Κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη, αιχμές κατά Αλέξη Τσίπρα, επίθεση σε ΝΔ και δημοσκοπήσεις, με αιχμή την πολιτική αλλαγή και το ΠΑΣΟΚ ως μοναδική εναλλακτική εξουσίας.
Με εμφανώς ανεβασμένους τόνους, πολιτική νευρικότητα και διάθεση σύγκρουσης με τους πάντες, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να εμφανίσει το ΠΑΣΟΚ ως τη μοναδική «καθαρή» πολιτική δύναμη μέσα σε ένα σκηνικό που περιγράφει περίπου ως συνολικά διεφθαρμένο, εξαρτημένο και αναξιόπιστο. Από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τις δημοσκοπήσεις, τα ΜΜΕ, τα οικονομικά συμφέροντα και το ευρύτερο πολιτικό σύστημα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εξαπολύει οριζόντια πυρά, επιχειρώντας να χτίσει το αφήγημα ενός πολιτικού αρχηγού που τα βάζει με όλους και δικαιώνεται μόνος του απέναντι σε ένα «στημένο» περιβάλλον. Μέσα από αυτή τη στρατηγική, ο κ. Ανδρουλάκης δείχνει να εγκαταλείπει οριστικά την εικόνα του ήπιου θεσμικού παίκτη και να υιοθετεί ολοένα πιο επιθετική ρητορική, σε μια προσπάθεια να καλύψει δημοσκοπικές πιέσεις και την ασφυκτική πίεση που προκαλεί στο ΠΑΣΟΚ η επιστροφή Τσίπρα. Το αποτέλεσμα, πάντως, θυμίζει ολοένα και περισσότερο έναν πολιτικό αρχηγό που επιχειρεί ταυτόχρονα να λειτουργήσει ως εισαγγελέας, δικαστής και υποψήφιος πρωθυπουργός, ζητώντας από τους πολίτες να πιστέψουν ότι μόνο εκείνος παραμένει εκτός συστήματος, ενώ διεκδικεί να γίνει το ίδιο το σύστημα εξουσίας.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει πλέον να έχει επιλέξει οριστικά τη στρατηγική της μόνιμης πολιτικής καταγγελίας, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως ο μοναδικός «αμόλυντος» παίκτης ενός συστήματος που –κατά την περιγραφή του– αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από διαπλοκή, εξαρτήσεις, προπαγάνδα και πολιτική εξαπάτηση. Το πρόβλημα για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι πως αυτή η ρητορική θυμίζει όλο και περισσότερο γνώριμες συνταγές αντισυστημικού λαϊκισμού που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι καταγγέλλει εδώ και χρόνια. Όταν για όλα φταίνε οι δημοσκοπήσεις, τα ΜΜΕ, οι «ολιγάρχες», οι πολιτικοί αντίπαλοι και τα «συστήματα», τότε η πολιτική πρόταση αρχίζει να χάνεται πίσω από τον μόνιμο θυμό.
Aγωνιά περισσότερο για τη δική του πολιτική επιβίωση
Την ίδια στιγμή, η εμμονή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να τοποθετεί τον εαυτό του ταυτόχρονα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και στον Αλέξη Τσίπρα καταλήγει συχνά σε μια αμήχανη πολιτική ισορροπία. Από τη μία επιχειρεί να εμφανιστεί ως θεσμικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη και από την άλλη να αποδομήσει τον νέο πολιτικό φορέα Τσίπρα πριν καν αποκτήσει πολιτική υπόσταση. Όμως όσο περισσότερο ανεβάζει τους τόνους απέναντι και στους δύο, τόσο περισσότερο ενισχύεται η εικόνα ενός αρχηγού που μοιάζει να αγωνιά περισσότερο για τη δική του πολιτική επιβίωση παρά για την οικοδόμηση πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.
Η συνεχής επίκληση της «πολιτικής αυτονομίας» και της μάχης απέναντι στη διαπλοκή δημιουργεί επίσης ένα εμφανές πολιτικό παράδοξο. Ο κ. Ανδρουλάκης επιχειρεί να πείσει ότι βρίσκεται εκτός όλων των μηχανισμών επιρροής, την ώρα που ηγείται ενός κόμματος με βαθιές ρίζες στο ίδιο μεταπολιτευτικό σύστημα που σήμερα καταγγέλλει. Η προσπάθεια να εμφανιστεί το ΠΑΣΟΚ ως κάτι εντελώς νέο και άφθαρτο σκοντάφτει διαρκώς πάνω στην ίδια την πολιτική του διαδρομή, αλλά και στην αδυναμία του να παρουσιάσει ένα αφήγημα που να ξεπερνά τη γενική αγανάκτηση και τις επιθετικές ατάκες.
Στην πραγματικότητα, όσο ο Νίκος Ανδρουλάκης επενδύει σε ρητορική οργής και σε μια σχεδόν μόνιμη εικόνα πολιτικής πολιορκίας, τόσο κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στον ρόλο του καταγγέλλοντος χωρίς καθαρό κυβερνητικό αποτύπωμα. Η συνεχής προσπάθεια να εμφανίζεται ως εισαγγελέας των πάντων, κριτής των πάντων και ταυτόχρονα εν αναμονή πρωθυπουργός, μπορεί να συσπειρώνει ένα μέρος του κομματικού ακροατηρίου, αλλά δυσκολεύεται να πείσει μια κοινωνία που έχει ακούσει πολλές φορές στο παρελθόν υποσχέσεις περί «νέας αρχής» και «ηθικής υπεροχής».
