Η Ζωή Κωνσταντοπούλου απάντησε στον Γιώργο Φλωρίδη στην κόντρα τους στην Βουλή με αναφορές στην Ιωάννα της Λωραίνης, ενισχύοντας το αφήγημα πολιτικής «σταυροφορίας» και προσωπικής ηρωοποίησης.
Συγκεκριμένα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται πως έχει περάσει πλέον οριστικά από την πολιτική αντιπαράθεση στη φάση της προσωπικής μυθολογίας. Η απάντησή της στον Γιώργο Φλωρίδη, όπου ουσιαστικά παρομοίασε τον εαυτό της με την Ιωάννα της Λωραίνης που «πολεμά για τη Δικαιοσύνη», δεν ήταν απλώς μια ακόμη υπερβολική ατάκα κοινοβουλευτικής έντασης. Ήταν η απόλυτη συμπύκνωση του πολιτικού αφηγήματος που χτίζει εδώ και χρόνια η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας: η μοναχική αγωνίστρια, η διωκόμενη ηρωίδα, η «εκλεκτή» που μάχεται σχεδόν μόνη απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας. Μόνο που όταν ένας πολιτικός αρχηγός αρχίζει να αντιμετωπίζει τον εαυτό του περισσότερο ως ιστορικό σύμβολο παρά ως κοινοβουλευτικό παράγοντα, το αποτέλεσμα αγγίζει τα όρια πολιτικού θεάτρου με δόσεις προσωπικής μεγαλοδραματικότητας.
Η αυτοαναφορικότητα της Ζωής Κωνσταντοπούλου έχει πλέον εξελιχθεί σε βασικό πολιτικό εργαλείο. Σε κάθε σύγκρουση εμφανίζεται ως η μοναδική αυθεντική υπερασπίστρια της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης και της κοινωνίας απέναντι στους «σκοτεινούς μηχανισμούς». Τώρα όμως, με την επίκληση της Ιωάννας της Λωραίνης, το πολιτικό αφήγημα πέρασε σε άλλο επίπεδο: από την αντιπολίτευση στην σχεδόν μεταφυσική αποστολή. Η ίδια δεν παρουσιάζεται απλώς ως πολιτικός που διαφωνεί· παρουσιάζεται σαν ιστορική μορφή που «μάχεται» για να σώσει θεσμούς και λαό από το κακό.
Από τη Βουλή… στην προσωπική αγιογραφία
Το πρόβλημα για την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας είναι πως όσο περισσότερο επενδύει στην εικόνα της πολιτικής «μάρτυρος», τόσο περισσότερο ενισχύει την εντύπωση μιας διαρκούς προσωπικής παράστασης. Οι υψηλοί τόνοι, οι δραματικές συγκρούσεις, οι καταγγελίες περί «εκτροπής» και τώρα η σχεδόν ηρωική αυτοπαρομοίωση με ιστορικά πρόσωπα δημιουργούν ένα πολιτικό σκηνικό όπου η ουσία συχνά χάνεται πίσω από τη θεατρικότητα. Και κάπως έτσι, η Βουλή μοιάζει λιγότερο με κοινοβούλιο και περισσότερο με σκηνή ιστορικού δράματος, όπου η Ζωή Κωνσταντοπούλου πρωταγωνιστεί μόνιμα στον ρόλο της αδικημένης ηρωίδας που δίνει «μάχη για τη σωτηρία της χώρας».
