Η «επανάσταση» της Αριστεράς κατά των πυρηνικών δίνει μια πινελιά γραφικότητας, η αλήθεια όμως είναι ότι αποτελεί πρόβλημα.
«Δήμος Δάφνης-Αποπυρηνικοποιημένη Ζώνη» έγραφε μία από τις ταμπέλες που στις αρχές της δεκαετίας του 1980 εμφανίζονταν σε διάφορους δήμους της Ελλάδας. Αυτή ήταν η πιο χαρακτηριστική και είχε γίνει ένα είδος σημείου αναφοράς. Είχε αναρτηθεί από τον τότε δήμαρχο, που εκλεγόταν με την υποστήριξη κυρίως του ΚΚΕ – αν είναι ορθές οι σχετικές πληροφορίες της περιόδου εκείνης.
Και γιατί μας ήρθε όμως στο μυαλό; Για έναν απλό λόγο. Διότι περιμένουμε να επαναληφθεί αυτό το σκηνικό μετά την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Δεύτερη Σύνοδο για την Πυρηνική Ενέργεια στο Παρίσι και την αναφορά του στην ανάγκη να εξερευνήσει η χώρα μας «αν η πυρηνική ενέργεια και ειδικά αν οι αρθρωτοί αντιδραστήρες μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο» στην κάλυψη της διαρκώς αυξανόμενης ανάγκης για ενέργεια.
Ήδη καταγράφονται αντιδράσεις από τα κόμματα της Αριστεράς αλλά και από συλλογικότητες που ξεκίνησαν επισήμως αλλά και ανεπισήμως –μέσα από τα social media– την επανάστασή τους κατά των πυρηνικών. Τι για Τσερνόμπιλ είδαμε να γράφεται, τι για το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα, το 2011, που θυμήθηκαν κάποιοι –ξεχνώντας όμως να αναφέρουν ότι προηγήθηκε ένας σεισμός 9 Ρίχτερ– για να ορθώσουν το… ανάστημά τους απέναντι στα… πυρηνικά.
Τι και αν οι τεχνολογικές εξελίξεις και η καινοτομία συνεισφέρουν σε ασφάλεια και παρεχόμενες υπηρεσίες. Εδώ η «αντίσταση» οργανώνεται, όπως οργανώθηκε και με τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας που βρέθηκαν στο στόχαστρο και των πιο ακραίων fake news, όταν κάποια κόμματα και οι δορυφόροι τους έφτασαν στο σημείο να υποστηρίζουν πως καίγονται δάση στη χώρα για να μπουν μονάδες παραγωγής αιολικής ενέργειας.
Το ότι η νομοθεσία αποτρέπει την τοποθέτηση μονάδων σε μια περιοχή που έχει καεί δεν ενόχλησε κανέναν από τους υποστηρικτές των σχετικών αφηγημάτων, των ίδιων που σήμερα διαμαρτύρονται και για την τοποθέτηση μονάδων αποθήκευσης της παραγόμενης ενέργειας. Των ίδιων, μάλιστα, που φωνάζουν για τις τιμές στην ενέργεια κατηγορώντας το κράτος για την ακρίβεια, την ώρα που αντιστρατεύονται οτιδήποτε μπορεί να συνεισφέρει στη μείωση του κόστους για το σύνολο των πολιτών.
Μπορεί το θέμα να δίνει μια αίσθηση γραφικότητας, η αλήθεια όμως είναι ότι αποτελεί πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που εμφανίζεται σε κάθε παρέμβαση, σε κάθε μεταρρύθμιση, σε κάθε τομή που επιχειρείται από την πολιτεία και που αποτυπώνεται από τις κραυγές της λεγόμενης «ηχηρής μειοψηφίας» η οποία, επιδιώκοντας να διατηρήσει τον χαρακτηρισμό της αντισυστημικότητας, αρνείται να δει τα δεδομένα της πραγματικότητας.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην παρέμβασή του στη Σύνοδο προανήγγειλε τη σύσταση διυπουργικής επιτροπής προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον και πώς η πυρηνική ενέργεια μπορεί να διαδραματίσει ρόλο στο ενεργειακό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο διαμορφώνεται με το σκεπτικό της επάρκειας και του όσο το δυνατόν χαμηλότερου κόστους.
Προανήγγειλε όμως και κάτι ακόμη: ότι η πυρηνική ενέργεια μπορεί να συμπεριληφθεί στη συζήτηση για τη ναυτιλία. Σε κάθε περίπτωση, ήταν σαφής για το ότι πρέπει όλες οι επιλογές να είναι στο τραπέζι συνολικά για τα θέματα ενέργειας που, όπως όλοι διαπιστώσαμε τα τελευταία χρόνια, είναι θέμα μείζονος σημασίας για τις οικονομίες των χωρών και, κατ’ επέκταση, του συνόλου των πολιτών. Από εκεί και πέρα, οι αρνητές της λογικής και του εκσυγχρονισμού υπήρξαν και θα υπάρχουν στο πλαίσιο αναζήτησης ρόλου ύπαρξης.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
