Από την Παρασκευή που έγινε γνωστή η σύλληψη των κουμπάρων του Νίκου Ανδρουλάκη για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο κατά τα άλλα λαλίστατος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης, αφήνοντας πίσω του ένα εκκωφαντικό κενό και μια αμηχανία που δεν καλύπτεται με τηλεοπτικές εμφανίσεις τρίτων.
Ο κραταιός Νικόλας, που μιλά σχεδόν καθημερινά για θεσμούς, κάθαρση και πολιτικό ήθος, επέλεξε τη σιωπή ακριβώς τη στιγμή που η υπόθεση άγγιξε τον στενό προσωπικό και πολιτικό του κύκλο, παραχωρώντας τη σκηνή στον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Τσουκαλά, ο οποίος περιφέρεται στα τηλεοπτικά στούντιο για να εξηγεί με ύφος επιτεύγματος ότι ο κουμπάρος διαγράφηκε αμέσως μόλις έγινε γνωστή η εμπλοκή του.
Λες και υπήρχε άλλος δρόμος.
Λες και η μη διαγραφή θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως πράξη πολιτικού θάρρους και όχι ως αυτονόητη πράξη πολιτικής αυτοπροστασίας.
Το ΠΑΣΟΚ πανηγυρίζει για τα στοιχειώδη, αντί να απολογηθεί για το πώς μια χρόνια και διακομματική παθογένεια βαφτίστηκε πρόχειρα «μπλε σκάνδαλο», την ώρα που πρόσωπα που φαίνεται να εμπλέκονται στην Κρήτη δεν κινούνται απλώς στον χώρο του κόμματος, αλλά βρίσκονται στον στενό κύκλο του ίδιου του προέδρου.
Δεν μιλάμε για άγνωστους.
Μιλάμε για ανθρώπους που τον στήριξαν, τον προώθησαν και φωτογραφήθηκαν μαζί του, σε μια περίοδο που εκείνος επένδυε σχεδόν αποκλειστικά στο ηθικό πλεονέκτημα ως το μοναδικό του πολιτικό κεφάλαιο, επειδή κάτι άλλο δεν υπήρχε να επιδείξει.
Κι όμως, μόλις μία εβδομάδα νωρίτερα, ο ίδιος κραδαίνοντας εφημερίδες εικοσιπενταετίας, «αποκάλυπτε» την κουμπαριά του πατέρα Μητσοτάκη με συγγενή του Φραπέ, επιχειρώντας να εμπλέξει εμμέσως τον πρωθυπουργό σε ένα σκάνδαλο φτιαγμένο περισσότερο από πολιτική φαντασία και αρχειακή σκόνη παρά από πραγματικά δεδομένα.
Τότε η κουμπαριά ήταν απόδειξη διαφθοράς.
Τώρα είναι μια άβολη προσωπική λεπτομέρεια που αντιμετωπίζεται με σιωπή.
Κάπως έτσι εξηγείται και η στάσιμη βελόνα στις δημοσκοπήσεις, που δεν ανεβαίνει ούτε πέφτει, επειδή αντανακλά ακριβώς αυτό που εκπέμπει ο κραταιός Νικόλας: ακινησία, αμηχανία και πολιτική αναξιοπιστία.
Όταν η ηθική γίνεται εργαλείο και η σιωπή καταφύγιο, το πρόβλημα δεν είναι οι κουμπάροι.
Είναι εκείνος που μιλούσε για όλους τους άλλους και σιωπά μόνο για τον εαυτό του. Το πρόβλημα είναι ο κουμπάρος.
