Ο θυμωμένος Ανδρουλάκης ξαναχτύπησε – αυτήν τη φορά στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό.
Έφτασε στο σημείο να ζητεί να δοθούν για το δημογραφικό –για παράδειγμα– ακόμη και «από αυτά που δεν έχουμε», επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτόν ότι τα περί σοβαρής αντιπολίτευσης έχουν χάσει από καιρό τον δρόμο τους.
Σχεδόν έξαλλος, κατηγόρησε για τα πάντα τον Κυριάκο Μητσοτάκη, παρουσίασε την εικόνα μιας χώρας που δεν καταρρέει, αλλά έχει ήδη καταρρεύσει, τους πολίτες να πεινούν και να περιφέρονται στους δρόμους άστεγοι και την κυβέρνηση να είναι έτοιμη να παραδώσει τα κλειδιά στον ίδιο και τους συντρόφους της Χαριλάου Τρικούπη.
Δηλώνοντας έντιμος, μιλώντας για ήθος στη διακυβέρνηση –όπως και ο σύντροφος Αλέξης Τσίπρας– χωρίς προτάσεις και χωρίς μια έστω εναλλακτική λύση που να είναι και κοστολογημένη, εμφανίσθηκε ως κήνσορας της κάθαρσης και εξαπέλυσε δριμύ κατηγορώ για όλους και για όλα σε μια ομιλία ανάλογη με αυτές που κάνει το τελευταίο διάστημα.
Η παρουσία του ανέδειξε τους λόγους για τους οποίους το ΠΑΣΟΚ παραμένει κολλημένο στα ποσοστά του με μικρές καθοδικές τάσεις, γεγονός που θα πρέπει να θεωρείται από τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη επιτυχία δεδομένων των συνθηκών και της στάσης του επικεφαλής του κόμματος.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει εντάξει το ΠΑΣΟΚ στα κόμματα διαμαρτυρίας που βρίσκονται στ’ αριστερά του και καθιστά αποτρεπτική οποιαδήποτε σκέψη να χαρακτηριστεί αντίπαλος της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη αφού επί της ουσίας το κόμμα του εμφανίζεται να διαγκωνίζεται με τα υπόλοιπα και ενδεχομένως με ένα νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα για τη δεύτερη θέση.
Η μιζέρια και ο θυμός βρίσκουν αντίκρισμα όταν υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες, όπως έγινε και με την περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα. Σε αυτήν τη φάση η προοπτική είναι αυτή που καθορίζει το σκεπτικό των πολιτών.
Σε κάθε περίπτωση, η τακτική που έχει επιλέξει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά επιβεβαιώνει και τα αποτελέσματα δημοσκοπήσεων που καταγράφουν ότι με άλλον επικεφαλής η Χαριλάου Τρικούπη θα είχε ενδεχομένως καλύτερη εξέλιξη εκλογικά…
