής αυτοπεποίθησης που υπηρετεί ο πρωθυπουργός.
