Δεν του ξέφυγε του Αλέξη Τσίπρα η δήλωση ότι έπρεπε να κλείσει ο ίδιος τις τράπεζες όταν έγινε πρωθυπουργός.
Στους παλιούς ψηφοφόρους του απευθυνόταν.
Στη συνέντευξή του ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε αμετανόητος για το πρώτο εξάμηνο της πρωθυπουργίας του που οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, έκλεισε τις τράπεζες, έφερε τα capital controls και ένα τρίτο αχρείαστο μνημόνιο που κόστισαν στους πολίτες πάνω από 100 δισ. ευρώ.
Η αναφορά του στις τράπεζες και η δήλωσή του ότι έπρεπε να τις κλείσουν όταν ανέλαβαν τη διακυβέρνηση αφενός επιβεβαιώνει όσους λένε πως είχαν σχέδιο για να οδηγήσουν τη χώρα ακόμη και στη δραχμή, αφετέρου έρχεται αυτήν τη στιγμή στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη δημιουργία νέου κόμματος.
Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι με στόχο να καλύψει το κενό στον χώρο του κέντρου που δημιουργήθηκε με τη στροφή του Νίκου Ανδρουλάκη στα αριστερά και την υιοθέτηση μιας αντισυστημικής ακραίας ρητορικής που χαρακτηρίζει το ΠΑΣΟΚ ως «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ».
Βλέποντας όμως –και από τις δημοσκοπήσεις– ότι αδυνατεί να καλύψει αυτό το κενό και να πείσει τους ψηφοφόρους του κέντρου, τους μετριοπαθείς και νοικοκυραίους, τους οποίους στο παρελθόν κορόιδευε ότι έχει αλλάξει και δεν απευθύνεται στη ριζοσπαστική αριστερά, έχει επιλέξει να στοχεύσει στο παλιό κοινό του.
Η επαναφορά στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις του ξεκίνησε λίγο πριν από τα τέλη του 2025 όταν άρχισε να συμπεριλαμβάνει και πάλι στις ομιλίες του αναφορές στην Αριστερά και να αντιγράφει παλιές, αντισυστημικές ομιλίες του και να επιλέγει την τοξικότητα και τον λαϊκισμό ως κυρίαρχα χαρακτηριστικά του νέου εγχειρήματός του.
Τα περί κλεισίματος των τραπεζών αυτήν τη στόχευση έχουν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για τον χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και των συλλογικοτήτων οι τράπεζες είναι κόκκινο πανί, όπως και όλα τ’ άλλα που ανέφερε και αφορούν στον κόσμο των μεγάλων επιχειρήσεων με τις καταγγελίες του περί καρτέλ.
Σταδιακά και στον δρόμο προς την ίδρυση του κόμματος ο Αλέξης Τσίπρας ξεδιπλώνει μια ατζέντα ίδια και απαράλλαχτη με αυτήν πριν από το 2015. Η επανάληψη ενός προγράμματος Θεσσαλονίκης είναι το λιγότερο που θα δουν οι πολίτες. Ο λαϊκισμός θα αποτελέσει το κεντρικό του αφήγημα προκειμένου να μαζέψει τους ψηφοφόρους του που έχουν σήμερα βρεθεί στα κόμματα που δημιουργήθηκαν από τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτό της Ζωής Κωνσταντοπούλου και σε αυτό του Γιάνη Βαρουφάκη.
Παράλληλα, στοχεύει και σε αυτούς που κίνησαν προς το ΠΑΣΟΚ. Σε αυτούς που κινούνται πέριξ της αριστερής πτέρυγας της Χαριλάου Τρικούπη. Ο μανδύας της αντισυστημικότητας και του καταγγελτικού λόγου συνδέεται άμεσα με δήθεν επαναστατικές θέσεις όπως αυτή για τις τράπεζες.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η αναφορά του στο θέμα των τραπεζών θύμισε στους Έλληνες τι συνέβη εκείνη την περίοδο καθώς και την ελαφρότητα με την οποία επιχείρησαν να κυβερνήσουν τη χώρα μαθητευτόμενοι μάγοι εφορμώντας στην εξουσία πάνω σε ένα κύμα αγανάκτησης.
