Δεν είμαι αθλητικός συντάκτης, ούτε οι γνώσεις μου είναι τέτοιες γύρω από το ποδόσφαιρο ώστε να έχω άποψη για το πότε έρχεται το «τέλος εποχής» για έναν προπονητή.
Είμαι, όμως, Πειραιώτης και «γάβρος» και αισθάνομαι ότι πρέπει να συμμετέχω στο ξέσπασμα αγάπης εκατοντάδων χιλιάδων ολυμπιακών για τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.
Άλλωστε υπάρχουν στιγμές στο ποδόσφαιρο που δεν χρειάζονται ούτε δημοσκοπήσεις ούτε αναλύσεις επί αναλύσεων. Αρκεί να κοιτάξεις τον κόσμο. Να ακούσεις τη φωνή του. Να δεις τον τρόπο με τον οποίο στέκεται απέναντι σε έναν άνθρωπο που αισθάνεται πως έγινε κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Οι εκδηλώσεις αγάπης και αναγνώρισης προς τον προπονητή του Ολυμπιακού δεν είναι απλώς μια ακόμη εκδήλωση ενθουσιασμού από έναν λαό που έχει μάθει να ζει τα πάντα στα άκρα.
Είναι κάτι βαθύτερο. Είναι η αυθόρμητη επιβράβευση ενός ανθρώπου που κέρδισε τον σεβασμό πριν ακόμη κερδίσει τίτλους. Και αυτό, για τον κόσμο του Ολυμπιακού, έχει τεράστια σημασία. Και σαν κι εμένα που γεννήθηκα στην Καστέλλα και μεγάλωσα στο Πασαλιμάνι, έτσι και για εκατομμύρια ολυμπιακούς, ο «Θρύλος» δεν ήταν ποτέ απλά μια ομάδα που βλέπουμε τις Κυριακές.
Ήταν η πόλη, η γειτονιά, οι άνθρωποι, οι ιστορίες που περνούσαν από γενιά σε γενιά. Ήταν εκείνο το «Θρύλος» που το άκουγες παντού, σε κάθε δρόμο του Πειραιά, και καταλάβαινες ότι δεν περιέγραφε απλώς έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο. Περιέγραφε έναν τρόπο ζωής.
Και αυτός ο κόσμος έχει ένα πολύ ιδιαίτερο κριτήριο. Μπορεί να συγχωρήσει ένα χαμένο παιχνίδι. Μπορεί να ανεχθεί μια κακή περίοδο. Μπορεί ακόμη και να δεχθεί μια αποτυχία, όταν βλέπει ότι απέναντί του υπάρχει ένας άνθρωπος που δίνει τα πάντα.
Αυτό που δεν συγχωρεί εύκολα είναι η προχειρότητα. Ο Μεντιλίμπαρ, αντίθετα, συμβολίζει ακριβώς το αντίθετο. Σοβαρότητα. Ηρεμία. Επαγγελματισμό. Καθαρό μυαλό. Ποδοσφαιρική γνώση. Και πάνω απ' όλα, την αίσθηση ότι ο άνθρωπος αυτός δεν ήρθε στον Πειραιά για να γίνει πρωταγωνιστής.
Ήρθε για να κάνει τη δουλειά του. Και την έκανε, όπως ποτέ κανείς δεν την είχε κάνει στην ιστορία της ομάδας. Έφερε στον Ολυμπιακό τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο της ιστορίας του. Έγραψε το όνομά του δίπλα στις μεγαλύτερες στιγμές του συλλόγου και έγινε μέρος μιας ιστορίας που κανείς στον Πειραιά δεν πρόκειται να ξεχάσει. Όμως υπάρχει κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Δεν αγαπήθηκε μόνο επειδή κέρδισε.
Αγαπήθηκε επειδή ο κόσμος είδε σε εκείνον έναν άνθρωπο που ταίριαξε με αυτό που θέλει να είναι ο Ολυμπιακός: δυνατός, απαιτητικός, σοβαρός, περήφανος και με το βλέμμα πάντα στραμμένο στην κορυφή.
Και εδώ, λοιπόν, έρχεται η ώρα του προέδρου που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αγάπη του για τον Ολυμπιακό. Δεν είναι έκκληση για μια ακόμη παράταση. Δεν είναι απαίτηση ενός συναισθηματικού κόσμου που ξεχνά την πραγματικότητα του πρωταθλητισμού, ούτε πιστεύει κανείς σοβαρά σκεπτόμενος ότι στη συνάντηση που θα γίνει σε λίγες ώρες ο πρόεδρος του Ολυμπιακού καλεί τον προπονητή επηρεασμένος από ένα πρωτοσέλιδο αθλητικής εφημερίδας. Εγώ, εμείς, όλοι, περιμένουμε αυτή η συνάντηση να σπάσει την παράδοση.
Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται να αλλάζει προπονητή επειδή η πίεση είναι μεγάλη. Δεν χρειάζεται κάθε δύσκολη περίοδος να οδηγεί αυτομάτως στην αναζήτηση του επόμενου. Η πραγματικά μεγάλη ομάδα δεν αλλάζει κατεύθυνση κάθε φορά που ο δρόμος παρουσιάζει ανηφόρα. Χτίζει. Επιμένει. Διορθώνει. Προχωρά.
Κι αν υπάρχει ένας άνθρωπος στον οποίο αξίζει να δοθεί αυτή η ευκαιρία, είναι ο Μεντιλίμπαρ.
Ας γίνει, λοιπόν, αυτή η απόφαση κάτι περισσότερο από μια ποδοσφαιρική επιλογή. Ας γίνει μια δήλωση εποχής. Ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να αποκτήσει συνέχεια. Ότι ένας προπονητής που απέδειξε την αξία του δεν αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμος. Ότι ο σύλλογος –ακόμα και ως επιχείρηση– μπορεί να κοιτάξει πέρα από το αποτέλεσμα ενός αγώνα και να επενδύσει σε μια ποδοσφαιρική φιλοσοφία, σε έναν άνθρωπο, σε μια σχέση που ήδη έχει χτιστεί με τον κόσμο. Γιατί υπάρχει και κάτι που οφείλουμε να θυμόμαστε.
Ο Ολυμπιακός ανήκει στον πρόεδρό του ως διοικητική ευθύνη. Ανήκει στους ποδοσφαιριστές του όταν φορούν τη φανέλα. Ανήκει στους ανθρώπους που εργάζονται καθημερινά για να μεγαλώσει. Αλλά ο Ολυμπιακός, στην ψυχή του, ανήκει στα εκατομμύρια των φιλάθλων του.
Και αυτή τη φορά οι φίλαθλοι μίλησαν. Δεν ζητούν απλώς να μείνει ο προπονητής. Ζητούν να μείνει ο άνθρωπος που τους έκανε να αισθανθούν ξανά ότι υπάρχει κάτι σταθερό, κάτι σοβαρό, κάτι που αξίζει να συνεχιστεί.
Και όταν ο κόσμος του Ολυμπιακού αποφασίζει κάτι τόσο καθαρά, καλό είναι να τον ακούς. Γιατί ο «Θρύλος» δεν είναι μόνο οι τίτλοι που κερδίζει.
Είναι και οι άνθρωποι που, σε κάποια στιγμή της ιστορίας του, καταφέρνουν να γίνουν δικοί του. Και ο Μεντιλίμπαρ έγινε δικός μας.
Πρόεδρε, τώρα είναι η στιγμή να το δείξεις κι εσύ. Σπάσε την παράδοση. Κράτησέ τον. Χτίσε μαζί του. Ο κόσμος του Ολυμπιακού αποφάσισε!
