Ο Αλέξης Τσίπρας, βρισκόμενος αντιμέτωπος με τη συνεχή υποχώρηση του κόμματός του και την κατάρρευση των ποιοτικών στοιχείων στις δημοσκοπήσεις, αποφάσισε να προσθέσει στην πλούσια συλλογή του τη μεταμφίεση του… «βουδιστή μοναχού».
Σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί ως ο ανώτερος, στωικός πολιτικός που υπομένει τα πάντα για το «καλό της παράταξης», δήλωσε με δραματικό ύφος ότι, όσες βολές κι αν δεχτεί, ακόμη και κάτω από τη μέση, θα βρίσκεται εκεί για να ενώσει και όχι να διχάσει.
Η αποστροφή αυτή θα μπορούσε να εκληφθεί ως ωριμότητα, αν δεν προερχόταν από τον άνθρωπο που θεμελίωσε την πολιτική του καριέρα στον τοξικό διχασμό, στο «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» και στη σπίλωση των πολιτικών του αντιπάλων. Για πολλούς, η ξαφνική επίκληση της ανατολικής φιλοσοφίας και της στωικότητας δεν συνιστά στάση ευθύνης, αλλά απέλπιδα κίνηση πολιτικού εντυπωσιασμού. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρώην πρωθυπουργός καταφεύγει σε αλληγορίες ή θρησκευτικού τύπου συμβολισμούς για να αλιεύσει ψηφοφόρους.
Μετά την επίσκεψη στο Αγιον Ορος και τις προσπάθειες προσέγγισης του συντηρητικού ακροατηρίου, σειρά είχαν οι… βουδιστές μοναχοί, μέσα από μια αλληγορία που χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού για να καλυφθούν το μεγάλο πολιτικό κενό και η απουσία ενός εναλλακτικού, συνεκτικού αφηγήματος. Πρόκειται για κινήσεις αμιγώς ψηφοθηρικού χαρακτήρα, οι οποίες ούτε πείθουν ούτε εμπνέουν. Ο Αλέξης Τσίπρας, με το βλέμμα στραμμένο προς το ΠΑΣΟΚ και τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, επιχειρεί να αυτοπροβληθεί ως ο μοναδικός εγγυητής της ενότητας.
Ωστόσο, η ρητορική του για προοδευτική και ριζοσπαστική κυβέρνηση προσκρούει στην ίδια την πραγματικότητα, δηλαδή στην άρνηση των υπόλοιπων δυνάμεων του χώρου να υποστούν τη δική του ηγεμονία. Πολιτικοί παρατηρητές επισημαίνουν ότι, παρά τις διακηρύξεις περί βουδιστικής αταραξίας, ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα μπορέσει να αποφύγει την πραγματικότητα για πολύ ακόμη.
Η τακτική της σιωπής ή της υπεκφυγής απέναντι στις τριβές και την αμφισβήτηση δεν αποτελεί λύση. Θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να απαντήσει για μια σειρά από ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν τη συνολική του παρουσία, αλλά και τις ιστορικές ευθύνες της διακυβέρνησής του.
Του γύρισαν την πλάτη
Τα περί χτυπημάτων κάτω από τη μέση είναι το προσφιλές καταφύγιο όσων αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την πολιτική κριτική. Οταν τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων δείχνουν ότι η κοινωνία τού έχει στρέψει την πλάτη, η θυματοποίηση φαντάζει ως η μόνη διέξοδος.
Ομως, οι πολίτες δεν αναζητούν έναν ηγέτη που «κάνει τον μοναχό», αλλά ρεαλιστικές προτάσεις, αυτοκριτική διάθεση και θεσμική σοβαρότητα —στοιχεία που απουσιάζουν προκλητικά από τον λόγο του. Ο κ. Τσίπρας διακηρύσσει ότι θέλει να παρουσιάσει ένα εναλλακτικό σχέδιο απέναντι στην κυβέρνηση. Ωστόσο, το πρόγραμμα στο οποίο αναφέρεται παραμένει ασαφές, γεμάτο ευχολόγια και ανέξοδες υποσχέσεις, θυμίζοντας τις παλαιότερες αυταπάτες που κόστισαν ακριβά στη χώρα.
Η προσπάθειά του να παρουσιαστεί ως ο συνδετικός κρίκος της Κεντροαριστεράς συνιστά πολιτικό οξύμωρο. Οι ίδιοι πολιτικοί παρατηρητές αναρωτιούνται πώς μπορεί να ενώσει έναν χώρο ο άνθρωπος που τον συρρίκνωσε, τον συκοφάντησε και τον περιθωριοποίησε, θυμίζοντας το ποσοστό που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν παραιτήθηκε από την αρχηγία και το ποσοστό που λαμβάνει σήμερα η ΕΛΑΣ.
Πόλεμος για τις έδρες
Σε τεντωμένο σχοινί βρίσκονται οι ισορροπίες στο λεγόμενο «αριστεροχώρι», καθώς η Κουμουνδούρου εξαπέλυσε επίθεση στους 12 βουλευτές που έχουν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και παραμένουν ανεξάρτητοι. Με ένα αυστηρό τελεσίγραφο, τους καλεί να παραδώσουν τις κοινοβουλευτικές τους έδρες έως την ερχόμενη Τετάρτη, καθιστώντας σαφές πως η επιλογή τους αποτελεί αντικαταστατική και πολιτικά ανέντιμη πράξη.
Η κίνηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύει απευθείας στη νέα πολιτική πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, στην οποία προσανατολίζονται να ενταχθούν οι συγκεκριμένοι βουλευτές. Παράλληλα, οι διαρροές από την Κουμουνδούρου αφήνουν αιχμές και προς άλλα κόμματα, προειδοποιώντας ότι όποιος σχηματισμός επιλέξει να ενσωματώσει βουλευτές που «καταχράστηκαν» την έδρα του ΣΥΡΙΖΑ θα χαρακτηριστεί ανοιχτά ως «πολιτικός κλεπταποδόχος».
Το συγκεκριμένο τελεσίγραφο αφορά τους Σωκράτη Φάμελλο, Ολγα Γεροβασίλη, Καλλιόπη Βέττα, Γιώργο Γαβρήλο, Μίλτο Ζαμπάρα, Διονύση Καλαματιανό, Μαρίνα Κοντοτόλη, Χάρη Μαμουλάκη, Αλέξανδρο Μεϊκόπουλο, Ανδρέα Παναγιωτόπουλο, Πόπη Τσαπανίδου και Γιώργο Ψυχογιό.
Για να ενισχύσει την πολιτική πίεση, η Κουμουνδούρου διαμηνύει ότι εξετάζει τη δημοσιοποίηση οπτικοακουστικού υλικού με παλαιότερες δηλώσεις των 12 βουλευτών, στις οποίες εμφανίζονται να στηλιτεύουν με δριμύτητα πρώην συναδέλφους τους που ανεξαρτητοποιήθηκαν χωρίς να παραδώσουν τις έδρες τους. Η δημόσια αντιπαραβολή παλαιών τοποθετήσεών τους με τη σημερινή τους στάση αναμένεται να αναδείξει την πολιτική ανακολουθία τους. Η διαμάχη για τις συγκεκριμένες έδρες δεν είναι απλώς αριθμητική, αλλά βαθιά ουσιαστική, καθώς κρίνει την κοινοβουλευτική ισχύ του ΣΥΡΙΖΑ τους μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές.
Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν αν οι βουλευτές θα υποκύψουν στην πίεση ή αν η αντιπαράθεση θα οδηγηθεί σε μια ανοιχτή, δημόσια σύγκρουση.
