Ο γεννημένος στη Σελεύκεια επί του Τίγρη ποταμού, Πέρσης ευγενής Μάνης ή Μανιχαίος, ίδρυσε τον 3ο μεταχριστιανικό αιώνα, πολύ πριν τα αραβικά στίφη καταλύσουν την αυτοκρατορία των Σασσανιδών και καταλάβουν την Περσία, ένα αρχαίο, γνωστικό, συγκρητιστικό θρησκευτικό σύστημα, που πήρε το όνομά του.
Ο μανιχαϊσμός βασιζόταν σε έναν αυστηρό δυϊσμό, υποστηρίζοντας την αιώνια μάχη μεταξύ καλού (φωτός) και κακού (σκότους). Οι οπαδοί του, οι μανιχαϊστές, είχαν μια απλουστευτική θεώρηση της πραγματικότητας, όπου τα πάντα, χωρίς ενδιάμεσες διακρίσεις, διακρίνονται σε καλό και κακό, σε άσπρο ή μαύρο. Το γκρι, όπως και οι αποχρώσεις του, απουσιάζουν.
Γράφει ο Ταράξιπος
Στην εποχή μας, πάλι με επίκεντρο την Περσία, η υπερδύναμη και ο πλανητάρχης που μιλά εξ ονόματός της, αναδεικνύει –αναπόφευκτα– έναν νέο δυϊσμό, έναν νέο μανιχαϊσμό. Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι με τους άλλους.
Η νοοτροπία αυτή, που ταιριάζει στην ψυχολογία μιας υπερδύναμης – τα έχει περιγράψει αναλυτικά ο Θουκυδίδης (προβαίνοντας και στις σχετικές ψυχολογικές παρατηρήσεις), ιστορώντας τον πελοποννησιακό πόλεμο, μπολιασμένη από το πρακτικό/επιχειρηματικό πνεύμα του νυν πλανητάρχη (που ενδιαφέρεται απλά για το αποτέλεσμα) συχνά φέρνει την Ευρώπη σε αντίθεση, διασαλεύοντας τις διατλαντικές σχέσεις.
Στο πολωτικό αυτό περιβάλλον αυτό, η Ελλάδα διά του πρωθυπουργού, κινείται ευφυώς και ισορροπεί έξοχα, διασφαλίζοντας με τον καλύτερο τρόπο τα εθνικά συμφέροντα. Η πρόσφατη on camera, μέσα από το Οβάλ Γραφείο, ενθουσιώδης έκφραση ευαρέσκειας για τη στάση της Ελλάδας, είναι χαρακτηριστική.
Έχοντας δεδομένο το πραγματικό γεγονός ότι δεν συνορεύουμε με την Ελβετία ή την Πορτογαλία, η εξωτερική μας πολιτική κατάφερε και την υπερδύναμη να συνδράμει αποτελεσματικά (χωρίς να εκτεθεί) και τους υπόλοιπους εταίρους στο ΝΑΤΟ να έχει στο πλευρό της. Χαρακτηριστική, η διήμερη επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου, μια μόλις ημέρα μετά την έκφραση της προεδρικής ευαρέσκειας και ευχαριστίας. Έτσι, και στο πλαίσιο του ευρωατλαντισμού, ο ρόλος της χώρας αναδεικνύεται κομβικός και γεφυροποιητικός.
Να σημειωθεί επίσης ότι η στάση αυτή διατηρεί την ιδιοπροσωπία της χώρας, χωρίς να είναι καθόλου εφεκτική και μονομερής, υπέρ της υπερδύναμης. Πολύ πρόσφατα ο πρωθυπουργός, με αφορμή το ζήτημα της Γροιλανδίας/Δανίας πήρε, ταχύτατα, σαφή και ξεκάθαρη θέση κατά της πρόθεσης του πλανητάρχη, υποστηρίζοντας την κυριαρχία της Γροιλανδίας, με δεδομένο, όπως είπαμε, ότι δεν συνορεύουμε με την Ελβετία ή την Πορτογαλία.
Η συνεπής και ξεκάθαρη αυτή στάση, όπως και η άμεση αντίδραση της τάχιστης αποστολής στρατιωτικών δυνάμεων προς υπεράσπιση της Κύπρου, αναδεικνύουν τη χώρα σε βασικό και αποτελεσματικό παράγοντα του ευρωατλαντισμού, πάνω στο πιο υγιές υπόβαθρο, αυτό της ισοτιμίας.
Και κάτι τελευταίο, ίσως το σημαντικότερο απ’ όλα: η συνδρομή αυτή προς την υπερδύναμη, που προκάλεσε και την ενθουσιώδη προεδρική δήλωση, πρακτικά μετουσιώνεται προς βοήθεια στο Ισραήλ, που βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή της Δύσης. Και το Ισραήλ έχει διαχρονικά αποδείξει ότι δεν ξεχνάει, ότι δεν είναι αχάριστο και ότι ξέρει πώς να ανταποδίδει τη βοήθεια και με το παραπάνω.
