Στην ελληνική εξωτερική πολιτική οι Κασσάνδρες δεν λείπουν ποτέ. Αλλάζουν στρατόπεδα, όχι ρόλο.
Άλλοτε φορούν τον μανδύα της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης» του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλοτε κρατούν σημαίες υπερπατριωτισμού, φωνάζουν για προδοσίες και εμφανίζονται ως γεροντάκια στον εξώστη ενός πολιτικού muppet show. Όλοι όμως συναντιούνται στο ίδιο σημείο. Στη βεβαιότητα ότι η Ελλάδα είναι ανίκανη να παράγει αποτέλεσμα.
Το τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν το αγαπημένο τους αφήγημα. Παράνομο, έλεγαν, αλλά δήθεν αμετάκλητο. Τετελεσμένο, φώναζαν, που δήθεν ακύρωνε κάθε ελληνική πρωτοβουλία. Από τη μια κατηγορούσαν την κυβέρνηση για αδράνεια. Από την άλλη προεξοφλούσαν ήττα. Και φυσικά δεν περίμεναν να δουν πώς κινείται η διπλωματία όταν δεν λειτουργεί με τηλεοπτικές κραυγές.
Η πραγματικότητα τούς πρόλαβε. Οι συμφωνίες με ενεργειακούς κολοσσούς όπως η Chevron και η Exxon Mobil δεν ήταν απλώς οικονομικές κινήσεις. Ήταν γεωπολιτικά σήματα. Έδειξαν ότι η Ελλάδα αποτελεί πυλώνα σταθερότητας και σοβαρό συνομιλητή. Παράλληλα, οι συντονισμένες ενέργειες του υπουργείου Εξωτερικών, μακριά από δηλώσεις εντυπωσιασμού, άσκησαν πίεση εκεί που μετρά. Στο πεδίο της νομιμότητας και των συσχετισμών.
Το αποτέλεσμα είναι πλέον ορατό. Η λιβυκή πλευρά αναδιπλώνεται. Δηλώνει το μνημόνιο άκυρο. Ανοίγει συζήτηση για διάλογο ΑΟΖ. Όχι από καλοσύνη. Από ανάγκη. Και αυτό δεν θα είχε συμβεί χωρίς τη στρατηγική συμμαχία της Ελλάδας με την Αίγυπτο. Ο ρόλος του Καΐρου είναι καθοριστικός. Οι προσωπικές σχέσεις Μητσοτάκη και Σίσι λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Όσο κι αν αυτό ενοχλεί όσους πιστεύουν ότι οι διεθνείς σχέσεις λύνονται με tweets.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται το παράδοξο. Ο Ανδρουλάκης και ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν να μιλούν για «απομονωμένο» πρωθυπουργό. Την ώρα που οι εξελίξεις τους διαψεύδουν με θόρυβο. Η απομόνωση, τελικά, μάλλον αφορά όσους επένδυσαν στην αποτυχία της χώρας.
Οι Κασσάνδρες έστησαν για ακόμη μία φορά το σκηνικό της καταστροφής, με βεβαιότητες και μόνιμη απαξίωση κάθε ελληνικής πρωτοβουλίας. Επένδυσαν πολιτικά στην αποτυχία της χώρας, γιατί μόνο έτσι μπορούσαν να δικαιωθούν.
Η πραγματικότητα όμως δεν κινείται με κραυγές, ούτε με συνθήματα, ούτε με εύκολους μηδενισμούς. Όταν οι ισορροπίες αλλάζουν και οι άλλοι αναγκάζονται να αναδιπλωθούν, η σιωπή γίνεται εκκωφαντική. Οι Κασσάνδρες διαψεύστηκαν παταγωδώς.
