Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει αποφασίσει εδώ και καιρό ότι ο δρόμος για την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στη… δεύτερη θέση περνά μέσα από τη μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση.
Οσο όμως η επιδιωκόμενη δημοσκοπική ανάκαμψη δεν έρχεται και η πίεση για τον ίδιο αυξάνεται, τόσο η αντιπολιτευτική τακτική της Χαριλάου Τρικούπη γίνεται πιο επιθετική, στα όρια, μάλιστα, του αυριανισμού! Κάθε υπόθεση που δήθεν ανακαλύπτουν (όπως π.χ. οι πρόσφατες αναφορές του Π. Γερουλάνου για το Ταμείο Ανάκαμψης), αποκτά διαστάσεις σκανδάλου, και ακόμη και πληροφορίες που ελέγχονται για την ακρίβειά τους επιστρατεύονται προκειμένου να ενισχύσουν το αφήγημα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.
Μια παλιά πολιτική παράδοση
Η εικόνα αυτή αρχίζει να θυμίζει όλο και περισσότερο μια παλιά και καθόλου τιμητική παράδοση που το ΠΑΣΟΚ γνωρίζει καλά. Τον λεγόμενο «αυριανισμό», ο οποίος σημάδεψε για χρόνια την πολιτική ζωή του τόπου, όπου η υπερβολή, η σπίλωση με κάθε τρόπο του αντιπάλου και η δημιουργία εντυπώσεων είχαν συχνά μεγαλύτερη σημασία από τα ίδια τα γεγονότα. Η «Αυριανή» μπορεί να έχει περάσει εδώ και χρόνια στην ιστορία, η πολιτική νοοτροπία που περιέγραφε όμως ο όρος φαίνεται ότι βρίσκει ξανά ζωτικό χώρο στη Χαριλάου Τρικούπη.
Το τελευταίο διάστημα τα παραδείγματα συσσωρεύονται. Τα Τέμπη, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι πυρκαγιές, το Ταμείο Ανάκαμψης, τα σπιτάκια ανακύκλωσης και σχεδόν κάθε ζήτημα που βρίσκεται στην επικαιρότητα εντάσσεται σε ένα αφήγημα, σύμφωνα με το οποίο πίσω από κάθε κυβερνητικό λάθος ή αστοχία υπάρχει ένα οργανωμένο σύστημα συγκάλυψης.
Η παγίδα της διαρκούς σύγκρουσης
Ωστόσο, όπως υπογραμμίζουν έμπειροι πολιτικοί αναλυτές, όσο περισσότερο το ΠΑΣΟΚ επενδύει σε αυτή τη στρατηγική, τόσο απομακρύνεται από τον βασικό πολιτικό του στόχο, να πείσει ότι μπορεί να επιστρέψει στον χώρο των κομμάτων εξουσίας. Η επιλογή της διαρκούς σύγκρουσης μπορεί βέβαια να συσπειρώνει ένα ήδη αντιπολιτευόμενο ακροατήριο, δεν φαίνεται όμως μέχρι στιγμής να ανοίγει τον δρόμο προς εκείνους τους ψηφοφόρους που το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται για να μεγαλώσει. Πολύ περισσότερο όταν η Χαριλάου Τρικούπη δείχνει να απευθύνεται όλο και συχνότερα στο ίδιο κοινό με τα κόμματα που βρίσκονται αριστερότερα από αυτήν.
Με άλλα λόγια, την ώρα που ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει να εμφανιστεί ως ο βασικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, η πολιτική του γραμμή αντί να διευρύνει τα όρια της παράταξής του προς το Κέντρο, κινδυνεύει να τα περιορίσει. Σε κάθε περίπτωση, στη Χαριλάου Τρικούπη γνωρίζουν καλύτερα από πολλούς πόσο επικίνδυνος μπορεί να αποδειχθεί αυτός ο δρόμος. Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ένα από τα μεγάλα θύματα της πόλωσης και του λαϊκισμού της περιόδου της οικονομικής κρίσης. Σήμερα, όμως, μοιάζει να υιοθετεί σταδιακά εργαλεία από το ίδιο πολιτικό οπλοστάσιο που κάποτε στράφηκε εναντίον του, με τα αποτελέσματα να είναι –συνολικά για τη χώρα– καταστροφικά.
Ο κίνδυνος ενός «πράσινου ΣΥΡΙΖΑ»
Οπως πολλοί φροντίζουν να θυμίζουν στον Νίκο Ανδρουλάκη, ελλοχεύει ο κίνδυνος το κόμμα να μετατραπεί σ’ έναν «πράσινο ΣΥΡΙΖΑ», όχι επειδή τα δύο κόμματα ταυτίζονται πολιτικά, αλλά γιατί το ΠΑΣΟΚ δείχνει να γοητεύεται από τη συνταγή της περιόδου 2012-2015, η οποία έφερε τον Α. Τσίπρα στην εξουσία και από εκεί στην πολιτική αφάνεια.
Μόνο που, όπως υπογραμμίζουν οι επικριτές τους, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει υποσχεθεί στα στελέχη του κόμματος μια διαφορετική πορεία. Για να κάνει το ΠΑΣΟΚ ξανά κόμμα εξουσίας –σημειώνουν– πρέπει να πείσει πολίτες που σήμερα βρίσκονται στο Κέντρο, να εμφανίσει αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης και να αποδείξει ότι μπορεί να εκπροσωπήσει κάτι περισσότερο από την άρνηση της σημερινής κυβέρνησης.
Μέχρι στιγμής, όμως, η Χαριλάου Τρικούπη κάνει ακριβώς το αντίθετο, επενδύοντας περισσότερο στον λαϊκισμό και την τοξικότητα παρά στη διεύρυνση. Αντί, δηλαδή, η κυβερνητική φιλοδοξία (αν τελικά υπάρχει) να συνδυάζεται με ουσιαστικό πρόγραμμα, περισσότερες συγκεκριμένες προτάσεις και μια σαφή απάντηση για την επόμενη ημέρα, συνοδεύεται από στοιχεία που παραπέμπουν σε προηγούμενες δεκαετίες, οι οποίες κόστισαν στη χώρα.
Μόνο που η επιστροφή σε αυτές τις πρακτικές δύσκολα μπορεί να αποτελέσει συνταγή πολιτικής και εκλογικής κατάρρευσης, κάτι που ο Α. Τσίπρας το έχει νιώσει στο πετσί του…
