Άραγε ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει κάποια δήλωση σήμερα, αυτές τις μέρες, σχετικά με την επέτειο της τραγωδίας στο Μάτι, που στοίχισε τη ζωή σε 104 ανθρώπους, και ίσως και παραπάνω;
Έχουν γίνει κατά καιρούς αναφορές και δημοσιεύματα για τα τραγικά ευρήματα εκείνων των ημερών, ανάμεσά τους και όσα διαβάσαμε σχετικά με ομαδικό τάφο.
Θα κάνει άραγε κάποια δήλωση ο Αλέξης Τσίπρας σχετικά με την επέτειο αυτής της τραγωδίας;
Κανείς μας δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνες τις μέρες. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει όταν σε πανελλήνια μετάδοση, είδαμε τη φρίκη στο πρόσωπο του ρεπόρτερ όταν αντίκρισε τα πρώτα καμένα πτώματα μέσα στα αυτοκίνητα. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη στάχτη. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη φρίκη των 25 ανθρώπων που βρέθηκαν αγκαλιασμένοι ένα βήμα πριν από τη θάλασσα. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη μαύρη θάλασσα, όπου πνίγηκαν άνθρωποι περιμένοντας βοήθεια. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει αυτή τη βοήθεια που δεν έφτασε ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την κοροϊδία από τους ανθρώπους που τώρα ξαναγύρισαν και ζητούν πάλι την εξουσία. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τίποτα από όλα αυτά.
Αλλά αν δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς από εμάς που ήμασταν χιλιόμετρα μακριά, φανταστείτε ,τι δεν μπορούν να ξεχάσουν οι κάτοικοι του Ματιού και οι άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους, τα παιδιά τους. Και πώς να ξεχάσουν οι εγκαυματίες που πέρασαν τόσα;
Ένα 112να λειτουργούσε, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ένα 112. Ναι, αυτό το «κακό» 112 που πλέον ενοχλεί όταν χτυπάει και σου λέει ότι υπάρχει φωτιά στα πέντε ή στα δέκα χιλιόμετρα. Όταν χτυπάει και σου λέει να κλείσεις τα παράθυρα γιατί υπάρχουν καπνοί.
Και έρχονται τώρα δημοσιογραφίσκοι που διαβάζω κατά καιρούς να μας κάνουν κάθε φορά ολόκληρα μανιφέστα για το πόσο ενοχλεί το 112 και να αμφισβητούν αυτή την κρατική πρόληψη, ξεχνώντας την τραγωδία, ξεχνώντας τους καμένους ανθρώπους.
Ένα 112 να λειτουργούσε τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.
