Σε πρόσωπο των ημερών αναδεικνύεται η πρώην πρύτανις του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, η οποία φέρεται να βρίσκεται κοντά στη Μαρία Καρυστιανού.
Κι αυτό διότι όσο εκτίθεται δημόσια, τόσο οι απαντήσεις της προκαλούν εύλογα ερωτήματα, αν δηλαδή τις ίδιες απόψεις ασπάζεται και η κυρία Καρυστιανού, δεδομένου ότι βρίσκεται στον στενό πυρήνα των συνεργατών της!
Η ίδια ναι μεν δηλώνει ότι δεν ανήκει σε καμία ομάδα και ότι απλώς στηρίζει την Καρυστιανού, «περιμένοντας να δει τι μπορεί να αποδώσει αυτή η κίνηση στην Ελλάδα», αλλά η πολιτική σημασία ενός προσώπου δεν εξαντλείται στη συμμετοχή σε εκλογές. Η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη κινείται εδώ και χρόνια στον λεγόμενο «πατριωτικό χώρο».
Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης υπήρξε ένθερμη υποστηρίκτρια της επιστροφής στη δραχμή, με δημόσιες παρεμβάσεις, ομιλίες και συγγραφικό έργο. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, το επίκεντρο των τοποθετήσεών της φαίνεται να μετατοπίζεται από το νόμισμα στο ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Αυτό φάνηκε καθαρά από δηλώσεις της σε παρουσίαση βιβλίου της, όταν είχε πει ότι «η λύση για την Ελλάδα είναι η επανάσταση», προσθέτοντας μάλιστα ότι αυτή «θα είναι αιματηρή οπωσδήποτε». Τις θέσεις αυτές κλήθηκε να σχολιάσει σε πρόσφατη συνέντευξή της επιχειρώντας να τις αποσαφηνίσει. Στη συνέντευξη αυτή, η πρώην πρύτανης δεν αναίρεσε τον πυρήνα των λεγομένων της.
Αντιθέτως, υποστήριξε ότι «οποιαδήποτε επανάσταση μπορεί να είναι και αιματηρή», σημειώνοντας ότι δεν τάσσεται υπέρ της αιματοχυσίας, αλλά ότι ιστορικά «έτσι γίνονται οι επαναστάσεις». Διευκρίνισε ότι η επανάσταση δεν προϋποθέτει απαραίτητα στρατιωτική χούντα ή εμφανή κατοχή, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «οι κατακτητές μπορεί να είναι διαφόρων ειδών».
Σύμφωνα με τη δική της ανάλυση, όταν μια χώρα «δεν μπορεί να αποφασίσει τίποτα μόνη της» και εξαρτάται από την «έξωθεν καλή μαρτυρία», αυτό συνιστά μια μορφή κατάκτησης. Σε αυτό το πλαίσιο, μίλησε για επαναστατικές διεργασίες «πολλών φάσεων», οι οποίες δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με μια αιφνίδια βίαιη ανατροπή, αλλά με μια συνολική αλλαγή του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Ωστόσο, η πιο κρίσιμη πολιτικά φράση της συνέντευξης ήταν άλλη: «Δεν αρκούν οι εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, όπως φαίνεται». Η δήλωση αυτή θέτει ευθέως υπό αμφισβήτηση την επάρκεια του εκλογικού μηχανισμού ως βασικού τρόπου πολιτικής νομιμοποίησης.
Και εδώ ακριβώς δημιουργείται ένα βασικό ερώτημα. Η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη έχει δικαίωμα να διατυπώνει τέτοιες απόψεις, αλλά αυτές οι απόψεις επηρεάζουν ή ενδέχεται να επηρεάσουν τις θέσεις της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία ετοιμάζει το νέο της κόμμα;
Σε αυτό τα ερώτημα δεν καλείται να απαντήσει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, αλλά η Μαρία Καρυστιανού, η οποία δεν έχει διαψεύσει τον ρόλο της πρώην πρύτανη με τις συγκεκριμένες απόψεις. Οφείλει, όπως υπογραμμίζουν, πολιτικοί αναλυτές, μια σαφή δήλωση πίστης στο σύνταγμα, στο δημοκρατικό πολίτευμα και στη διαδικασία των εκλογών ως τον μοναδικό δρόμο πολιτικής αλλαγής.
Διότι, αν οι εκλογές «δεν αρκούν», τότε τι αρκεί; Τι είδους πολίτευμα υπονοείται ότι μπορεί ή πρέπει να προκύψει; Μέσα από ποια διαδικασία και με ποια κοινωνική νομιμοποίηση; Είναι μια θεωρητική αναζήτηση ή ένα πολιτικό σχέδιο; Και ποιος θα είναι ο φορέας αυτής της αλλαγής; Ένας «νέος Καποδίστριας», τον οποίο κατά καιρούς αναζητούν όσοι απογοητεύονται από τη δημοκρατία και επενδύουν σε πρόσωπα-σωτήρες, όπως για παράδειγμα ο καθηγητής Αθανάσιος Τσόκας, ο οποίος είχε ισχυριστεί ότι βρίσκεται στο επιτελείο της κυρίας Καρυστιανού έχοντας στείλει τις προτάσεις επί των οικονομικών ζητημάτων.
Σε κάθε περίπτωση, οι απαντήσεις δεν είναι αυτονόητες και γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορούν να μείνουν μετέωρες. Η επίκληση μιας «επανάστασης πολλών φάσεων», όπως περιγράφηκε, παραπέμπει σε σενάρια που η ελληνική κοινωνία έχει ξανακούσει και πληρώσει. Από τους «εθνικούς σωτήρες» και τους «νέους Καποδίστριες» που κατά καιρούς αναζητούνται, μέχρι τις εύκολες καταγγελίες ενός συστήματος που παρουσιάζεται συλλήβδην ως κατοχικό και άρα προς ανατροπή…
