Τί θα γινόταν σήμερα αν έβγαινε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και έλεγε ότι το θέμα των αμβλώσεων πρέπει να τεθεί εκ νέου σε δημόσια διαβούλευση;
Ένα ζήτημα που στην Ελλάδα έχει κλείσει θεσμικά από το 1986, μετά από κοινωνικούς αγώνες, επιστημονική τεκμηρίωση και μια σαφή επιλογή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Θα μιλούσαμε άραγε για πρόοδο ή για μια επικίνδυνη αναδίπλωση σε αντιλήψεις που η κοινωνία έχει αφήσει πίσω της;
Όποια και να είναι η απόφαση μιας γυναίκας μπροστά σε μια εγκυμοσύνη, σίγουρα είναι μια απόφαση βαθιά προσωπική που δεν τίθεται σε δημόσια διαβούλευση.
Μήπως να θέσουμε σε δημόσια διαβούλευση εκ νέου και το θέμα των διαζυγίων, να ποινικοποιήσουμε εκ νέου και τη μοιχεία, και μήπως να επανεξετάσουμε το δικαίωμα της γυναίκας να μη φέρει το επίθετο του άντρα της μετά το γάμο αλλά να κρατάει το δικό της;
Η δήλωση που έκανε σήμερα η Μαρία Καρυστιανού σε τηλεοπτική εκπομπή δεν αφορά μόνο τη νομοθεσία. Αφορά τη συλλογική μας κατεύθυνση. Μπορεί ένα θεμελιώδες δικαίωμα, άρρηκτα δεμένο με την ποιότητα ζωής, την υγεία και την αξιοπρέπεια των γυναικών, να τίθεται υπό αμφισβήτηση στο όνομα μιας υποτιθέμενης «διαβούλευσης»;
Εκεί όπου το κράτος παρεμβαίνει στο σώμα της γυναίκας, όπως σε θεοκρατικά καθεστώτα τύπου Ιράν, η γυναίκα παύει να είναι πολίτης και μετατρέπεται σε αντικείμενο εξουσίας. Εκεί, η θέση της ορίζεται από νόμους που αποφασίζουν άλλοι για λογαριασμό της.
Η αυτοδιάθεση του σώματος δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα. Κατακτήθηκε με αγώνες και δεν μπαίνει σε ψηφοφορία. Η απόφαση για άμβλωση αφορά αποκλειστικά και μόνο τη γυναίκα. Δεν οφείλει εξηγήσεις, δεν δίνει λογαριασμό και σίγουρα δεν ζητά άδεια από το κράτος ή την κοινωνία.
Το πραγματικό δίλημμα, τελικά, είναι αν η χώρα θα συνεχίσει να προχωρά μπροστά ή αν θα επιλέξει να ξανασκαλίσει σκοτεινά πισωγυρίσματα.
