«Νικόλα, δώσ’ τα όλα». Θα μπορούσε να είναι το σύνθημα της φετινής παρουσίας του Νίκου Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ. Μια μικρή παραλλαγή του παλιού ορθόδοξου «Τσοβόλα, δώσ’ τα όλα», προσαρμοσμένη στο ΠΑΣΟΚ του 2026.
Γιατί ο πρόεδρος του κόμματος πήγε στη Θεσσαλονίκη αποφασισμένος να αποδείξει ότι υπάρχει λύση για όλους και σχεδόν για όλα. 13ος μισθός, 13η σύνταξη, ΕΚΑΣ, 120 δόσεις, στεγαστική πολιτική, ενίσχυση μικρομεσαίων, αγροτών και κτηνοτρόφων. Όταν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση, η γενναιοδωρία είναι πράγματι πολύ πιο εύκολη υπόθεση.
Το ενδιαφέρον αρχίζει όταν κάποιος ρωτήσει το απλό. Πόσο κοστίζουν όλα αυτά και, κυρίως, ποιος πληρώνει; Ο κ. Ανδρουλάκης διαβεβαιώνει ότι οι προτάσεις του είναι κοστολογημένες. Ας το δεχθούμε. Στην πολιτική, όμως, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που δεν χωράει πάντα στα κοστολόγια. Ο λογαριασμός κάποια στιγμή φτάνει. Δυστυχώς το μάθαμε με επώδυνο τρόπο.
Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η πρωθυπουργική φιλοδοξία του ανδρός. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Όχι απλώς να ενισχύσει το ΠΑΣΟΚ. Όχι να διεκδικήσει τη δεύτερη θέση. Θέλει την πρώτη.
Εδώ πλέον δεν μιλάμε απλώς για φιλοδοξία. Μιλάμε για μια πολιτική αισιοδοξία που έχει ξεφύγει από τα όρια της στατιστικής. Το κόμμα του κινείται περίπου στο 10%. Ο ίδιος βρίσκεται κάτω από το 5% στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Και παρ’ όλα αυτά, από τη Θεσσαλονίκη μας ενημέρωσε ότι ο προορισμός είναι το Μέγαρο Μαξίμου.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Με ένα κόμμα στο 10% και μια προσωπική επίδοση κάτω από 5%, δεν ζητά απλώς να ανέβει. Ζητά να εκτοξευθεί. Και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσει πώς ακριβώς θα γίνει αυτό. Ίσως επειδή στην πολιτική του ΠΑΣΟΚ η αριθμητική είναι περισσότερο θέμα πολιτικής βούλησης παρά μαθηματικών.
Και υπάρχει ακόμη ένα παράδοξο. Ο κ. Ανδρουλάκης αποκλείει κάθε συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία, ακόμη και με διαφορετικό αρχηγό, ενώ αφήνει ανοιχτή την πόρτα σε δυνάμεις της Αριστεράς. Δηλαδή διεκδικεί την πρώτη θέση, αλλά έχει ήδη αποφασίσει ποιος δεν θα καθίσει στο τραπέζι και ποιοι ενδέχεται να καθίσουν. Πριν καν ανοίξει η κάλπη.
Για τον Αλέξη Τσίπρα είχε και μια σύντομη απάντηση, λέγοντας ότι το πολιτικό κενό που σήμερα θέλει να καλύψει το δημιούργησε ο ίδιος. Κατανοητό. Αλλά ο κ. Ανδρουλάκης έχει ένα δικό του κενό να αντιμετωπίσει. Την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που θέλει να γίνει και σε αυτό που σήμερα του λένε οι ψηφοφόροι.
Και κάπου εδώ επιστρέφουμε από εκεί που ξεκινήσαμε.
Νικόλα, δώσ’ τα όλα. Δώσε υποσχέσεις, δώσε παροχές, δώσε στόχους, δώσε ακόμη και πρωθυπουργικές διαβεβαιώσεις.
Μόνο μην ξεχνάς.
Στην κάλπη δεν ψηφίζουμε τις όποιες επιθυμίες του αρχηγού. Ψηφίζουμε κόμμα και πρωθυπουργό. Κι εκεί υστερείς. Γι αυτό κι η υστερία.
