Η επίθεση των Χούθι εναντίον της Σαουδικής Αραβίας δεν δοκιμάζει μόνο τις αντοχές της αεράμυνας του Ριάντ.
Η αξιοπιστία της Συμφωνίας της Μέκκας
Δοκιμάζει και την αξιοπιστία της συμφωνίας που υπέγραψε τον Αύγουστο στη Μέκκα με την Τουρκία και το Πακιστάν. Οταν οι υπογραφές καλούνται να μετατραπούν σε βοήθεια, η απόσταση ανάμεσα στη διακήρυξη και την πράξη γίνεται ορατή.
Οι Χούθι πλήττουν σαουδαραβικούς στόχους και ενισχύουν τη θέση τους στις ακτές της Υεμένης, κοντά στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ. Η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε ακόμη ότι αναχαίτισε μη επανδρωμένο αεροσκάφος νότια της Μέκκας… Οι Χούθι αρνούνται ότι στόχευσαν την ιερή πόλη. Το Ριάντ, από την πλευρά του, αναζητεί από τους συμμάχους του βοήθεια, χωρίς έως τώρα να έχει ανακοινωθεί από κάποια δύναμη η αποστολή οποιασδήποτε βοήθειας. Πρόκειται, λοιπόν, για πλήρη απουσία της έμπρακτης συνδρομής που θα ανέμενε κανείς από την αμυντική Συμφωνία της Μέκκας.
Αυτό είναι το πρώτο πραγματικό τεστ της Συμφωνίας της Μέκκας. Η Αγκυρα και το Ισλαμαμπάντ συμφώνησαν ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός μέλους αφορά και τα τρία. Ομως ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών είχε διευκρινίσει ότι η μορφή της βοήθειας εξαρτάται από το αίτημα του κράτους που δέχεται την επίθεση και μπορεί να κυμαίνεται από πληροφορίες έως αποστολή δυνάμεων. Το Arab Center Washington είχε ήδη εκτιμήσει ότι η συμφωνία δύσκολα θα οδηγούσε αυτομάτως σε στρατιωτική επέμβαση. Η σημερινή κρίση δίνει σε αυτή την επιφύλαξη χειροπιαστό βάρος.
Η ισραηλινή παράμετρος
Εδώ αναδεικνύεται η ισραηλινή παράμετρος. Το Axios αποκάλυψε ότι οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας συμμετείχαν, μαζί με άλλους περιφερειακούς ομολόγους τους, σε συνάντηση που οργάνωσε η αμερικανική CENTCOM στη Γερμανία. Η «Jerusalem Post» θεωρεί ότι η απειλή των Χούθι μπορεί να επιταχύνει τη διακριτική συνεργασία ασφαλείας των δύο χωρών.
Η συνάντηση αποτελεί γεγονός… H έκταση οποιασδήποτε διμερούς επιχειρησιακής συνεργασίας δεν έχει επιβεβαιωθεί δημόσια.
Το κοινό συμφέρον είναι σαφές: Αντιμετώπιση των επιθέσεων με πυραύλους και drones, προστασία των ενεργειακών υποδομών και ασφάλεια της Ερυθράς Θάλασσας. Αυτό μπορεί να φέρει το Ριάντ και την Ιερουσαλήμ πιο κοντά στην ανταλλαγή πληροφοριών και στον αμυντικό συντονισμό. Δεν σημαίνει, όμως, ότι η ομαλοποίηση των σχέσεών τους είναι προ των πυλών. Το παλαιστινιακό εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό πολιτικό όρο για τη σαουδαραβική ηγεσία.
Η προσέγγιση με τα Εμιράτα
Υπάρχει και μια δεύτερη πιθανή προσέγγιση, εξίσου σημαντική για τη νέα ισορροπία: Eκείνη του Ριάντ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το Αμπου Ντάμπι διατηρεί ήδη διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ και έχει άμεσο συμφέρον να μην αποκτήσουν οι Χούθι ισχυρότερο έλεγχο στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.
Παρά τις σοβαρές διαφωνίες Σαουδικής Αραβίας και Εμιράτων για το μέλλον της Υεμένης, η προστασία της ναυσιπλοΐας και η αντιμετώπιση των πυραύλων και των drones μπορούν να δημιουργήσουν πεδίο συνεννόησης. Ετσι, η πίεση των Χούθι ενδέχεται να φέρει πιο κοντά τρεις χώρες, που δεν ξεκινούν από την ίδια πολιτική αφετηρία: τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και το Ισραήλ.
Η ειρωνεία της κρίσης
Η ειρωνεία, με αφορμή τη νέα ανάφλεξη στην Αραβική Χερσόνησο, είναι ότι τελικά η κρίση με τους Χούθι, αντί να αποδείξει την αξία της Συμφωνίας της Μέκκας, ενδέχεται να αναδείξει την αξία μιας υπόγειας συνεννόησης με το Ισραήλ και τα Εμιράτα.
Στη Μέση Ανατολή, οι συμμαχίες κρίνονται τη στιγμή της απειλής και οι Χούθι μόλις έθεσαν αυτό το ερώτημα στο Ριάντ.
