Πάντως ούτε ανθρώπου νους δεν θα μπορούσε να το χωρέσει λίγες μέρες πριν, το γεγονός ότι μετά την επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο σπιτικό της κυράς του Δέλτα, βρέθηκαν λογαριασμοί στο διαδίκτυο και κυρίως στο X (πρώην Twitter), να τα βάλουν με αυτή τη γυναίκα, με αυτή τη μορφή της γνήσιας Ελληνίδας, που υψώνει ακριβώς στο σύνορο την ελληνική σημαία.
Αδιανόητο και όμως αληθινό, να υπάρχουν άνθρωποι που τα βάζουν μαζί της, μόνο και μόνο επειδή άνοιξε το φτωχικό της και έκανε το τραπέζι στον Πρωθυπουργό.
Στον Πρωθυπουργό, που με δική του πρωτοβουλία τα προηγούμενα έτη, τοποθετήθηκαν φωτοβολταϊκά που παρέχουν το ρεύμα, δορυφορικό τηλέφωνο και ίντερνετ για να αποκατασταθούν οι επικοινωνίες, παροχές που στο σύγχρονο κόσμο μοιάζουν αυτονόητες, όμως σε μια καλύβα μέσα στις καλαμιές στην καρδιά του ποταμού, εκεί όπου η γη γίνεται νερό και σύνορο μαζί, μέχρι πρότινος φάνταζαν πολυτέλεια και άπιαστο όνειρο.
Εκεί ακριβώς ζει η κυρά Άρτεμη με τον σύζυγό της, καπετάν Νικόλα. Εκεί όπου κάθε μέρα υψώνουν την ελληνική σημαία, απέναντι ακριβώς από την τουρκική. Όχι για τις κάμερες. Όχι για τα χειροκροτήματα. Αλλά γιατί έτσι έμαθαν δεκαετίες τώρα να κρατούν Θερμοπύλες.
Σε αυτή τη γυναίκα βρήκαν κάποιοι να επιτεθούν. Σε μια μορφή που θυμίζει την Κυρά της Ρω και όλους τους ακρίτες που μένουν εκεί που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα άντεχαν ούτε μέρα. Ανθρώπους που φυλάνε τα σύνορα όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με καθημερινή παρουσία, με φως στο παράθυρο, με καπνό στην καμινάδα, και το ξαναγράφω, με σημαία στον ιστό.
Η πατρίδα δεν είναι σύνθημα, είναι αυτοί οι άνθρωποι. Είναι η σιωπηλή τους αντοχή. Κι αν χρωστάμε κάτι ως κοινωνία, είναι ευγνωμοσύνη. Γιατί όσο υπάρχουν ψυχές σαν της κυράς του Δέλτα, η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη. Είναι καρδιά που χτυπά στα σύνορα.
