Λαϊκισμός, εύκολες υποσχέσεις, λεφτόδεντρα και κραυγές απέναντι σε καθετί πραγματικά μεταρρυθμιστικό και δημιουργικό είναι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την πολιτική του ΠΑΣΟΚ.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Αν και το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στον (θεσμικό) ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και αυτό ενώ πέρασε μια δύσκολη δεκαετία κατά την οποία δεν είναι καθόλου υπερβολικό ότι έφτασε κοντά στη διάλυσή του, ουδείς στη Χαριλάου Τρικούπη δείχνει να έμαθε από τα λάθη του. Και πρώτος απ’ όλους ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος, αντί να χαράξει συγκεκριμένη και αυτόνομη πολιτική πορεία, όπως συχνά κομπάζει στις συνεντεύξεις και τις ομιλίες του, παραμένει εγκλωβισμένος σε μια ακατανόητη λογική «συριζοποίησης».
Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ ακολουθώντας συνταγές… α λα ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές δηλαδή που έφεραν το κόμμα της Κουμουνδούρου επίσης στο χείλος του γκρεμού και τον Αλέξη Τσίπρα στην έξοδο και τη δημιουργία της ΕΛΑΣ, η οποία με το «καλημέρα» διαγκωνίζεται με το ΠΑΣΟΚ όχι τόσο για τη δεύτερη θέση, αλλά κυρίως για το πόσο κοντά στις θέσεις του «παλιού» ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αυτές που θα παρουσιάσουν ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ απέναντι στη ΝΔ στον δρόμο προς τις κάλπες.
Λαϊκισμός, εύκολες υποσχέσεις, λεφτόδεντρα και κραυγές απέναντι σε καθετί πραγματικά μεταρρυθμιστικό και δημιουργικό είναι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν αυτή την πολιτική και στο τέλος της ημέρας απομυθοποιούν πλήρως το ΠΑΣΟΚ, το οποίο θεωρητικά –αλλά και πρακτικά, με βάση το παρελθόν του– θα έπρεπε να είναι ένα κόμμα του μεταρρυθμιστικού Κέντρου και να στηρίζει αναφανδόν οτιδήποτε συμβάλλει στην πρόοδο της χώρας.
Το χειρότερο όλων, όμως, είναι ότι αυτή η γραμμή της «συριζοποίησης» δεν μπορεί ν’ αλλάξει για το ΠΑΣΟΚ. Ούτε σε ό,τι αφορά τον ίδιο τον κ. Ανδρουλάκη και την κατεύθυνσή του ούτε σε ό,τι αφορά την ικανότητά του να πείσει τους πολίτες ότι το κόμμα του μπορεί πράγματι ν’ αποτελέσει μια ικανή εναλλακτική απέναντι στη ΝΔ και στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων, όπου μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πεισθεί από τον αρχηγό του και εξακολουθεί να επιλέγει ως καταλληλότερο πρόσωπο για την πρωθυπουργία τον κ. Μητσοτάκη.
Πηγαίνοντας όμως ακόμη και ένα βήμα πιο πέρα, δύσκολα μπορεί να φανταστεί η ίδια κοινή γνώμη ένα πρόσωπο στο ΠΑΣΟΚ πέρα από τον κ. Ανδρουλάκη που μπορεί να «τραβήξει» και να το οδηγήσει στο ν’ αποτελέσει μια εναλλακτική λύση. Δεν έχει δηλαδή ένδεια στελεχών, αλλά στερείται ξεκάθαρα ενός ικανού ηγέτη που πληροί αυτές τις προϋποθέσεις.
Δεν είναι εξάλλου τυχαίο ότι η συζήτηση για το αν το ΠΑΣΟΚ μπορεί και πρέπει να γίνει «ουρά» του κ. Τσίπρα ή του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνήθηκε στο πρόσφατο Συνέδριο να κλείσει, αλλά ανοίγει διαρκώς και πάλι – θυμίζοντας κάτι σαν τα κεφάλια της Λερναίας Υδρας. Εδώ, άλλωστε, ο Χάρης Δούκας πήγε στα… γενέθλια του κ. Τσίπρα, προφασιζόμενος ότι έδωσε το παρών στην εκδήλωση της ΕΛΑΣ για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, δίχως ωστόσο πρώτα να συμβάλει στις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, καίτοι ο ίδιος ηγείται του μεγαλύτερου δήμου της χώρας.
Για τους ίδιους λόγους και ο κ. Τσίπρας ευαγγελίζεται τώρα με τον αναβαπτισμό που επιχειρεί με την ΕΛΑΣ ότι είναι ο γνήσιος εκφραστής του προοδευτικού χώρου και της Κεντροαριστεράς. Οτι μπορεί να συγκροτήσει κάτω από την ομπρέλα της ΕΛΑΣ την περιβόητη «προοδευτική παράταξη» που θα αντιπαρατεθεί στη ΝΔ, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κόμμα που επιχειρεί να κερδίσει την ψήφο των κάθε λογής «αγανακτισμένων» και πάσης φύσεων διαμαρτυρόμενων, δίχως πραγματικό ιδεολογικό υπόβαθρο.
Όσο για το ΠΑΣΟΚ, ένα ακόμη δείγμα ότι το παιχνίδι έχει χαθεί οριστικά και έχει υποστεί μετάλλαξη από τη «συριζοποίηση» είναι πως τα στελέχη του δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να διαμαρτύρονται διαρκώς, να αμφισβητούν τις δημοσκοπήσεις, να καταγγέλλουν αποκλεισμούς και… βρόμικο πόλεμο από τη «διαπλοκή».
Στην πραγματικότητα, όμως, δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να έρχονται όλο και πιο κοντά σ’ αυτό που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της διακυβέρνησης Τσίπρα ή –πολύ χειρότερα– την περίοδο 2012-2015. Διότι, για όσους έχουν ασθενή μνήμη, κάπως έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο αρχηγός του τότε κατάφεραν να «σκαρφαλώσουν» στο Μαξίμου και να συγκυβερνήσουν με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου: καταγγέλλοντας τη «διαπλοκή» και ζώντας τη διαρκή φαντασίωση ότι είναι τάχα θύματα μιας συνωμοσίας εντός και εκτός Ελλάδας για να μην κερδίσουν τις εκλογές.
Ωσπου ν’ αρχίσουν βέβαια τα ψέματα και οι… αυταπάτες για το σκίσιμο των μνημονίων, με τα οποία κατόρθωσαν να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών.
