Ο Αλέξης Τσίπρας ξαναχτυπά… τα ταμπούρλα.
Αυτή τη φορά για τα καύσιμα. Τέσσερα μέτρα, τέσσερις λύσεις και, αν πιστέψουμε την παρουσίασή τους, η ακρίβεια στην αντλία μπορεί να αντιμετωπιστεί σχεδόν με μια πολιτική απόφαση. Πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των διυλιστηρίων, φορολόγηση των υπερκερδών, μείωση του ΕΦΚ στο μισό και ΦΠΑ 13%.
Κάπου εδώ, όμως, αρχίζει το déjà vu.
Γιατί τα ίδια ταμπούρλα τα έχουμε ξανακούσει. Το 2015 θα έσκιζε τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο». Θα καταργούσε τον ΕΝΦΙΑ. Και όταν χτυπούσε τα ταμπούρλα, οι αγορές, όπως μας έλεγε, θα χόρευαν.
Τελικά χόρεψαν οι αγορές; Καταργήθηκε ο ΕΝΦΙΑ; Σκίστηκαν τα μνημόνια;
Όχι ακριβώς. Αντίθετα, χορέψαμε εμείς το χορό του Ζαλόγγου.
Ήρθαν capital controls, ήρθε το τρίτο μνημόνιο και οι προεκλογικές υποσχέσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με την πραγματικότητα. Κι όταν η πραγματικότητα αποδείχθηκε πιο ισχυρή από τις υποσχέσεις, βρέθηκε και η κατάλληλη λέξη για να περιγράψει την απόσταση: «αυταπάτη».
Εξαιρετικά βολική λέξη. Η αποτυχία έγινε αυταπάτη. Η διάψευση έγινε μάθημα. Και τώρα το μάθημα έγινε, όπως μας λέει ο ίδιος, γνώση.
Γιατί αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα δήλωση του τελευταίου διαστήματος. Ο Τσίπρας παραδέχθηκε ότι το 2015 δεν ήξερε πώς να κυβερνήσει. Τώρα, λέει, έμαθε.
Ωραία. Ας δεχθούμε λοιπόν ότι έμαθε.
Το ερώτημα είναι αν μαζί με το «πώς» έμαθε και κάτι ακόμη. Ότι άλλο είναι μια ωραία πολιτική εξαγγελία και άλλο η εφαρμογή της.
Πλαφόν στο κέρδος ακούγεται απλό. Δεν είναι. Μείωση του ΕΦΚ στο μισό ακούγεται ακόμη πιο απλή. Μόνο που έχει κόστος 2 δις. Και το κόστος δεν εξαφανίζεται επειδή δεν το αναφέρει μια προεκλογική ανακοίνωση. Το ίδιο ισχύει για τον ΦΠΑ στο 13%, που προσκρούει και σε συγκεκριμένους ευρωπαϊκούς κανόνες.
Αυτό είναι το πρόβλημα με τις μεγάλες υποσχέσεις. Στο μικρόφωνο χωράνε όλες. Στον κρατικό προϋπολογισμό όχι.
Ο Τσίπρας μπορεί πράγματι να έχει μάθει περισσότερα σήμερα. Αλλά η χώρα έχει μάθει κι αυτή κάτι από το 2015.
Έχει μάθει να ζητά το «πώς» πριν ενθουσιαστεί με το «τι».
Γι’ αυτό, πριν ξαναρχίσουν τα ταμπούρλα κι οι χοροί, καλό θα ήταν να ανοίξει το τετράδιο. Να δούμε τους αριθμούς, το κόστος, τους κανόνες και το σχέδιο εφαρμογής.
Γιατί το 2015 πληρώσαμε ακριβά μια «αυταπάτη».
Το 2026 δεν χρειάζεται να πληρώσουμε και για τη δεύτερη.
