Να αναβιώσει το ΠΑΣΟΚ του '80 επιδιώκει ο Νίκος Ανδρουλάκης, ψάχνοντας πολιτικό σωσίβιο με υποσχέσεις και ρητορική «πράσινων» και «μπλε» καφενείων.
Δεν είναι μόνο οι φιέστες που αναμένεται να πραγματοποιηθούν στην Κρήτη που θα θυμίζουν το ΠΑΣΟΚ του… Ανδρέα, είναι και η ρητορική που έχει αναπτύξει ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος –μονίμως θυμωμένος– δείχνει να επενδύει σε μια επαναφορά των «πράσινων» και «μπλε» καφενείων που κυριάρχησαν στα τέλη του προηγούμενου αιώνα.
Ρητορική που κινείται μεταξύ υψηλών τόνων και λαϊκισμού με υποσχέσεις προς όλους. Ένα νέο «δώσ’ τα όλα», χωρίς όμως να υπάρχει σήμερα η δυνατότητα για λεφτά από το ελικόπτερο, όπως έγινε τη δεκαετία του 1980 με τα διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα που όλοι γνωρίζουν και πού κατέληξαν, αλλά και πού οδήγησαν, αποτελώντας τη βάση πάνω στην οποία η χώρα κινήθηκε γραμμικά προς τη χρεοκοπία.
«Το ΠΑΣΟΚ επί των ημερών του Νίκου Ανδρουλάκη εγώ καταλαβαίνω τι πάει να κάνει. Θέλει να επιστρέψει στο 1980, όπου ήταν πάλι το ΠΑΣΟΚ» ανέφερε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, διευκρινίζοντας ότι «υπάρχουν όμως δύο διαφορές με το ’80. Πρώτον, λείπει το πολιτικό ταλέντο που κάποιοι το ονόμασαν και λαϊκισμό, θεωρώ δικαίως, του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου. Και το δεύτερο και κυριότερο λείπουν τα εύκολα λεφτά, τελειώσανε τα εύκολα λεφτά και οι ψευδαισθήσεις».
Το θέμα για παράδειγμα του ιδιωτικού χρέους και των κόκκινων δανείων, αν και ο Νίκος Ανδρουλάκης στρογγύλεψε κάπως την πρόταση του ΠΑΣΟΚ –βλέποντας ότι το κεντρώο κοινό και οι νοικοκυραίοι μάλλον δεν υποδέχθηκαν καλά τη λογική τού «δεν πληρώνω» έχοντας υποστεί μεγάλες πιέσεις όλα αυτά τα χρόνια–, είναι ενδεικτικό. Όπως και οι ιστορίες με τα δωρεάν εισιτήρια στους νέους για τα ΜΜΕ ή όπως μια σειρά άλλων υποσχέσεων που μοιράζει αφειδώς η Χαριλάου Τρικούπη.
Η αναβίωση του παλιού ΠΑΣΟΚ δείχνει και την ένδεια προτάσεων και προγραμματικού λόγου. Το να απευθύνεται κάποιος σε μια ομάδα ψηφοφόρων θυμίζοντας εποχές όπως η δεκαετία του 1980 αποτελεί ομολογία ήττας. Όχι για την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές αλλά ακόμη και για τη δεύτερη.
Η αγωνία και ο πανικός ήταν και είναι κακοί σύμβουλοι.
