Δεν ξέρω αν εκεί στο ΠΑΣΟΚ, με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις μετά την επίσημη πλέον πρεμιέρα των δύο νέων κομμάτων Καρυστιανού και Τσίπρα, έχουν καταλάβει –έστω και τώρα– το πόσο λάθος παίξανε και γιατί κινδυνεύουν να χάσουν και την τρίτη θέση.
Το ΠΑΣΟΚ είχε όλη την ευκαιρία, είχε τον χώρο, είχε και τον κόσμο, αφού ήταν μόνο του στο κεντροαριστερό ακροατήριο, με έναν ΣΥΡΙΖΑ υπό διαρκή διάσπαση, και ένα αριστερό χάος που όμοιό του δύσκολα θυμόμαστε τα τελευταία χρόνια.
Το ΠΑΣΟΚ είχε όλον τον χώρο και τον χρόνο να εδραιωθεί, να εκφράσει καθαρό πολιτικό λόγο, να ασκήσει σοβαρή και αξιοπρεπή αντιπολίτευση. Είχε περίπου τρία χρόνια πολιτικής ευκαιρίας. Όμως τώρα «είναι αργά για δάκρυα, Νίκο».
Το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη ίσως είχε μια ευκαιρία να αλλάξει σελίδα. Όμως κάποιες εμμονές –και επιτρέψτε μου να τις χαρακτηρίσω έτσι– το καθήλωσαν, από ό,τι φαίνεται, σε ποσοστά κάτω του 10%. Και όταν ένα κόμμα που κάποτε κυβερνούσε τη χώρα επαναλαμβάνει το ίδιο ποίημα, αντί να κάνει την αυτοκριτική του, τότε κάτι έχει χαθεί στη μετάφραση της πολιτικής πραγματικότητας.
Με λιγότερο από έναν χρόνο μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές, δύσκολα ανοίγουν μεγάλες εσωκομματικές-διορθωτικές συζητήσεις. Αν όμως το ΠΑΣΟΚ πάει στις κάλπες με αυτά τα ποσοστά και βρεθεί τελικά τέταρτο κόμμα, η επόμενη μέρα πιθανότατα δεν θα βρει τον Νίκο Ανδρουλάκη στο τιμόνι.
Βέβαια, τα ίδια περίπου λέγαμε και στις προηγούμενες εκλογές. Και όμως, η βάση ξαναέδωσε το χρίσμα στον ίδιο.
Ίδωμεν.
