Με γενικόλογες καταγγελίες και ρητορική έντασης, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως εναλλακτική εξουσίας χωρίς πειστικό σχέδιο διακυβέρνησης.
Η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη στη Θεσσαλονίκη θύμισε περισσότερο πολιτικό μανιφέστο διαμαρτυρίας παρά πρόταση εξουσίας. Με μεγάλες λέξεις και εύκολες αντιθέσεις, το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να πείσει ότι αποτελεί τον βασικό αντίπαλο της κυβέρνησης, χωρίς όμως να εξηγήσει πώς θα διαχειριστεί μια χώρα σε πραγματικές συνθήκες ευθύνης.
Η επίκληση της ακρίβειας, των ανισοτήτων και της κοινωνικής ανασφάλειας δεν αρκεί για να συγκροτήσει κυβερνητικό αφήγημα. Αυτά είναι διαπιστώσεις, όχι λύσεις. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, παρά τις δυσκολίες, έχει αποδείξει ότι μπορεί να παίρνει αποφάσεις, να υλοποιεί πολιτικές και να κρατά τη χώρα σε τροχιά σταθερότητας, σε αντίθεση με την αοριστία που εκπέμπει η Χαριλάου Τρικούπη.
Το ΠΑΣΟΚ εγκλωβίζεται στη ρητορική του χθες
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η εμμονή Ανδρουλάκη στη θεωρία των «συμφερόντων» και των «μέσων που δεν μας παίζουν». Όταν λείπουν τα πειστικά επιχειρήματα, η εύκολη καταφυγή είναι η καταγγελία ενός αόρατου συστήματος. Η πολιτική, όμως, δεν κερδίζεται με υπαινιγμούς, αλλά με σχέδιο, αξιοπιστία και αποτελέσματα.
Τελικά, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως δύναμη ελπίδας, αλλά εγκλωβίζεται στη ρητορική του χθες. Η Νέα Δημοκρατία κρίνεται στην πράξη και αναλαμβάνει το κόστος της διακυβέρνησης. Ο Ανδρουλάκης, αντίθετα, επιλέγει τον ασφαλή δρόμο των συνθημάτων, επιβεβαιώνοντας ότι άλλο πράγμα η αντιπολίτευση και άλλο η πραγματική ευθύνη εξουσίας.
