Τον Αντώνη Μανιτάκη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 18 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 82 ετών, αποχαιρετά ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης.
Με άρθρο του στο The Athens Review of Books, που φέρει τον τίτλο «Αποχαιρετισμός στον Δάσκαλο», ο Γιώργος Γεραπετρίτης αναφέρεται, σε προσωπικό τόνο, στη σχέση του με τον Αντώνη Μανιτάκη, σημειώνοντας πως «θα μου λείψει πολύ».
το κείμενο του Γιώργου Γεραπετρίτη έχει ως εξής:
«Με τον καθηγητή Αντώνη Μανιτάκη μας συνέδεε μια σχέση ανεκπλήρωτης αυθυποβολής. Εκείνος με χαρακτήριζε μαθητή του και εγώ τον αποκαλούσα δάσκαλο. Μολονότι στις πανεπιστημιακές αίθουσες δεν είχαμε ποτέ βρεθεί με αυτή τη σχέση. Βρεθήκαμε, βεβαίως, πολλές φορές σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Σε ακαδημαϊκά και συνεδριακά γεγονότα, διατρέχοντας εγώ όλες τις διδακτικές βαθμίδες στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ, σε πολιτικά φόρα όταν υπηρετήσαμε σε διαφορετικούς χρόνους σε δημόσιες υπηρεσίες, σε κοινωνικές ατραπούς, όταν μεταξύ τυρού και αχλαδίου λέγαμε και μια κουβέντα παραπάνω με μεγαλύτερη ελευθεριότητα. Σήμερα, στο κατευόδιό του, γράφω με την ιδιότητα του μαθητή που ποτέ δεν υπήρξε. Λίγες λέξεις διότι αισθάνομαι ότι αλλιώς θα με επέπληττε, με το αυστηρό ύφος του που δεν ανεχόταν τη φλυαρία και τη σοφιστεία. Και δεν χάριζε κάστανα, ιδίως σε όσους αγαπούσε. Παρακαλώ να μου συγχωρεθεί ο προσωπικός τόνος.
Ήταν εννοιοκράτης. Δεν παρέμενε στην επιφάνεια ή την απλή εφαρμογή των εννοιών. Τις επεξεργαζόταν, ώστε να μπορούν να παράγουν ένα συνεπές αποτέλεσμα ανεξάρτητα από την πραγματικότητα. Συζητούσε με τις έννοιες, συχνά μάλωναν όταν κάτι δεν του δημιουργούσε ένα συνεκτικό πλαίσιο. Στο τελευταίο μεγάλο του έργο, Η κυριαρχία στο θολό τοπίο της παγκόσμιας διακυβέρνησης (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2023), στην παρουσίαση του οποίου είχα την τιμή να συμμετέχω, αναμετράται με τον εαυτό του και δοκιμάζει τις ιδέες που τον σημάδεψαν στην επιστημονική του διαδρομή, ιδίως τι έννοιες του κράτους και της κυριαρχίας στη μετανεωτερική εποχή. Για να διαπιστώσει τελικά ότι παραμένουν ισχυρές, αν και προφανώς επηρεασμένες από τα νέα δεδομένα που διαμορφώνουν η αγορά και η τεχνολογία, θύματα και συντελεστές της παγκοσμιοποίησης.
Ήταν ευρυμαθής. Το ενδιαφέρον του δεν περιοριζόταν στα νομικά και την πολιτειολογία. Ανέλυε τον κόσμο και αξιοποιούσε τα εργαλεία όλων των επιστημών. Η ανάλυσή του για τον πόλεμο στην Ουκρανία στο τεύχος Μαΐου 2022 της Athens Review of Books αποτελεί την πιο εμβριθή προσέγγιση που έχω διαβάσει ως σήμερα στην Ελλάδα. Σε νομικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Τα επιχειρήματά του χρησιμοποίησα επανειλημμένα στην υποστήριξη της ελληνικής θέσης στα διεθνή φόρα.
Ήταν αφοσιωμένος. Σε ό,τι αγαπούσε και πίστευε. Στην οικογένειά του, στην επιστήμη του, στη γενέτειρά του και στο Αριστοτέλειο, στο δικό του Πήλιο. Σε αυτά δεν έκανε εκπτώσεις. Τον πείραζα κάποιες φορές ότι δεν ήταν ευέλικτος. Ιδίως για τη σχολή της Θεσσαλονίκης, της θεωρητικής αφαίρεσης του συντάγματος, όπως του έλεγα. Μπορούσε να γίνει επικριτικός, αλλά η αλήθεια είναι ότι ήταν διαβουλευτικός. Μπορούσε να πειστεί από επιχειρήματα στη βάση του ορθού λόγου και να προσαρμόσει την άποψή του ή και να την αλλάξει ακόμη. Άκουγε τους συνεργάτες, τους φίλους, τους μαθητές του. Θυμάμαι τις μακρές συζητήσεις μας για τον πολυεπίπεδο συνταγματισμό. Η αγαπημένη του ιστορία από τη θητεία του ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ήταν πως έφερνε βόλτα τους Γάλλους της τεχνικής βοήθειας στην εποχή της κρίσης.
Σε μια από τις τελευταίες επικοινωνίες που είχαμε, ανταλλάσσοντας μηνύματα μετά από μία τετράωρη δύσκολη παρουσία μου στη Βουλή, μου έγραψε πόσο συγκινήθηκε. Ως εκεί ήταν ο δάσκαλος. Στη συνέχεια μου έγραψε να προσέξω την καρδιά μου, διότι στο τέλος η αναπνοή μου σφύριζε. "Προληπτικό έλεγχο, μην το αμελήσεις. Αυτά δεν επιδέχονται αναβολή, κρίνω εξ ιδίων. Πολλή αγάπη και έγνοια". Εκεί ήταν ο στοργικός πατέρας. Έτσι θα τον θυμάμαι. Θα μου λείψει πολύ».
