Κάποιοι δρόμοι τελικά δεν αλλάζουν μόνο όψη. Αλλάζουν και αφήγημα. Η Βασιλίσσης Όλγας ανοίγει ξανά και μαζί της ανοίγει μια παλιά, γνώριμη συζήτηση. Όχι για το έργο. Για το ποιος το θυμάται όπως τον βολεύει.
Ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, σήμερα μιλά για έναν δρόμο που έγινε προτεραιότητα. Για μια παρέμβαση που ολοκληρώθηκε και δικαιώνει επιλογές. Το θέμα είναι ότι δεν έχουν περάσει και αρκετά χρόνια από τότε που η ίδια υπόθεση παρουσιαζόταν ως κάτι ξένο. Σχεδόν ενοχλητικό. Ένα έργο που δεν ήταν του Δήμου, που δεν άξιζε και ιδιαίτερη πολιτική επένδυση.
Και κάπου εκεί αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί η πόλη δεν άλλαξε γνώμη από μόνη της. Το έργο προχώρησε με ευθύνη της Ανάπλαση Δημοσίων Χώρων Α.Ε. και με χρηματοδότηση του κράτους. Δηλαδή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που προχωρούσε και όταν δεχόταν αμφισβήτηση. Δεν μπήκε ξαφνικά σε άλλη τροχιά. Δεν έγινε άλλο έργο. Έγινε απλώς πιο χρήσιμο επικοινωνιακά.
Και έτσι, χωρίς πολλές εξηγήσεις, το «δεν είναι δικό μας» έγινε «το τρέξαμε». Το «έχω ενστάσεις» έγινε «στολίδι της πόλης». Μια μετάβαση σχεδόν αθόρυβη. Σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ τα προηγούμενα. Σαν να μην υπήρξαν δηλώσεις που κρατούσαν αποστάσεις.
Η Λίνα Μενδώνη και ο Κώστας Μπακογιάννης φρόντισαν να θυμίσουν αυτή τη λεπτομέρεια. Όχι επειδή το έργο χρειάζεται υπεράσπιση. Αλλά επειδή η μνήμη, καμιά φορά, χρειάζεται ενίσχυση. Ειδικά όταν αρχίζει να κονταίνει επικίνδυνα.
Δεν είναι κάτι πρωτοφανές. Η πολιτική έχει χώρο για προσαρμογές. Αλλά έχει σημασία να μην παρουσιάζονται ως κάτι άλλο. Γιατί όταν όλα αλλάζουν τόσο εύκολα, στο τέλος δεν μένει τίποτα σταθερό. Ούτε οι θέσεις, ούτε οι ευθύνες.
Η Βασιλίσσης Όλγας θα εξυπηρετεί τον κόσμο. Αυτό είναι το ουσιαστικό. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε και τη διαδρομή. Όχι για να κρατάμε κακίες, αλλά για να ξέρουμε ποιος μιλά με τι συνέπεια.
Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. Μέρες που παραδοσιακά συνδέονται με λίγη περισσότερη ειλικρίνεια. Ίσως δεν θα έβλαπτε να περισσέψει λίγη και στον δημόσιο λόγο. Καλή Ανάσταση, με λιγότερες μεταμορφώσεις και περισσότερη σταθερότητα.
