Ο Σαλέχ Μοχαμαντί, 19 ετών, παλαιστής της εθνικής ομάδας του Ιράν, δεν ήταν εγκληματίας.
Ήταν ένα παιδί που φορούσε τη σημαία της χώρας του στους διεθνείς αγώνες, ένα σύμβολο νεότητας και ελπίδας. Στις 15 Ιανουαρίου 2026 συνελήφθη στο Κομ, κατηγορήθηκε για «εχθρότητα προς τον Θεό» και φερόμενη δολοφονία αστυνομικού και, υπό βασανιστήρια, αναγκάστηκε να ομολογήσει. Οι ιρανικές αρχές, όπως καταγράφουν οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξαναγκάζουν κατηγορουμένους σε ομολογίες με απομόνωση, απειλές κατά οικογενειών και σωματικά βασανιστήρια. Στις αρχές Φεβρουαρίου, το καθεστώς του επέβαλε τη θανατική ποινή στο νεαρό αθλητή. Στις 19 Μαρτίου, απαγχονίστηκε μαζί με άλλα δύο αγόρια της ηλικίας του.
Η εκτέλεση του Σαλέχ δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Το 2025, το Ιράν εκτέλεσε πάνω από 2.000 ανθρώπους, ο μεγαλύτερος αριθμός από το 1989, ενώ στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου σκοτώθηκαν πάνω από 30.000 άνθρωποι, με εκτιμήσεις να φτάνουν ακόμα και τις 50.000. Χιλιάδες ακόμη βρίσκονται φυλακισμένοι και βασανισμένοι, ενώ δεκάδες γυναίκες υπέστησαν βιασμό πριν εκτελεστούν. Ανθρωπιστικές οργανώσεις μιλούν για ένα «τσουνάμι» συλλήψεων, βασανιστηρίων και καταστολής που απλώνεται σε κάθε γωνιά της χώρας.
Και πού είναι οι αθλητές του κόσμου; Πού είναι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και οι διεθνείς ομοσπονδίες πάλης; Που είναι ο ΟΗΕ; Πού είναι οι ανθρωπιστικές οργανώσεις που μιλούν για δικαιώματα; Η Ευρώπη, που υπερηφανεύεται για τις αξίες της, παρακολουθεί, καταδικάζει με λόγια, αλλά αφήνει το θεοκρατικό καθεστώς να συνεχίζει τη σφαγή ατιμώρητο.
Ο Σαλέχ Μοχαμαντί είναι το σύμβολο αυτής της βαρβαρότητας των μουλάδων. Πέθανε όχι για τα εγκλήματά του, αλλά γιατί τόλμησε να ζήσει και να ονειρευτεί. Κάθε εκτέλεση, κάθε παιδί που σκοτώνεται, κάθε διαδηλωτής που βασανίζεται, κάθε γυναίκα που βιάζεται, είναι μια ντροπή για τον κόσμο που σιωπά. Ο Σαλέχ δεν είναι πια εδώ, αλλά αφήνει ένα δυνατό μήνυμα: η ελευθερία στο Ιράν δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
