Η Μαρία Καρυστιανού τοποθετείται σε ζητήματα όπως αυτό των αμβλώσεων για τις οποίες ζήτησε «δημόσια διαβούλευση».
«Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Δεν πρόκειται να γυρίσουμε πίσω, ή τουλάχιστον όσο είμαστε εμείς στα πράγματα, σε συζητήσεις οι οποίες είναι λυμένες και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος να ορίζει το σώμα του. Τελεία και παύλα».
Με αυτόν τον τρόπο σχολίασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, την τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού σχετικά με τις αμβλώσεις λέγοντας πως είναι θέμα «δημόσιας διαβούλευσης».
Όχι, δεν είναι. Τo δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιάθεση του σώματός της δεν μπαίνει σε διαβούλευση ούτε σε… δημοψηφίσματα. Είναι κατοχυρωμένο και στην Ελλάδα και δεν τίθεται προς συζήτηση ό,τι και να λέει η Μαρία Καρυστιανού, που πλέον βρίσκεται καθημερινά στο προσκήνιο με αφορμή το κόμμα που θα ιδρύσει, αλλά χωρίς να εκφράζει θέσεις και χωρίς να παρουσιάζει πρόγραμμα.
Τοποθετείται, όμως, σε ζητήματα όπως αυτό των νέων ταυτοτήτων εκφράζοντας… επιφυλάξεις αλλά και των αμβλώσεων για το οποίο ρωτήθηκε και αποτύπωσε μια θέση που οδηγεί χρόνια πίσω ακόμη και αν επιχείρησε να πατήσει σε δύο βάρκες αλλά με αποτυχημένο τρόπο. «Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας αλλά και του εμβρύου», είπε. Δηλαδή; Και πού είναι το ηθικό θέμα που επικαλείται;
Όχι τίποτ’ άλλο είναι και γιατρός, παιδίατρος μάλιστα. Δυστυχώς παρεμβάσεις αυτού του τύπου προκαλούν ερωτήματα ως προς το τι πρεσβεύει ο καθένας. Διότι δεν ακούσαμε κάποια άλλη θέση. Ωραία τα περί διαφθοράς και δικαιοσύνης. Μόνο που μια χώρα δεν κυβερνάται έτσι, ούτε από ανώνυμους σοφούς που φτιάχνουν προγράμματα.
Υπάρχουν κάποιες κόκκινες γραμμές εν έτει 2026. Το να επαναφέρει κανείς θέμα για τις αμβλώσεις και να μιλά για… δημόσια διαβούλευση την ώρα που υπάρχει νόμος και ακολουθείται 50 χρόνια τώρα έχει τη σημασία του.
Μάλιστα, αυτόν τον μήνα συμπληρώνονται έξι χρόνια από την τελευταία προσπάθεια που έγινε να ανοίξει και πάλι το θέμα των αμβλώσεων. Θυμίζουμε την περίπτωση των αφισών στο μετρό τον Ιανουάριο του 2020 κατά των αμβλώσεων με κεντρικό μήνυμα «αφήστε με να ζήσω!» και με αναφορές όπως «ήξερες ότι από τη 18η ημέρα χτυπά η καρδιά τους;» και άλλα τέτοια.
Μια προσπάθεια που είχε αγκαλιαστεί από διάφορες παραθρησκευτικές οργανώσεις και από οργανώσεις με άκρες στο Άγιον Όρος και σε ρωσόφωνα μοναστήρια και που, σύμφωνα με τις τότε πληροφορίες, συνδέονταν και με περίεργες οργανώσεις και ΜΚΟ του εξωτερικού.
Και επειδή το είπε η Καρυστιανού, τι έγινε θα ρωτήσει κάποιος. Επί της ουσίας τίποτα, ακόμη και στην περίπτωση που κάνει κόμμα και κατέβει στις επόμενες εθνικές εκλογές. Ούτως ή άλλως, πλέον κρίνεται ως πολιτικό πρόσωπο. Γιατί στη συνέντευξη στο Οpen είπε πολλά και διάφορα χωρίς όμως να δίνει καμία απάντηση, όπως για παράδειγμα για τη στάση Τραμπ έναντι της Γροιλανδίας, όπου εμφανίστηκε να δηλώνει κάτι σαν το «επί γης ειρήνη» ή την οικονομία και την ακρίβεια και άλλα θέματα για τα οποία θα ενημερωθούμε σε… δεύτερο χρόνο, σύμφωνα με την ίδια.
Ορισμένα θέματα, όμως, θίγοντάς τα ανοίγεις τον ασκό του Αιόλου. Και σπέρνοντας ανέμους, θερίζει θύελλες. Στο ζήτημα των αμβλώσεων, ωστόσο, η όποια συζήτηση έχει κλείσει οριστικά.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
