Βουλευτές που έχουν γίνει υπουργοί, στελέχη κομμάτων που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και ιστορικά ή «σημαίες» αλλάζουν στρατόπεδο, όπως κάνουν πλέον οι επαγγελματίες αθλητές.
Ο Αποστολάκης, η Γεννιά και η Κασιμάτη από τον ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ, ο Σαουλίδης, η Βρεττού και ο Καστανίδης από το ΠΑΣΟΚ στην ΕΛΑΣ, όπως νωρίτερα Ραγκούσης, Ξενογιαννακοπούλου και πολλά άλλα παιδιά από τη Χαριλάου Τρικούπη στην Κουμουνδούρου. Αλλες… μεταγραφές έχουν υλοποιηθεί, άλλες αποτελούν ιστορία και ορισμένες είναι ακόμη στο… γύρισμα της κουτάλας για να δέσει το γλυκό. Βουλευτές που έχουν γίνει υπουργοί, στελέχη κομμάτων που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και ιστορικά ή «σημαίες» αλλάζουν στρατόπεδο, όπως κάνουν πλέον οι επαγγελματίες αθλητές.
Γράφαμε πρόσφατα για μπάζερ μπίτερ και μας έρχεται εύκολα στο μυαλό η εκτέλεση του ΠΑΟ από τον Οσμάν, που πήγε το καλοκαίρι στον ΠΑΟΚ ύστερα από δύο σεζόν στον εφτάστερο. Καμία σχέση βεβαίως –στις… μετακομίσεις στελεχών μεταξύ κομμάτων αναφερόμαστε– με τις μετακινήσεις συμβόλων, όπως στο παρελθόν ο Σπανούλης από τον ΠΑΟ στον Ολυμπιακό και ο Σλούκας από τον Ολυμπιακό στον ΠΑΟ.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως κωμωδία, απλά σε άλλο… άθλημα. Προφανώς, για κάποιους, η πολιτική έχει γίνει πλέον επαγγελματική: οι διάφοροι παράγοντες αναζητούν ταλέντα και οι υποψήφιοι σωτήρες του έθνους την επόμενη «ομάδα» τους για να διασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση. Καμία σχέση με τη φανέλα, τη σημαία ή τα σύμβολα!
Θέση της στήλης είναι πως η πολιτική δεν μπορεί να είναι επάγγελμα. Οχι επειδή το απαγορεύει κάποιος νόμος, αλλά επειδή το επάγγελμα προϋποθέτει κάτι που η πολιτική –αν θέλει να παραμείνει πολιτική– οφείλει να αρνείται: την ανταλλαγή υπηρεσίας με αμοιβή ως αυτοσκοπό. Γι’ αυτό και γίνεται λόγος για «βουλευτική αποζημίωση». Γι’ αυτό και όλες οι εισροές από την πολιτική δηλώνονται μαζί με την περιουσία που είχε ή προσέθεσε κάποιο πρόσωπο πριν από την πολιτική και στη διάρκεια της ενασχόλησής του με αυτή. Ο γιατρός, ο μηχανικός, ο δάσκαλος ασκούν επάγγελμα και καλά κάνουν. Η ψήφος που νομιμοποιεί τον πολιτικό δεν είναι πτυχίο, ούτε τίτλος ιδιοκτησίας: δεν κληρονομείται, δεν μεταφέρεται από κόμμα σε κόμμα μαζί με τα έπιπλα του γραφείου.
Οπως θα έχετε καταλάβει, ο «Γάτος» μας είναι ρομαντικός. Η πολιτική στο μυαλό του είναι προσφορά, με την αρχαία έννοια του λειτουργήματος: ο πολίτης αφήνει τη δουλειά, το σπίτι και την ησυχία του για να υπηρετήσει κάτι ευρύτερο, και δέχεται να λογοδοτήσει για αυτό. Ο επαγγελματίας πολιτικός ανατρέπει αυτή την ισορροπία. Δεν αναρωτιέται τι χρειάζεται η κοινωνία, αλλά πού θα βρει θέση. Η ιδεολογία γίνεται βιογραφικό, η πεποίθηση γίνεται επιλογή και η διαδρομή από κόμμα σε κόμμα δεν λέγεται μετάνοια ή αναθεώρηση, λέγεται διαχείριση καριέρας.
Ο επαγγελματίας θέλει να μείνει στη δουλειά του όσο γίνεται περισσότερο. Ο πολιτικός οφείλει να ξέρει ότι θα φύγει, ότι η θέση του ανήκει σε άλλους και ότι ο χρόνος του είναι δανεικός. Αν δεχτούμε το φαινόμενο των επαγγελματιών πολιτικών, πρέπει να γνωρίζουμε πως όποιος χτίζει την πολιτική του διαδρομή πάνω σε μια καρέκλα θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να μην τη χάσει.
Εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Στην επαγγελματική πολιτική το μπόνους υπογραφής, υποψιαζόμαστε, λέγεται θέση στο ψηφοδέλτιο, και τον λογαριασμό τον πληρώνουν πάντα οι ίδιοι: οι πολίτες.
ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ μπορούν να συνεχίσουν τη μεταγραφική περίοδο για όσο διάστημα θέλουν. Θα πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι η τύχη των προσώπων ελάχιστα ενδιαφέρει την κοινωνία. Οι πολίτες θέλουν πολιτικούς που δίνουν λύσεις, που να αφουγκράζονται, να ξέρουν και να μπορούν να προσφέρουν για το κοινό καλό.
Σε αυτό το πλαίσιο, είναι απολύτως αποδεκτοί οι πολιτικοί καριέρας. Αυτοί που έκαναν μια διαδρομή, έμαθαν και μπορούν να δώσουν πίσω στην κοινωνία υπεραξία από την προσπάθειά τους. Είναι άλλο αυτοί, άλλο οι διάττοντες αστέρες και οι γυρολόγοι από κόμμα σε κόμμα. Γιατί στην περίπτωση των ανταλλαγών μεταξύ ΕΛΑΣ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, δεν μιλάμε για εξέλιξη ενός πολιτικού ή για μία αλλαγή, διαδικασίες που είναι θεμιτές. Μιλάμε για… πινγκ πονγκ. Από τη Χαριλάου Τρικούπη στην Κουμουνδούρου, μετά στον εξώστη, μετά στην Αμαλίας και πίσω μερικοί στο ΠΑΣΟΚ, βασικά επειδή δεν τους θέλει ο Τσίπρας και θέλει να ξεκολλήσει τη βελόνα ο Ανδρουλάκης. Κακόγουστη παράσταση με όλη τη σημασία των λέξεων.
Απορία
«Δηλαδή οι πολίτες σού λένε μπράβο που έφυγες από δύο κόμματα και πήγες σε ένα τρίτο»; Η απορία ανήκει στη Σοφία Βούλτεψη και αποδέκτης ήταν ο Μιχάλης Χουρδάκης, ο οποίος μέσα σε ελάχιστα χρόνια πέρασε από την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη στο ΠΑΣΟΚ. Κάτι μας λέει ότι θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον τα πολιτικά πάνελ στα κανάλια από εδώ και πέρα.
Μιμητές
Μετά τις ομάδες στήριξης του Αλέξη Τσίπρα στα διάφορα κοινωνικά δίκτυα, την ίδια τακτική φαίνεται πως υιοθέτησαν και υποστηρικτές της Μαρίας Καρυστιανού. Στο πλαίσιο αυτό, οπαδοί της προέδρου της Ελπίδας ανέβασαν βίντεο από… χορό του Αδωνι Γεωργιάδη σε πρόσφατο γάμο. Μία λέξη μόνο: ντροπή!
Φαντομάς
Ποιος είναι, βρε παιδιά, ο Αρης Παπαδόπουλος; Αναφερόμαστε στον δικηγόρο, σύμφωνα με δήλωσή του, που έκανε την καταγγελία για την Interview. Τον αναζήτησαν συνάδελφοι και δεν τον βρήκαν. Και η διεύθυνση ηλεκτρονικής αλληλογραφίας που χρησιμοποίησε ήταν σε πεδίο που χρησιμοποιούν όσοι θέλουν να κρύψουν την ταυτότητά τους! Φαντομάς κανονικός, ο οποίος όμως είχε τα στοιχεία επικοινωνίας πολιτικών συντακτών, στους οποίους έστειλε την επιστολή του. Χμμμ…
