Πέρασαν είκοσι χρόνια πάνω-κάτω από τον καιρό που το εκτός, πλέον, εξουσίας ΠΑΣΟΚ προσπαθούσε να βρει τον βηματισμό του.
Όπως δείχνουν τα πράγματα –και παρά τη σύντομη παρένθεση με το οδυνηρό τέλος στην περίοδο διακυβέρνησης από τον Γιώργο Παπανδρέου– ο βηματισμός δεν έχει βρεθεί ακόμη. Αντίθετα, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.
Είκοσι χρόνια μετά τον Νοέμβριο του 2006, παραμένει επίκαιρη η περίφημη ρήση του Δημήτρη Ρέππα, «υπάρχει ο καυστήρας, που είναι ο πρόεδρος, οι βουλευτές και η Χαριλάου Τρικούπη είναι οι ηλεκτρογεννήτριες που παράγουν ρεύμα, πλην όμως δεν υπάρχει κατάλληλο δίκτυο διανομής να εξαπλωθεί ο ηλεκτρισμός σε ολόκληρη τη χώρα».
Μέχρι στιγμής ο εξηλεκτρισμός, που για τον Λένιν ήταν συνώνυμο του σοσιαλισμού, δεν έχει έλθει. Παρά την προσπάθεια για μία ακόμη φυγή προς τα μπρος με τις εκλογές για την ανάδειξη των συνέδρων.
Η διαγραφή Κωνσταντινόπουλου, υψηλού συμβολισμού, έχει δημιουργήσει ένα σοκ συνοδευόμενο από ένα υπόγειο ρεύμα αμφισβήτησης των κεντρικών αποφάσεων – παρά το αμήχανο μακιγιάζ στο οποίο επιδόθηκαν οι πρώην, νυν και αεί μνηστήρες της εξουσίας.
Αν επί Ανδρέα Παπανδρέου οι διαγραφές αποτελούσαν «βασιλική διαταγή και τα σκυλιά δεμένα», οι διαγραφές Κώστα Σημίτη οδήγησαν σε μια γενική απορρύθμιση από την οποία ο κομματικός μηχανισμός δεν συνήλθε ποτέ.
Και αν οι δύο προηγούμενοι, οι οποίοι είχαν κερδίσει εκλογές και υπήρξαν πρωθυπουργοί, βγήκαν τραυματισμένοι από τέτοιες ανεξήγητες συμπεριφορές, πώς περιμένει ο Νίκος Ανδρουλάκης, που πάει από ήττα σε ήττα, να του βγουν σε καλό;
Επίκαιρη παραμένει και η φράση του Κώστα Σκανδαλίδη (Αύγουστος 2005) «καιρός να δούμε τη βασική 11άδα. Αρκετά με τις προπονήσεις και τις δοκιμές. Είναι η ώρα να βγει η βασική ομάδα στη σέντρα».
Αυτήν τη φορά υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ο ίδιος ο Κ. Σκανδαλίδης, αλλά μέχρι στιγμής η «διεύρυνση» κινείται μεταξύ αδιαφορίας και ιλαρότητας. Ο ίδιος άλλωστε είχε τον παλιό εκείνο τον καιρό πει πως «κανείς στο ΠΑΣΟΚ δεν δίνει του αγγέλου του νερό. Όλοι εξορκίζουμε τους μηχανισμούς και σχεδόν όλοι τους υιοθετούν και τους χρησιμοποιούν».
Οι περίφημες «φυλές του ΠΑΣΟΚ», η προσφιλής μέθοδος του «ανακατέματος της τράπουλας», ο καταγγελτικός λόγος «κατά της Δεξιάς», η αδιαλλαξία, το γινάτι, τα ευφάνταστα σενάρια, η παρεοκρατία και γενικά η «παρέα του προέδρου» την οποία είχαμε απολαύσει –και πληρώσει ακριβά– επί Γ. Παπανδρέου, οδηγούν σε μια αδυναμία επιλογής του κατάλληλου χρόνου για πρωτοβουλίες.
Μετά την ηχηρή διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι «φυλές του ΠΑΣΟΚ» θα επιστρέψουν.
Ουδείς υποστηρίζει ένα μόνιμο θύμα
Η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι απλά μία μονοθεματική επιλογή που χρησιμεύει για να βρίσκεται πάντα σε κατάσταση θυματοποίησης ο πρόεδρος. Ουδείς έχει όρεξη σε τόσο χαλεπούς καιρούς να υποστηρίξει ένα θύμα που παριστάνει ότι δικαιώνεται από δικαστικές αποφάσεις που δεν τον αφορούν.
Αυτό περισσότερο με προσπάθεια να κλείσει το θέμα μοιάζει.
Το «πρόβλημα του Ανδρουλάκη» δεν αποτελεί πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας – ωστόσο, από πλευράς πολιτικού σχεδιασμού επισκιάζει τα πραγματικά προβλήματα.
Ένας πολιτικός αρχηγός δεν κερδίζει αξιοπιστία όταν απαξιώνει τη Δικαιοσύνη και τα πορίσματά της, αποθεώνοντας έναν καταδικασμένο ιδιοκτήτη εταιρείας παράνομου λογισμικού, που το νομιμοποιεί μέσω ενός κόμματος που θέλει να αποκαλείται θεσμικό.
Και το πόρισμα ήταν ξεκάθαρο: Δεν υπήρξε σύνδεση του παράνομου λογισμικού με το κράτος, δεν υπήρχε «κέντρο παρακολουθήσεων» στο Μέγαρο Μαξίμου, δεν προέκυψε οποιαδήποτε ευθύνη για τον πρώην ΓΓ του πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη.
«Παρά τις γκρίνιες, παρά τις αστοχίες, οι πολίτες και ο λαός θα κάνουν τη μεγάλη ανατροπή πρώτα στο βήμα προς το Συνέδριο και μετά προς τις εκλογές», δήλωσε η Άννα Διαμαντοπούλου αφού ψήφισε στην εσωκομματική κάλπη της Κυριακής.
Αυτό παραπέμπει σε παλιότερη δήλωσή της, επίσης προ εικοσαετίας (Μάιος 2006), όταν είχε πει πως «το ΠΑΣΟΚ είναι σε μια φάση δημιουργικού βρασμού και ο βρασμός εκλύει μεγάλη θερμότητα, έχει θόρυβο και πολλές φορές προκαλεί μικροεγκαύματα»!
Αλλά το 2026 δεν είναι 2006, τότε που ο Πολυζωγόπουλος έβλεπε «διαγκωνισμό τιμαριούχων για ανύπαρκτα τιμάρια εξουσίας».
Τίποτε πια δεν είναι γραμμένο στην πέτρα, αλλά ο Ανδρουλάκης πολύ καλά γνωρίζει πως η Νέα Δημοκρατία θα είναι το πρώτο κόμμα, διεκδικώντας με αξιώσεις την αυτοδυναμία. Αλλά, παρ’ όλα αυτά, δεν δέχεται συνεργασία με πρωθυπουργό τον αρχηγό του πρώτου κόμματος, δηλώνοντας μάλιστα πως αυτά που λέει είναι γραμμένα στην… πέτρα!
Όπως λέει, πρώτα θα υπάρξουν οι προγραμματικές συγκλίσεις και μετά θα βρεθεί το… πρόσωπο του πρωθυπουργού! Ότι δηλαδή ο ελληνικός λαός θα πάει στις κάλπες χωρίς να ξέρει ποιον ψηφίζει για πρωθυπουργό!
Είναι προφανές ότι μέσα στην απόλυτη παγκόσμια παράνοια, το μόνο που θα αναζητήσουν οι πολίτες μέσω της ψήφου τους είναι μια σταθερή διακυβέρνηση, με πρωθυπουργό που θα είναι υπαρκτό πρόσωπο, δηλαδή τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όποιος κυκλοφορεί στον κόσμο και δεν σχεδιάζει με την παρέα του, καταλαβαίνει πως η Νέα Δημοκρατία έχει κερδίσει τον κόσμο του Κέντρου, όχι μόνο επειδή έχει προσελκύσει κεντρώα στελέχη, αλλά επειδή διαθέτει πολλά και άξια δικά της κεντρώα στελέχη.
Βαράνε στον γάμο του Καραγκιόζη
Υπάρχει ένα πρόσφατο παράδειγμα που αποδεικνύει ότι στο ΠΑΣΟΚ βαράνε στον γάμο του Καραγκιόζη: Στις 9 Μαρτίου, τέσσερις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (Παπανδρέου, Δουδωνής, Μάντζος και Χρηστίδης) κατέθεσαν κοινή ερώτηση προς τον υπουργό Εσωτερικών υποστηρίζοντας την… άμεση ανάγκη προκήρυξης αναπληρωματικών εκλογών στις εκλογικές περιφέρειες Β' Πειραιώς, Β3 Νοτίου Τομέα και Β' Θεσσαλονίκης, προκειμένου να πληρωθούν οι τρεις κενές θέσεις στη Βουλή μετά την έκπτωση των τριών Σπαρτιατών βουλευτών!
Φαντάζομαι ότι αυτό αποτελεί γραμμή του κόμματος και έχει την έγκριση του αρχηγού. Δεν το έκαναν μόνοι τους!
Μας λέει δηλαδή το ΠΑΣΟΚ ότι έναν χρόνο πριν από τις εκλογές –και ενώ ο κόσμος γύρω μας φλέγεται– η κυβέρνηση πρέπει να προκηρύξει αναπληρωματικές εκλογές στις τρεις μεγαλύτερες περιφέρειες της χώρας και να μπει σε μια εκλογική περιδίνηση που στην ουσία θα συνιστά πρόωρη προσφυγή στις κάλπες!
Με όλα τα παρεπόμενα – υποψήφιοι, τηλεοπτικές αναμετρήσεις, φυλλάδια, περιοδείες. Θα ήταν πράγματι ένα πολύ σουρεαλιστικό σκηνικό, αν δεν ήταν επικίνδυνο. Απ’ τη μια θα στέλναμε φρεγάτες στην Κύπρο και από την άλλη θα μιλούσαμε για τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Σάντσεθ και ό,τι άλλο βάζει ο νους.
Θα μπορούσαν να ζητήσουν πρόωρες εκλογές, αλλά γνωρίζουν πως αυτό θα προκαλούσε τη γενική θυμηδία. Οπότε κρύβονται πίσω από ένα συνταγματικό τακτικισμό (που έτσι κι αλλιώς δεν ισχύει) για να κινητοποιήσουν τις… μάζες εν όψει της μητέρας των μαχών.
Αν αυτό εννοούσε ο κ. Ανδρουλάκης όταν έλεγε στον Νίκο Χατζηνικολάου (19/02/2026, Real FM) ότι «το ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις», ας του πει κάποιος πως εκείνες οι «εργοστασιακές ρυθμίσεις» βασίζονταν σε παροχολογία και παροχές με δανεικά, που οδήγησαν τη χώρα στο ΔΝΤ μέσω Καστελόριζου…
