Με ένα μήνυμα στραμμένο στο μέλλον και την καινοτομία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε το σύνθημα για τη νέα εποχή του Κολλεγίου Αθηνών.
Νέους ορίζοντες και υψηλές φιλοδοξίες για τον δεύτερο αιώνα λειτουργίας του ιστορικού εκπαιδευτικού ιδρύματος έθεσε ο πρωθυπουργός, παρευρισκόμενος στον εορτασμό για τη συμπλήρωση 100 ετών από την ίδρυσή του.
Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, σε μια ομιλία με έντονο συμβολισμό, προέτρεψε την εκπαιδευτική κοινότητα να ξεπεράσει το πλαίσιο της απλής αναπόλησης και να εστιάσει στις προκλήσεις του αύριο.
Αναφερόμενος στη σημασία της εκδήλωσης, ο Πρωθυπουργός υπογράμμισε«Τιμή και ευκαιρία να αναπολήσουμε τις σχολικές μας αναμνήσεις».
Ωστόσο, έσπευσε να δώσει μια ξεκάθαρη στρατηγική κατεύθυνση, τονίζοντας την ανάγκη για διαρκή εξέλιξη: «Να μην μετατρέψουμε τη σημερινή γιορτή σε μια μέρα νοσταλγίας για ένα ένδοξο παρελθόν, αλλά σε μια μέρα νέων φιλόδοξων στόχων για τα επόμενα 100 χρόνια».
Εμπνεόμενος από την παρακαταθήκη του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Κολλεγίου, ο κ. Μητσοτάκης έθεσε το κεντρικό διακύβευμα της σύγχρονης εποχής, σημειώνοντας: «Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι αν το κολλέγιο σήμερα παραμένει τολμηρό και καινοτόμο».
Στη συνέχεια περιέγραψε τις τέσσερις σημαντικές προκλήσεις για την επόμενη μέρα του Κολλεγίου:
Η πρώτη αφορά «την τεράστια πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης για το μέλλον της εκπαίδευσης. Δεν νοείται το Κολλέγιο να μην βρίσκεται στην πρωτοπορία. Αναφέρω ενδεικτικά πως δημόσια σχολεία είναι σε σύμπραξη με εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης. Θα ήθελα στη συζήτηση για το πώς ενσωματώνουμε την τεχνητή νοημοσύνη στην εκπαίδευση το Κολλέγιο να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή».
Η δεύτερη «αφορά τη σύνθεση του ίδιου του μαθητικού σώματος και κατά πόσο το Κολλέγιο εξακολουθεί να είναι ένα σχολείο που δίνει ευκαιρίες στα παιδιά ασχέτως της οικονομικής τους κατάστασης. Πόσα μπαίνουν μέσω εξετάσεων και πόσα μέσω άλλου τρόπου. Είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει. Νομίζω ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχασε αυτή την κοινωνική διαστρωμάτωση που είχε τη δική μας εποχή».
Η τρίτη πρόκληση αφορά τις οικονομικές δυνατότητες του Κολλεγίου. «Οραματίζομαι, αγαπητοί πρόεδροι, ένα Κολλέγιο που θα έχει ένα καταπίστευμα τόσο ισχυρό, το οποίο θα επιτρέπει σε όποιον μαθητή έχει τη δυνατότητα να εισέλθει αξιοκρατικά μέσα από εξετάσεις και, εάν δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει τα δίδακτρα, αυτά να καλύπτονται από το καταπίστευμα. Πιστεύω ότι το Κολλέγιο πρέπει να θέσει αυτόν τον στόχο».
Η τέταρτη «συνδέεται με τις διαφορετικές προτεραιότητες των μαθητών μας. Πώς το σχολείο θα γίνει πραγματικά ένα σχολείο συμπεριληπτικό, το οποίο θα αναγνωρίζει τη διαφορετικότητα, θα σέβεται και θα αναγνωρίζει τα μεγάλα προβλήματα της ψυχικής υγείας που βλέπουμε δυστυχώς να αντιμετωπίζουν παιδιά και έφηβοι και πώς αυτό θα γίνει πραγματικά μία προτεραιότητα έτσι ώστε τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα στο σχολείο και να περνάνε καλά».
«Εμείς μπορεί να τα καταφέραμε σχετικά καλά στη ζωή μας και ως ένα βαθμό αυτό να το οφείλουμε στο Κολλέγιο. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι υπήρχαν και κάποιοι οι οποίοι αποφοίτησαν από το Κολλέγιο με δυσάρεστες εμπειρίες, με δύσκολες εμπειρίες οι οποίες είχαν να κάνουν με πρακτικές που στη δική μας εποχή μπορεί να ήταν αποδεκτές, σήμερα όμως δεν μπορούν να είναι αποδεκτές. Οπότε η έμφαση στην ψυχική υγεία των παιδιών μας με όλα τα εργαλεία που μπορούμε να τους δώσουμε έτσι ώστε να γίνουν ολοκληρωμένοι και χαρούμενοι άνθρωποι και δημιουργικοί πολίτες, νομίζω πρέπει να είναι προτεραιότητα του σχολείου για τα επόμενα 100 χρόνια. Ή ας πούμε για τα επόμενα 10 χρόνια, γιατί δεν θα είμαστε εδώ στα 200 χρόνια του Κολλεγίου», συμπλήρωσε.
